Mocht u deze dagen op zoek zijn naar enige verkoeling bij het bloedhete lenteweer, dan valt The Accident (and other love stories), ondertussen alweer het derde album van de Leuvense band Spencer The Rover, zeker in overweging te nemen. Het album waait zes jaar na hun vorige worp namelijk als een heerlijk verfrissend lentebriesje door de stereo.
Wat meteen opvalt bij een eerste beluistering is dat The Accident… een zeer doordacht album is, dat tot in de puntjes is uitgewerkt. Van begin tot einde vorm het album één samenhangend geheel, dat geen gebruik van de shuffleknop verdraagt. Zowel tekstueel als muzikaal duiken bepaalde motieven en arrangementen in meerdere nummers op. The Accident… is dan ook in essentie een conceptplaat over een man die zijn oude jeugdliefde aan de overkant van de straat ziet, haar tegemoet loopt, maar door een ongelukkige speling van het lot door een tram aangereden wordt. Wonderwel overleeft hij het ongeval en wordt hij aan zijn ziekbed vezorgd door zijn jeugdliefde en laait het vuur weer op. Toegegeven, dat klinkt als zware kost, en tekstueel is het dat bij momenten ook wel, maar muzikaal blijft het gelukkig allemaal zeer goed verteerbaar.
Het album valt bombastisch met de deur in huis met “The Accident”, een nummer dat met zijn weelderige arrangementen en vrolijke blazers dicht bij The Beach Boys en The Beatles aanleunt. Twee invloeden die op wel meerdere nummers te bespeuren vallen, zonder dat dit ook maar een moment stoort. “The Accident” is een nummer om instant blij van te worden. Hetzelfde effect creëert ook het tweede nummer “Sad Songs (main titles)”, ondanks zijn bedrieglijke titel.
Daarna slaat de sfeer enigszins om in het sobere, licht jazzy “Stop Dreaming”, met een outro die wat aan het vroegere werk van Tom Waits doet denken. Het adembenemende “Party Dress” zorgt dan weer voor een hardnekkige krop in de keel.
Na een kort muzikaal interludium volgt dan de beste song van het album, het wondermooie “Heather”. 3 minuten popperfectie over een onmogelijke liefde, met lieve achtergrondvocalen van Neeka. Misschien wel de beste single die ik dit jaar al heb gehoord.
Na het treurige “Sammy Boy” wordt er in het nagenoeg volledige instrumentale “End Titles (sad songs)” langzaam maar zeker naar een climax toegewerkt. Daarna volgt nog het iets stevigere en uitbundige “Bye Bye Big Blue Eyes”, waarin een andere kijk op het vorige verhaal geboden wordt. Tot slot krijgen we er ook nog de enigszins overbodige singleversie van “Sad Songs” bovenop.
Spencer The Rover heeft een bloedmooi album afgeleverd, dat zich langzaam maar zeker in het gehoor nestelt en waar er maar moeilijk genoeg van te krijgen valt.
Auteur: Filip
Lees ook:
Maandelijks op de hoogte blijven van alle reviews en concertnieuws? Schrijf je snel in op onze nieuwsbrief.
