Daan – Le Franc Belge

 
Daan - Le Franc Belge-recensie
Daan - Le Franc Belge-recensie
Daan - Le Franc Belge-recensie

 
Info
 

Gelijkaardig: Serge Gainsbourg, The The, François de Roubaix, Claude François
 
Top Tracks: La Crise, La Vraie Décadence, Melodies Paroles
 
In de buurt: Vooruit - Gent (30-04), Depot - Leuven (03-05), Botanique - Brussel (06-05)
 
Genre: ,
 
 

Pluspunten


Een klein dozijn prachtig gearrangeerde topsongs.

Minpunten


Een paar 'gewone' liedjes die opvallen naast de geweldige nummers.


0
Posted by

 
Albumrecensie
 
 

Le nouveau Daan est arrivé, en het is een grand cru. Ruim negen maanden moest deze plaat rijpen, een ware uitputtingsslag volgens de ‘franke Belg’ zelve, maar het resultaat mag er meer dan zijn. Le Franc Belge is een poging om een voet tussen de deur te krijgen in de francofone wereld. Met deze plaat onder de arm zou hij die deur wel eens uit de hengsels kunnen trappen.

‘Mes Etats Unis’ schiet Louis XIV-gewijs uit de startblokken met jachtige staccato clavecimbelklanken. Een song met Versaillesgrandeur. ”43 ans et t’as rien compris” beklaagt de zanger zichzelf in dit lied, maar hoe hij een sterke song moet schrijven heeft hij verduiveld goed begrepen. ‘La Vraie Décadence’ bijvoorbeeld, dat met die droog plukkende bas en diepe parlandozang begint als iets dat op Histoire de Melody Nelson had kunnen staan en daarna z’n eigen fantastische weg gaat.

‘Everglades’ is met z’n discoviolen best aanstekelijk, maar zeker niet het sterkste nummer van de plaat. Die eer is naar onze mening weggelegd voor ‘La Crise’. Meesterlijk hoe een streep net achter de maat aan hinkende rebetika doorheen een song over de economische crisis huppelt. Subversieve sirtaki op de rand van de afgrond en binnenkort een hit in indignados- en Occupykringen.

‘Melodies Paroles’ klinkt alsof het werd opgenomen in een rokerige bruine boîte, Franser dan een jeu de boules spelende wijnboer met een alpinopet. Top. Daan’s nieuwe muze Claudia Radulescu zingt zwoel zuchtend mee in het sensuele ‘Conducteurs Fantomes’. Van de 3 bonustracks op de LP-versie van het album is vooral ‘Palaistine’ een aanrader.

Minder geslaagd : ‘The Kid’, een iets te doordeweekse kruisbestuiving tussen een U2-song (luister naar dat Bono-gilletje in de intro) en ‘Landmijn’. Ook ‘Irrelevant’ is Daan by numbers, maar daar staan dan weer zeer goede songs als ‘La Vendeuse’(orkestrale country noir) en ‘Parfaits Mensonges’ tegenover.

“All my skills fit inside a lorry” zingt Stuyven in ‘Lust Or Love’. Een geval van valse bescheidenheid. Als de Fransen de kwaliteiten van Daan als zanger, songschrijver en arrangeur (ongeveer 250 sporen en nergens een overbodige noot, faut le faire) niet horen hebben ze waarschijnlijk brie in hun oren gestopt of is hun geest beneveld door ettelijke glazen wijn. Their loss, not ours.


David Nauwelaers

 


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response