The Vaccines – English Graffiti

 

 
Info
 

Gelijkaardig: The Strokes, Arctic Monkeys, Peace
 
Top Tracks: 'Handsome', 'Dream Lover', '20 / 20'
 
In de buurt: The Vaccines verblijden op 28 juni de Werchterwei
 
Genre: ,
 
 

Pluspunten


Eindelijk iets om Come of Age mee door te spoelen

Minpunten


English Graffiti begint als een wervelwind maar eindigt lichte motregen


1
Posted by

 
Albumrecensie
 
 

The Vaccines shockeerden vriend en vijand toen ze de promotour voor English Graffiti inzetten met de slagzin: “We want our new album to sound terrible in 10 years!”, een quote die ze in elk daarop volgend interview verontschuldigend nader mochten verklaren. Frontman Justin Hayward-Young verduidelijkte dat The Vaccines met hun derde plaat vooral hun zelfopgelegde regels wilden breken, de belangrijkste daarvan dat goede muziek tijdloos moet zijn. Met English Graffiti creëerden ze iets liefdevol en quirky, voor ons alvast een stap in de goede richting.

Eén van de regels die ze toch maar besloten te koesteren, kan omschreven worden als de standaardformule voor een Vaccines-hit: een nummer onder de popsonggrens van drie minuten met op festivals meeschreeuwbare teksten (die meestal op niets slaan, maar wel leuk klinken) en waarin slechts drie tot vijf akkoorden gebruikt worden. En wat zijn we blij, want ‘Handsome’ is een fuck ja-nummer van jewelste en levert het bewijs dat The Vaccines na een kleine afdwaling met ‘No Hope’ terug de weg naar het perfecte openingsnummer hebben gevonden. “Oh god, oh god, oh god, oh god, oh god, oh god, oh god, they’re gonna eat me up for breakfast” komt sowieso binnen een jaar of vijf in een of andere NME-lijst met de meest epische albumopeners, mark our words. Een nummer om in caps lock mee te zingen.

Laat uw volumeknop trouwens maar open staan voor ‘Dream Lover’, want hoewel de mogelijkheid erin zit dat we dit nummer zo zalig vinden vanwege onze persoonlijke vrijwillige indoctrinatie, begrijpen we volledig waarom The Vaccines dit nummer kozen als tweede single. Als ‘Handsome’ de overgang van oud naar nieuw symboliseert, mag ‘Dream Lover’ best dienen als uithangbordje voor vernieuwing. In plaats van onverwachts in een nummer te duiken dat even plotseling anderhalve minuut later eindigt, namen de Britten ditmaal de tijd om de track op te bouwen. Freddie Cowan houdt het nog steeds graag simpel aan de lead guitar, maar eenvoud siert en we krijgen er een vette riff voor in ruil. Voor de video ging het Britse viertal voor vreemd op een manier die we alleen maar kunnen omschrijven als het niveau van ‘I Believe in a Thing Called Love’ van glamrockers The Darkness, echter zonder de fancy outfits.

The Vaccines bezingen tegenwoordig lof voor pop en hiphop, genres die volgens hen op dit moment veel experimenteler te werk gaan dan de hen toegeschreven indie rock. ‘Denial’ is hier wel een mooie illustratie van. Het nummer ontvouwt zich schijnbaar moeiteloos en dringt zich niet op, maar zou best wel eens durven in uw gedachten schieten wanneer u iets zoekt om te zingen in de douche. Vervolgens doen wel meerdere nummers op het album licht denken aan het swaggy ge-AM van Arctic Monkeys, maar de zware drumlijnen en de bijna-falset backing vocals laten ‘Maybe I Could Hold You’ er met kop en schouders bovenuit steken.

Met ‘Give Me a Sign’ leveren ze een nummer om uw barbecues en zomeravonden mee op te fleuren en voor het geval u nog niet helemaal door had hoe geproduced dit album eigenlijk is (Dave Fridmann en Cole M. Greif-Neill, y’all), is er ‘Undercover’ om u daar even aan te herinneren. Het twee minuten durende (maar pas op de dertig secondenlijn startende) nummer doet blijkbaar hard zijn best om een hidden track te zijn, maar is noch hidden noch een volwaardige track. Gewoon “We gebruikten de producers van Ariel Pink’s Haunted Graffiti en Tame Impala” op de hoes printen was efficiënter geweest. Ook titeltrack ‘English Graffiti’ is een kleine teleurstelling. Songwriter van de maand zal Hayward-Young wel nooit worden, en hoewel we rijmpjes als “The angel’s game, F. Scott Fitzgerald / The evening news and the morning herald” wel allemaal heel leuk en kleurrijk en amusant vinden, mogen lyrics als “I am living in a world that’s half the size / when I look into your eyes” eigenlijk gewoon het daglicht niet zien.

Voor ons moeten The Vaccines al veel verkeerd doen om onze sympathie volledig mis te lopen, maar met nummers als ‘All in Vein’ en ‘Aftershave Ocean’ van de vorige plaat kwamen ze toch gevaarlijk dicht. Hoewel het viertal nog maar eens de redenen om naar hun platen te luisteren in de eerste drie à vier nummers heeft gepropt om vervolgens te eindigen in mineur, is English Graffiti de plaat die het drie jaar oudere broertje Come of Age had moeten zijn. Dat het niet het genre-definiërende album is dat Hayward-Young overal aan de man brengt, kan ons eigenlijk weinig schelen: we hoopten op wat boeiend nieuw werk van The Vaccines en dat hebben we gekregen.


Silke

 
studente; chronisch blond; genetische goudmijn


One Comment


  1.  

    This is both street smart and intenligelt.

    [Reply]

    You must log in to post a comment



Leave a Response