Ian Clement – Drawing Daggers

 
DrawingDaggers
DrawingDaggers
DrawingDaggers

 
Info
 

Gelijkaardig: Mark Lanegan
 
Top Tracks: The Hammer and The Nail , Hidin' , Kissing the Claw, Interview
 
In de buurt: 16 mei, DOKbox
 
Genre:
 
 

Pluspunten


Sfeervolle en gevarieerde plaat

Minpunten


Soms teveel stemversieringen


0
Posted by

 
Albumrecensie
 
 

Frontmannen die een soloproject opstarten, het is altijd een beetje bang afwachten. Na Bent Van Looy van Das Pop en Kristof Van Uittebroek (aka August Albert) van Customs brengt nu ook Ian Clement een soloplaat uit. De sympathieke frontman van Wallace Vanborn ruilt met Drawing Daggers het betere schreeuwwerk en gitaargeweld in voor een nieuwe, rustiger bluesy sound.

Drawing Daggers begint sterk met ‘The Explorer’ en ‘The Hammer and the Nail’. De twee nummers laten al meteen een volle en duistere klank horen. Met klokken, blazers en strijkers wordt er een spookachtige sfeer gecreëerd die perfect past bij de stem van Clement, een sfeer die bij ‘The Hammer and the Nail’ wat aan ‘Teardrop’ van Massive Attack doet denken.

Na de rijkdom van ‘The Hammer and the Nail’, ongetwijfeld één van de beste nummers, klinkt de intro van ‘Little Knife’ vrij eenvoudig. Clements eerste solosingle roept gemengde gevoelens op. Het nummer zakt wat in elkaar bij de strofes, die soms te vertellend worden. Songs als ‘Hidin’ hebben misschien meer singlepotentieel, maar qua introductie van een nieuwe sound kan ‘Little Knife’ wel tellen, want Wallace Vanborn is wel erg ver weg bij dit nummer. Ook ‘Interview’, de tweede single, is eerder een buitenbeentje. Het achtergrondkoortje geeft een soort luchtigheid aan het geheel en Clement komt haast je hoofd binnengefluisterd. En daar blijft hij wel nog even zitten, want het verrassende cowboyesque refrein blijft hangen.

Na de twee singles worden de nummers weer voller. Clement slaagt erin om doorheen de plaat een donkere sfeer te scheppen. Die sfeer wordt het best vormgegeven in de muzikale outro’s bij de meeste tracks. De plaat is opgenomen met elf man en dat hoor je. Strijkers, blazers, een xylofoon en piano worden tevoorschijn gehaald en zelfs het geluid van een kettingzaag en een haardvuur zou ergens te horen moeten zijn. Dit breed spectrum aan geluiden zorgt ervoor dat je wordt meegenomen in de nummers. Ze hebben de kracht om beelden op te roepen en de fantasie van de luisteraar te stimuleren. Het refrein van ‘Kissing the Claw’ heeft bijvoorbeeld de allure van filmmuziek.

Dat de Gentenaar over een indrukwekkend paar stembanden beschikt, heeft hij al bewezen met Wallace Vanborn. Maar ontdaan van de geweld van de gitaren en het geschreeuw maakt Clement des te meer indruk met zijn vocale kwaliteiten. Zijn bloedmooie, zwoele stem weet meermaals te raken. Hij maakt spijtig genoeg verschillende keren de fout om teveel stemversieringen en -buigingen te doen. Bij ‘A Boy and A Man’ worden noten vaak te lang aangehouden, wat soms op het randje van het zeurderige kan overkomen en de track aan kracht doet inboeten. En ondanks de bijdrage van de prachtige stem van Intergalactic Lovers-zangeres Lara Chedraoui weet ‘The Last Overhaul’ hierdoor net niet te overtuigen. Ook het overvloedig staccato uitrekken van woorden bij ‘Little Knife’ werkt niet. In ‘Healing Bell’ weet Clement dit wel te beperken en zingt hij meer afgemeten, wat het krachtiger doet overkomen.

Ian Clement heeft duidelijk zijn eigen sound als solo-artiest gevonden, zonder zijn roots bij Wallace Vanborn te verloochenen. Het donkere van zijn band zit er duidelijk nog altijd in en ook op tekstueel vlak komt Wallace Vanborn terug. De “Lion” komt bijvoorbeeld verschillende keren voor op Drawing Daggers, net als op de laatste Vanborn-plaat Lions, Liars, Guns & God. Maar toch klink Ian Clement vooral als ‘Ian Clement’, en niet als ‘die van Wallace Vanborn’. Clement levert een sterke debuutplaat af met een rijk en gevarieerd geluid die zich al bij de eerste luisterbeurt in je hoofd nestelt. En bij al de volgende luisterbeurten want die zullen ongetwijfeld volgen, als u een beetje goede muziek weet te appreciëren tenminste.


Lotte Lodens

 
Muziekredacteur en presentator @ Radio Quindo; Copywriter in spe ; ex-stagiair Cactus Muziekcentrum


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response