Black Milk @ Cactus

 
Cactus
Cactus
Cactus

 
Info
 

Genre: Hip Hop, Rap
 
Recente Album: The Rebellion Sessions
 
Meer concerten: /
 
Concertzaal:
 
 

Pluspunten


Straffe show

Minpunten


/


0
Posted by

 
Concertverslag
 
 

Truth be told: we hadden hier weinig zin. Het is namelijk niet eenvoudig om een goeie hiphopshow mee te kunnen pikken. De uitschieters zijn weergaloos, de rest verdwijnt al te vaak in de doos van ‘ondermaats stoerdoenerij’. Tel daarboven op dat we toch niet al té ondersteboven waren van Black Milk zijn laatste worp, The Rebellion Sessions met Nate Turner, en dat diezelfde Nate Turner met band afzakt naar Brugge en we zagen donkere wolken samenpakken boven Brugge. Maar goed, we wilden het wel eens zien, die befaamde Black Milk uit Detroit, stad van techno én J. Dilla. 

Maar echt vrolijker werden we er niet op bij het binnenkomen. De band, Nat Turner op kop, zag eruit als die typische band die een mottige rapper mee op sleeptouw neemt. Iets te veel van dat softe oude mannetjes gedoe naar ons gedacht. We zochten ons een plaatsje in het midden van de zaal en stonden klaar om teleurgesteld te worden in een van die mythische underground hiphoppers, genre J. Dilla of MF Doom. Het soort waarvan de fans de moeite nemen om zelfs vrij talrijk naar Brugge te komen, maar waar de mensen die de laatste van Drake fantastisch vonden nog nooit van gehoord hebben.

Gelukkig bleek onze vrees de werkelijkheid eens te meer te overtreffen. Misschien is het gewoon een soort van zelfbeheersing, want nadat hij vermakelijk aanving met werk uit The Rebellion Sessions, switchte hij vlug naar het oudere werk en ontpopte hij zich nog vlug tot de perfecte entertainer. Maar vooral Nate Turner en zijn band maakten indruk. En daar stonden we toch van te kijken. Niet alleen bleken ze een kickass band, maar ze hielpen zijn classics ook een verfrissende nieuwe look. Het klonk eigentijdser, gloedvoller en gewoon beter. Echt een upgrade, want hoewel we ergens best wel nog verslingerd zijn aan die beats, klinken ze op plaat misschien toch iets te vaak als ‘iets van tien jaar geleden’.

En dan hebben we het nog niet gehad over Black Milk himself. Hij klonk een beetje als André 3000 bij momenten, maar dan met dat zelfverzekerde toontje dat Jay Z zich ook eigen maakte. Alsof hij gewoon weet dat hij de coolste kerel in de joint is en dat ook gewoon nog even doodleuk laat zien. Tuurlijk, het typische geleuter over energie van het publiek en feesten en andere clichés verveelt snel, maar wie die momenten langzaam en goed getimed brengt, weet dat hij er een publiek mee op sleeptouw kan nemen. Zo ook de fans in Brugge. Want Jezusmina, we denken niet dat we het ooit meegemaakt hebben dat we in het midden van de hoop stonden en halverwege de show op de laatste rij omdat het publiek naar het podium toe kroop. Dan heb je aantrekkingskracht, dan kan je mensen boeien.

Want laten we er ook meteen komaf mee maken, we zullen geen setlist kunnen meegeven. Enerzijds omdat blijkbaar we Black Milk iets te lang links hebben laten liggen en zijn de titels ons bijgevolg ontsnapten, anderzijds omdat het niet echt uitmaakt. Wou u weten hoe het was om samen met hem en een uitstekende band door zijn eigen ‘legacy’ te banjeren? Dan had u een ticket moeten kopen. Er gaat niets boven een geslaagd hiphopoptreden. En dat is wat Black Milk neerzette. Een dijk van een show, die ons zowaar deed terugdenken aan Drake: ‘if I die, i’m a motherfuckin’ legend’. Niet wij, maar die Black Milk.


Bert Scheemaker

 
"Whatever you do, don't be another brick in the wall" -Hank Moody-


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response