Leftfield – Alternative Light Source

 
leftfield-alternative-live-source
leftfield-alternative-live-source
leftfield-alternative-live-source

 
Info
 

Gelijkaardig: DJ Shadow, Underworld, Orbital
 
Top Tracks: Head And Shoulders, Bilocation, Universal Everything
 
In de buurt: 7/8, Lokerse Feesten, Lokeren
 
Genre:
 
 

Pluspunten


Prima terugkeer van een dance dino die we al lang afgeschreven hadden.

Minpunten


Rust roest, en dat is hier bij momenten niet anders


0
Posted by

 
Albumrecensie
 
 

Laten we er meteen komaf mee maken: ondertekende was slechts vier luttele jaren oud toen Leftfield de wereld van de dance herschiep met zijn klassieker Leftism. Herinneringen en dergelijke heeft uw gids dus niet aan de impact die het album had, maar dat de schade ingehaald is, dat wordt u verzekerd. Want hoe kan iemand die van muziek houdt nu niet vertrouwd zijn met Leftfield? Het duo uit Londen bracht tot voor kort slechts twee platen uit (Leftism en Rhythm And Stealth) die van generatie op generatie doorgegeven moeten worden wat ons betreft. Grensverleggend doet de waarheid zelfs nog niet alle eer aan. En nu, zovele jaren later en tot groot jolijt van alle fans die de hoop al lang opgegeven hadden, is er Alternative Light Source. Paul Daley hield het ondertussen definitief voor gezien, maar Neil Barnes hoopt op zijn eentje de wereld nog eens te veroveren…

En dat dit een huzarenstukje zal worden, dat staat in de sterren geschreven. Tenslotte blijken bitter weinig elektronische acts uit die periode de dag van vandaag nog echt relevant te zijn. Want laat ons een koe een koe noemen, het is niet dat The Prodigy of The Chemical Brothers echt nog meetellen. We zetten ze hoog op de affiche van commerciële festivals, maar de meerwaardezoeker laat die bands toch al een heel eind links liggen. DJ Shadow is ook een randgevalletje, maar zijn Entroducing… was zo magistraal dat we hem veel vergeven (‘Organ Donor’ for the win) en op zijn laatste worpen zaten toch telkens wat interessante en goeie nummers verstopt tussen de middelmatigheid. Dus ja. Om maar te zeggen dat de sterren niet bepaald gunstig stonden voor een glorieuze terugkeer van Leftfield.

Want hoe pak je dat ook aan, je sound zo interessant houden dat het lijkt alsof je nooit weggeweest bent? Het antwoord: direct keihard beginnen joh! Met ‘Bad Radio’ knalt Barnes meteen alle voorbehoud weg. Loeiend komt het op gang om daarna nooit meer te slabakken en zich te ontpoppen tot iets waar we echo’s van de grauwe jaren ’90 in horen om, maar toch ook die verfijnde technotoets die Gesaffelstein tegenwoordig geen windeieren legt. Lekker doorpompen precies! Tel daarbij dat we daarna lustig doorstomen met ‘Universal Everything’, nog zo’n lekkere technobanger, en u weet dat we goed vertrokken zijn. Iets gematigder is ‘Bilocation’, dat aftrapt met iets dat ons doet denken aan rijzende ster Georgia (haar ‘Move Systems’ is all over de intro), maar wanneer we de stem van Channey Leaneagh invalt, waan je je in een heel andere wereld. De zangeres, in het dagelijkse leven vooral gekend van bij Poliça, past perfect bij het idee dat Barnes ogenschijnlijk in gedachten had. Trippy shizzle.

We blijven trouwens lekker hip doen, want op ‘Head And Shoulders’ vinden we Jason Williamson van Sleaford Mods terug, die sterk begint, maar langzaam verzwelgt in het steeds vastberadener overnemen van de muziek. Precies of hij weet zichzelf maar ternauwernood van de verdrinking te redden, zo voelt het aan. Een minder momentje is dan weer ‘Dark Matters’, dat nochtans een veelbelovende titel had. Maar eens we voorbij die intrige kijken, blijft er enkel maar een aanmodderend, tandeloos vullertje over waar we liever geen tijd meer aan verspillen. Vijf minuten gewonnen met andere woorden, want ‘Little Fish’ knoopt wel vlotjes aan met het stomende geluid dat ons al bijna heel het album in de greep houdt. Al zit de vervormde stem van Leaneagh daar ook wel voor iets tussen, maar laten we ons vooral wat pluimen in de aars van Barnes steken. Hou het maar eens zo spannend he zeg!

Iets wat hem trouwens maar matig lukt bij het slepende ‘Storms End’, dat toch net een beetje gif mist… Het lijkt wel half of Leftfield heeft echt de gastzangers nodig om echt voldoende inspiratie te hebben. Iets wat ons ook opvalt bij ‘Alternative Light Source’, dat begint met dat gitaarriedeltje waar we warm noch koud van worden. Enter dus de kille synths, waar we ons toch iets aan kunnen verwarmen. Al gaat het toch echt te traag om ons deftig te laten warmlopen. Spijtig, want waar het in het begin een ronduit glorieuze terugkeer leek te worden, ontdekken we ondertussen toch her en der een minder momentje. En tegen die sombere gedachten heeft zelfs de gedateerde truc van de muziek te laten aanzwellen geen verhaal meer.

Gelukkig weet meneer wel hoe hij nog eens dunnetjes de puntjes op de i moet zetten. Het logische vervolg van ‘Alternative Light Source’, ‘Shaker Obsession’, kolkt zoals we het graag willen en krikt het tempo ook weer gevoelig op (die heerlijke noisetechno invloeden doen ook heel wat voor het geheel). Maar wat een heerlijk nummer zeg. Zo moet dance klinken: scherp, hard en verdraaid lekker. Als laatste troef speelt Leftfield Ofei uit, omkaderd door donkere, zompige beats, een spookachtige sfeer en heel veel technisch vernuft, die van ‘Levitate For You’ een meer dan waardige afsluiter maken.

We hadden het oprecht nooit gedacht eigenlijk, maar Alternative Light Source weet waar de lamp brandt. En dat is op zijn zachts gezegd straf. Leftism was een bom, een onevenaarbaar meesterwerk, maar met dit album eist Leftfield wel weer prominent zijn plaats op tussen de absolute dancegrootheden. Een messcherpe terugkeer, die bleke afkooksels als The Prodigy en The Chemical Brothers met vanzelfsprekend gemak op zijn plaats zet. Het is niet allemaal spik en span, maar rust roest zullen we maar zeggen zeker? Alleszins, beste Leftfield, laat ons nooit meer zo lang alleen alsjeblief…


Bert Scheemaker

 
"Whatever you do, don't be another brick in the wall" -Hank Moody-


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response