Kapitan Korsakov – Physical Violence Is The Least Of My Priorities

 
kapitan-korsakov-review
kapitan-korsakov-review
kapitan-korsakov-review

 
Info
 

Gelijkaardig: Nirvana & Raketkanon
 
Top Tracks: ‘Rabid Ghawazi Shuffle’, ‘Suicide Limp’ & ‘Midnight Gardens’
 
In de buurt: 26 november – Handelsbeurs @ Gent (Democrazy)
 
Genre:
 
 

Pluspunten


Hoe vettiger, hoe prettiger.

Minpunten


Een ghost track blijft vervelend.


0
Posted by

 
Albumrecensie
 
 

Pieter-Paul Devos, de Vlaamse Kurt Cobain, blaast na een succesvolle tournee met Raketkanon nieuw leven in het Gentse Kapitan Korsakov. Na vier jaar krijgt Stuff & Such met Physical Violence Is The Least Of My Priorities een spetterende opvolger. Het derde Kapitan Korsakov kindje doet mee met de wereldtop.

Grunge, punk en rock ’n roll dood? Een vettige ‘Fuck You’ moest er blijkbaar uit bij Pieter-Paul Devos toen hij samen met compagnons Pieter Van Mullem (basgitaar) en Sigfried Burroughs (drums) begon te schrijven aan de nieuwe plaat.

Karamel is voor mij persoonlijk het onsmakelijkste op aarde. Eerste single ‘Caramelle’ daarentegen is spek naar mijn bek. Het enige nummer waarbij we soms een flard tekst kunnen verstaan. Zonder twijfel het meest toegankelijke nummer van de plaat, maar dat kan ons geen roestige moer schelen. Welcome back Kapitan Korsakov!

‘Suicide Limp’ wordt gekenmerkt door een bijtend gitaardeuntje waar Pieter-Paul Devos overheen zingt met een stemvervormer. Indien er ooit iemand op het idee zou komen om een verhaal te maken over kwaadaardige smurfen, zoek niet verder naar de ideale soundtrack. Eindigen doet het nummer in een typische Kapitan Korsakov gitaarsolo, uniek in zijn eenvoud.

‘Rabid Ghawazi Shuffle’, u leest het goed, de heerlijk sappige titels blijven uit de grond schieten. Ik zie Pieter-Paul Devos al zitten in gewaad met een lange baard. Zeven minuten lang piepen gitaren op de bonkende drums en de ronkende bassen. Op het einde krijst Pieter-Paul Devos er nog eens alles uit. Stiekem droom ik van een schreeuw battle tussen Pieter-Paul Devos en Brent Vanneste (Steak Number Eight).

Met de wereldberoemde producer Steve Albini (Nirvana, Pixies, …) achter de knoppen klinkt het geheel vloeiender en iets meer grunge. De derde langspeler klinkt minder rauw en hoekig, maar daarom niet minder hard.
Halfweg vinden we een rustpunt, ‘Hearts Too Hard’ is de Kapitan Korsakov ballad. Het emotioneel pianodeuntje toont ook de virtuositeit van de muzikanten. Hard of zacht, ze kunnen het allebei.

Tijdens ‘Strobo Stripper’ slaat mijn fantasie op hol. Ik weet niet of het de bedoeling is dat ik een epileptische, stroboscopische stripteasehallucinatie krijg? Hopelijk ben ik niet alleen… Anyway in sneltempo volgt het harde ‘Pussy Scars’. Het nummer waarvan Nirvana misschien droomde het ooit te kunnen maken.

‘Midnight Gardens’ is geschikt voor een nachtwandeling met je geliefde door één of ander Gents park, het Citadelpark is door de Pokémon Go hype trouwens opnieuw een nachtelijke aanrader. Het einde van die wandeling kan ik moeilijk voorspellen. Het nummer komt akelig dicht bij de sfeer die de band met ‘In The Shade Of The Sun’ schepte op hun vorige langspeler.

Eindigen doen we in Kapitan Korsakov stijl. Rammen en krijsen, alsof alles kapot moet. Als we dan toch één keer negatief moeten zijn, ik heb nog altijd een hekel aan ghost tracks. Desalniettemin zit je best de bijna tien minuten stilte uit. Daar vind je nog een akoestisch pareltje terug. Een unplugged carrière zou frontman Pieter-Paul Devos alleszins ook niet misstaan.


Jietse

 


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response