The Antler King – Patterns

 
patterns
patterns
patterns

 
Info
 

Gelijkaardig: Amatorski, Isbells
 
Top Tracks: 'Warriors', 'Never Come Back'
 
In de buurt: 1/11, Vooruit Gent; 7/11, concertstudio Kortrijk; 12/11 Arenberg Antwerpen; 13/12, Malpertuis Tielt; 20/12, OC Bree; 19/02, Stadsschouwburg Brugge
 
Genre: , ,
 
 

Pluspunten


Prachtige muziek van eigen bodem

Minpunten


De hidden track, afschaffen dat ding


0
Posted by

 
Albumrecensie
 
 

We schrijven het jaar 2010; de dieren konden al lang niet meer praten maar The Antler King stak wel zijn neus door het venster met de single ‘Alone’, een nummer dat opgepikt werd door de radiostations en ook Ferrero Rocher zodanig kon bekoren dat ze het gebruikten in hun reclame. Het leek de start van een bloeiende carrière. Helaas sputterde de trein. Debuut The Antler King kende niet echt veel commerciële bijval ondanks de vele goeie reviews en de band leek in een waas van anonimiteit te verdwijnen. Nu komen ze terug met hun tweede album Patterns. Is dit dan eindelijk de doorbraak bij het grote publiek die de band eigenlijk al jaren verdient? We kunnen het maar hopen.

Want talent hebben Esther Lybeert en Maarten Flamand alleszins. Nu zijn ze ook officieel man en vrouw en dat hoor je plots. In een huwelijk is geen jij en ik, zeggen mijn ouders altijd, maar enkel een ‘wij’. Zo moet dit duo ook hebben gedacht want Flamand is van de uitstekende gitaarspelende sidekick geëvolueerd naar de evenknie van Lybeert. Een evolutie die we alleen maar kunnen toejuichen, want de meerstemmigheid die dit soms teweegbrengt is een absolute plus. Daarnaast klinkt Patterns ook een stuk voller dan The Antler King.

Beginnen doen ze met het spookachtige ‘Patterns’. Zowat het equivalent van een griezelverhaaltje rond het kampvuur, maar dan in een liedje gegoten. De sfeer die het nummer met zich meedraagt en de stem van Lybeert die het bijna op fluisteren houdt, zorgen voor een soort van huiveringwekkende spanning. Geen slechte spanning, zo eentje waar je stiekem wat bang van bent, maar juist genoeg naar verlangt om toch door te gaan. In de bio werd het nummer beschreven als eentje die perfect in de soundtrack van een David Lynch film kan zitten en gelijk hebben ze. Alleen hadden wij graag met die vondst op de proppen gekomen. De single ‘Gold Red Circles’ is dan weer van een heel ander allooi. Het is ongelofelijk poppy en lijkt geschreven om op de radio te komen. Tot op het punt dat we toch vermoeden dat er sterk leentjebuur is gespeeld met ‘I Don’t Feel Like Dancing’ van hou u vast… The Scissor Sisters. Tof nummer, maar het misstaat toch wat in het geheel van Patterns, een eerder verstild album dat het best past bij een katerende zondagochtend waarin je met een wee gemoed de gebeurtenissen van de voorbije week overschouwt.

Het is geen vrolijk album geworden alleszins. Beetje onverwacht, zo na je wittebroodsweken komen opzetten met een treurig getinte plaat, maar wij klagen niet. Lybeert haar stem leent zich ook beter voor het verwoorden van emoties die niet zo heel erg plezierig zijn. ‘It Ain’t Mine’ heeft dan wel dat leuke gitaarriedeltje, maar met een tekst die gaat over verloren lopen in je eigen stad (en bij uitbreiding, je eigen wereldje) wordt dat effect toch grotendeels teniet gedaan. En wat dan te zeggen van ‘Chain Of Memory Lane’? Een van de betere en meest tot de verbeelding sprekende titels van het jaar voor ons. Hoe veel mooier kan je een gedachtenstroom beschrijven, en dan nog met een rijmpje? Opnieuw een heerlijk fluisterliedje. Wat ook opvalt is dat ze af en toe, als je goed luistert, een beetje klinkt als Geike Arnaet, de voormalige zangeres van Hooverphonic. Als u nu nog niet overtuigd bent dat dit album een luisterbeurtje of vijf waard is, raden we u aan gewoon verder te lezen, want er komt nog meer goeds.

Ons terug uit dat wondere kampvuurwereldje halend is ’14:48′. Weer een iets meer up tempo nummer dat rijker gearrangeerd is. Het doet ons bijna dansen en qua muziek knipoogt het soms wat naar The Van Jets. Leuk lied, maar ons net iets te kort, zeker gezien we nogal lang verstoken blijven van zang. Het had gerust wat langer mogen duren. Afsluiten doen ze met het trio ‘Never Come Back’, ‘Moonbeams’ en ‘Warriors’, waarvan vooral ‘Never Come Back’ ons weet te bekoren: een hartverscheurend lied over hoe je jezelf weer probeert op te rapen na waarschijnlijk een liefdesbreuk en beseft dat dat zonder de andere persoon moet. ‘Warriors’ tapt uit hetzelfde vaatje in is een waardige afsluiter voor een uistekend album. Of dat dachten we toch. Begrijp ons niet verkeerd, Warriors kan ons bekoren, maar waarom, in deze tijden, doen mensen nog mee aan het principe van hidden tracks? We kunnen ons inbeelden, de eerste keer dat gedaan werd, dat dat grappig was. Zo na tien minuten stilte krijg je nog een pareltje te horen, verrassing verrassing! De tweede keer is dat ook nog grappig waarschijnlijk, maar de derde en zeker de 23453746 keer is dat niet meer zo leuk. Zeker in deze tijden van mp3 bestanden lijkt het zijn nut verloren te hebben. Het verpest ook grotendeels de sfeer die The Antler King zo mooi wist te creëeren op dit album. En tot overmaat van ramp is die hidden track ook niet echt zo ontzettend de moeite waard (tien minuten wachten en na twee minuten begin je je toch te irriteren aan die stilte en de eigen ontwetendheid van ‘als ik nu doorspoel, mis ik een deel van het nummer). Spijtige zaak en toch een domper op de (voorzichtige) feestvreugde.

Daarbovenop lijkt de band zich goed bewust van zijn mogelijkheden. Wie aandachtig luistert naar Patterns bedenkt zich meteen twee dingen: ‘hoe gaan ze dit live brengen?’ en ‘zouden ze niet beter in kleine zalen spelen?’. Wel, de band was u voor. Live worden ze namelijk bijgestaan door Bruno Meeus en Mathias Moors, die ervoor moeten zorgen dat het album zijn kracht niet verliest op het podium. En wat die kleinere zalen betreft, aan het tourschema te zien is daar rekening mee gehouden. Zo wordt er geopteerd voor de kleine schouwburgen, waar we ze eigenlijk ook beter tot hun recht zien komen. Slimme band, die The Antler King.

Patterns is een ontzettend mooi album, maar wel eentje waar je moet voor gaan zitten en de tijd moet voor nemen om het te laten inwerken. Na één luisterbeurt geeft het zijn wonderschone pracht niet zomaar prijs, je moet het echt een paar keer draaien terwijl je op je gemak in de zetel ligt onder een dekentje op een koudere herfstnacht. Daarvoor is deze plaat gemaakt. De commerciële doorbraak zit er ook nu wel niet in, maar hopelijk weten ze met een klein beetje radiopubliciteit toch een aantal zieltjes te veroveren. Als Amatorski en Isbells kunnen doorbreken met hun verstilde, rustige en emotionele muziek, is er geen enkele reden waarom The Antler King het niet zou kunnen. Patterns is namelijk een pareltje.


Bert Scheemaker

 
"Whatever you do, don't be another brick in the wall" -Hank Moody-


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response