Warhaus – We fucked a flame into being

 
warhaus
warhaus
warhaus

 
Info
 

Gelijkaardig: Balthazar, Serge Gainsbourg & Leonard Cohen
 
Top Tracks: ‘Beaches’, ‘Machinery’ & ‘Bruxelles’.
 
In de buurt: 13 oktober – De Kreun @ Kortrijk 15 oktober – AB Club @ Brussel 4 november – Democrazy: Balzaal Vooruit @ Gent
 
Genre:
 
 

Pluspunten


Botergeil tussendoortje voor de fans van het pauzerende Balthazar.

Minpunten


36 hitsige minuten zijn in no time voorbij.


0
Posted by

 
Albumrecensie
 
 

Balthazar neemt na een lange Europese tournee een sabbatjaar. Vooraleer menig fans moord en brand gaan schreeuwen, de band split niet. Een strategische pauze waarin de bandleden zich toespitsen op solo projecten. Simon Casier wordt Zimmerman, Jinte Deprez gaat on the road als J. Bernardt en Maarten Devoldere vindt zijn egotrip in Warhaus.

We fucked a flame into being is de stomende debuutplaat van Warhaus, 36 minuten lang druipt de erotiek er vanaf. Warhaus slaagt erin een unieke en sfeervolle sound te brengen, de ideale soundtrack waarbij een nachtje stappen niet alleen eindigt. Serge Gainsbourg en Leonard Cohen zijn nooit ver weg.

De toon wordt meteen gezet met het sensuele ‘I’m not him’. De tekst ”You want magic, count me in. You want Jesus, well i’m not him. You’re an angel or a whore, tell me who you’re working for”, is slechts één van de vele tekstuele pareltjes van deze plaat. Moest deze charmerende Gentse Kortrijkzaan ooit een dichtbundel uitbrengen, staan wij ongetwijfeld als eerste in de rij om een exemplaar te bemachtigen.

Het onweerstaanbare ‘The Good Lie’ is ondertussen een dikke radiohit geworden. Logisch, na twee nummers is het al duidelijk wat het Warhaus recept zo ongelofelijk aanstekelijk maakt. De ingrediënten zijn: de trage en diepe stem van de Balthazar frontman. Tel daarboven op nog eens de sensuele stem en moves van zijn vriendin Sylvie Kreusch (frontvrouw Soldier’s Heart), de eigenzinnige zwoele riffs van Faces On Tv-gitarist Jasper Maekelberg en getalenteerd Balthazar-drummer Michiel Balcaen. “Now the machinery won’t let you go, congratulations”, misschien bezingt de supergroep wel zichzelf in ‘Machinery’? De band raast ondertussen als een geoliede machine door Europa.

Ik pakte meteen mijn koffers moest ik kunnen ingaan op de elegante smeekbede ‘Leave with me’. Als de uitnodiging zo klinkt, maakt de locatie niet uit. Een wandelingetje door het Gentse industrieterrein maakt hij ongetwijfeld ook fijn, al denk ik niet dat deze uitnodiging voor mij bestemd is. Een verveeld koppel zal het duo Devoldere/Kreusch ongetwijfeld nooit worden. Opmerkelijk zijn ook de steeds terugkerende catchy pianootjes en de stotterende trompet doorheen de hele plaat.

De groep waagt zich ook aan instrumentale uitspattingen, maar goed ook! Halfweg vinden we het swingende ‘Beaches’. Even later krijgen we ‘Wanda’ voorgeschoteld. De mystieke song lijkt wel geschreven voor een Oosterse maffiafilm. Wie anders dan Balthazar-violiste Patricia Vanneste kon die dreigende viool verzorgen? Een nummer die je meteen bij de keel grijpt.

‘Bruxelles’ bevat herkenbare teksten voor iedere stadsmens, de oprechte pijn om je favoriete stad te moeten verlaten. Nog nooit was het verlangen naar onze hoofdstad zo groot, een verheerlijking die Brussel verdient in deze tijden van terreur. Afsluiten doen we met ‘Time and again’. Het nummer voelt als het einde van een muzikale trip en een moment van rust. Met “I will never change” geeft de multi-instrumentalist schrapend, maar zeemzoet toe dat de losbol in hem nooit zal verdwijnen. Wel beste Maarten Devoldere, laat het ons hopen dat je nooit verandert. Dijk van een debuut!


Jietse

 


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response