Beyoncé – Lemonade

 
51144147
51144147
51144147

 
Info
 

Gelijkaardig: /
 
Top Tracks: Daddy Lessons, All Night, Sorry
 
In de buurt: 31/7, Koning Bouwdewijnstadion, Brussel
 
Genre:
 
 

Pluspunten


Klasse, pure onversneden klasse

Minpunten


De weinig overtuigende cameo's


0
Posted by

 
Albumrecensie
 
 

Het moet ergens in het putje van de winter geweest zijn, bijtend koud buiten, maar warm binnen terwijl de tv opstond op een doordeweekse avond. Misschien kent u de zender Spike, misschien kent u het fantastische baggerprogramma genaamd Lip Sync Battle, met de ooit relevante man LL Cool J en kersverse moeder Chrissy Teagan, die altijd een diepe decolleté draagt wanneer ze weet dat ze niet de knapste deerne van de hoop is op het podium. Veel heeft het niet om het lijf, maar zoekt u toch maar op Youtube naar de beelden van Channing Tatum die Beyoncé covert, met de hulp van Queen B zelf. Fantastische tv. Na het wegzappen eens Salt ‘n’ Peppa aan de beurt waren, besloten we echter nog eens te luisteren naar Beyoncé, om toch weer licht betoverd door die stem te moeten besluiten dat ze nog die grootse, allesoverheersende plaat mist. BEYONCE was een dijk van een album, maar het mistte de tanden die de leeuwin echt nodig had om haar plek aan het hoofd van de roedel op te eisen.

Fast forward naar 2016 dan, waar de prinses na twee jaar weer op de voorgrond treed. Deze maal met Lemonade, deel van de spreuk ‘when life gives you lemons, you better make lemonade‘. En of Lemonade haar antwoord is op de rampspoed die haar overviel, met dat scheefpoepen van Jay Z. Hij wordt zowaar publiekelijk aan de schandpaal genageld, nadat zusje Solange Knowless hem al eens mep in de lift had verkocht. Die Lemonade zou bijna de soundtrack van ‘Thuis’ kunnen zijn.

Maar dat is het niet. Het is een plaat geworden waar de klasse van af druipt. Het simpelste voorbeeld van allemaal: hoe er met haar stem word omgesprongen. Het zit hem echt in de kleine details, zoals de minieme trilling in de eerste zinnen van ‘Pray You Catch Me’: ”You can taste the dishonesty. It’s on your breath as you pass it off so cavalier”. En zo zijn er talloze voorbeelden. Opvallend open is ze ook; je voelt instinctief dat er iets staat te gebeuren. Ze vertelt meer dan dat ze songs maakt, ook iets wat doorheen heel het album terugkomt. Want singles,die moet je hier niet zoeken.

Zelfs niet als Diplo (die van Major Lazer, ja) achter de knoppen kruipt in ‘Hold Up’, dat ook verrekt slim in elkaar zit. Schrijf het maar, zo’n heldere uiteenzetting over de langzaam overheersende jaloezie die zich een weg vreet naar je gezond verstand. Daarnaast levert zelfs Jack White geen hit op, al moeten we bekennen dat we maar de helft van haar features weten te appreciëren. Wat The Weeknd doet op ’6 Inch’ weet ons nog het meest te bekoren, maar dat gaat meer om zijn falsetto en dat immer herkenbare dat hij meesleurt. Maar Jack White had beter zijn mond gehouden op ‘Don’t Hurt Yourself’. Hij neemt het hele nummer over, zeker ook omwille van zijn dwingende gitaar, maar haalt niet het niveau dat nodig is om met recht en reden Beyoncé in de schaduw te zetten. En helaas haal je White niet enkel om gitaar te spelen, die man wil zingen. Het klinkt stevig, dat wel, maar op het einde hoor je gewoon dat Queen B de competitie wegblaast.

Maar na White zijn doortocht is het tijd voor de parels van de plaat: ‘Sorry’ en ‘Daddy Lessons’, met daartussen geperst nog ’6 Inches’. Maar dat ‘Sorry’ zeg… Een opgestoken, uiterst ironische middenvinger. Ze zegt het trouwens ook, in een refrein dat ietwat doet denken aan de lijn ”everything you own in a box to the left’‘, uit ‘Single Ladies’. Maar let u even op de technische volmaaktheid. De manier waarop ze ”nigga” zegt, met dat licht opkomende rateltje in de achtergrond, de zucht van het koor wanneer ze ”sorry” zeggen en de door het geluid perfecte gebrachte pruillip in ”you’re interrupting my grinding’‘. En dan hebben we het nog niet over de schier eindeloze zucht waarop ze – de inmiddels infamous cheap bitch – ‘Becky with the good hair‘ erbij sleurt.

Of ‘Daddy Lessons’ dan, waarop ze experimenteert met country. In wat een ode is aan haar vader lijkt ze haar man te waarschuwen dat ze een duidelijk beeld van wat een man al dan niet moet zijn. Niet mis te verstane woorden alvast, zeker in de context van het album. Gewaagd ook, qua genre, maar haar kwaliteiten als vertelster schijnen hier ook nadrukkelijk door. Het is aanstekelijk en hoewel we bij de eerste luisterbeurten toch wat reserves hadden, blijkt het keer op keer beter in elkaar te steken. Maar wie verder kijkt dan de tekst lang is, merkt dat er misschien toch nog een diepere betekenis in het nummer schuilt. Want ook vader B heeft ook eens lelijk naast de pot gepist. De zin ‘when men like me come around, my daddy said shoot‘ past dan wel plots beter in het plaatje.

En dan keert haar toon. Van het bittere, gekwetste gaat ze plots over op het hoopvolle, misschien wel naïeve, ‘Love Drought’, dat surft op zweverige synths en sfeervolle bassen. ‘Sandcastles’ borduurt daar op verder, waar ze toegeeft dat ze altijd zal vallen voor haar man, maar wederom haalt ze vocaal een tour de force wanneer ze begint te briesen met ”bitch I scratched out your name”, om dan rauw en hard door te trekken. Knap. Maar dan, om god weet welke reden, komt James Blake het feestje crashen. Waar we eerst dachten dat hij de rare uitloper van ‘Sandcastles’ was, blijkt hij zijn eigen nummer te hebben (‘Forward’). Raar, want hij past niet in de plaat en levert eigenlijk ook maar een matige bijdrage af. Een smet op een voorts indrukwekkend blazoen.

De volgende gast op het feestje is Kendrick Lamar, die dan weer een puntgave prestatie aflevert op ‘Freedom’, dat helaas één van de mindere nummers is op het album, voor zo ver we dat al minnetjes zouden kunnen noemen. Je verwacht gewoon beter. En dat krijgen we ook, met ‘All Night’, waar ze en passant nog brandhout maakt van Jay Z zijn slabakkende carrière (“trade your broken wings for mine”). En voor de rest is het weer weergaloze pop. Het achtergrondkoortje dat daar prefect invalt waar je het wil, de quasi perfecte producing,… Het is er allemaal. En tegelijk neemt het ook een sleutelrol in. Hier eindigt eigenlijk het concept Lemonade, met een beschrijving van haar geteste en diepe liefde. Maar als toetje vinden we ook nog ‘Formation’ terug, dat als leadsingle fungeerde. De Jay Z mojo is hier iets verder te zoeken, gezien ze nog even lekker uithaalt op een nummer over de positie van de zwarte Amerikaan in de samenleving. Hoort u ook Kendrick nog meeluisteren? Alleszins, wederom een dijk van een nummer en wat bezorgt die intro ons toch keer op keer weer dat heerlijke gevoel dat er iets goeds zit aan te komen. Gespannen verwachting, keer op keer. Dat kunnen enkel de groten.

De tijd dat vader Beyoncé het nodig vond om haar te profileren als ‘de minst zwarte’ van de Destiny’s Child ligt voorgoed achter haar. Hier staat een vrouw, de dochter van vrouwe noodlot, de wereld te veroveren op een manier die ze zelden gezien hebben. Moeiteloos zet ze Lemonade bij in het rijtje met Blood On The Tracks van Bob Dylan, For Emma, Forever Ago van Bon Iver, 13 van Blur en Back To Black van wijlen Amy Winehouse: Tijdloze albums over liefdesverdriet, met zo’n eerlijkheid geschreven dat het bijna pijn doet. We kunnen er geen genoeg van krijgen.


Bert Scheemaker

 
"Whatever you do, don't be another brick in the wall" -Hank Moody-


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response