Bloc Party @ Lotto Arena

 

 
Info
 

Genre: Indierock
 
Recente Album: Four
 
Meer concerten: Werchter 2013 (donderdag 4 juli)
 
Concertzaal:
 
 

Pluspunten


Opzwepende Kele krijgt uiteindelijk iedereen enthousiast

Minpunten


Helaas kwamen enkele reuzen uit het oeuvre niet aan bod


1
Posted by

 
Concertverslag
 
 

Het verschijnen van Four, de laatste van Bloc Party, ging gepaard met zowel een zucht van verlichting als een zucht van teleurstelling: iedereen was opgelucht dat er nota bene nog een Bloc Party was na Kele’s solo-uitstapje (we verwijzen u met het schaamrood op de wangen naar The Hunter), maar her en der werd gefluisterd dat het ging om Bloc Party’s minste plaat: of dat waar is laten we in het midden. Feit is dat het Londense viertal, na het woelende en kerende Intimacy dat stijf stond van de electronica en experimentele gitaareffecten, vreemd genoeg heeft teruggegrepen naar een sound die veel meer in de lijn van hun debuutplaat Silent Alarm ligt. Ditmaal, zo vertelt Kele Okereke ons in interviews over Four, had Bloc Party het steevaste voornemen niet langer te verbergen dat ze slechts een van de vele gitaarbandjes zijn.

De jongens beginnen hun optreden in de Lotto Arena door direct rijkelijk te putten uit hun intussen al aardige arsenaal: meteen worden er vier songs van vier verschillende platen op ons afgevuurd. ‘So He Begins To Lie’ krijgt de eer van de aftrap en doet dat aardig, maar het is toch vooral ‘Trojan Horse’, een onderschatte song op Intimacy, dat het publiek voor het eerst doet zweten. Het kan niet anders of sommigen wilden bij ‘Hunting For Witches’ (“Come on you f***ers!”) en ‘Like Eating Glass’ (wát een song, nog steeds) hun t-shirt uitdoen.

Kele liet weten dat ‘Team A’ one of his favourites was, een song met een refrein dat vraagt om fervent meegebruld te worden: “I’m gonna ruin your life.” “A true story, that is,” zei ie achteraf. Wie Kele al geïnterviewd heeft, weet dat samenleven met de man wellicht geen pretje is, dus we geloven hem in stilte. De gaspedaal wordt even losgelaten met het ontwapenende ‘Real Talk’, een song die dan weer een van onze favourites van Four mag heten. Het duo ‘Song For Clay’ en ‘Banquet’ vormden echter het culminatiepunt van de show: de twee songs liepen handig in mekaar over en ‘Song For Clay’ werd zelfs van veranderde introtekst voorzien. Na ‘Coliseum’ (het hardste wat Bloc Party waarschijnlijk al gemaakt heeft) en het ietwat vervelende ‘Day Four’ werden we gelukkig nog even wakker geschud met ‘One More Chance’ en ‘Octopus’, die -hoewel ze niet Bloc Party’s beste nummers zijn- gerust om het hoekje mogen komen piepen in een liveshow.

De eerste bisronde was ietwat teleurstellend: ‘Signs’ met kale elektrische gitaren en zonder rinkelende metallofoontjes leek niet echt te werken, en ‘Ares’ blijft voor Okereke een aartsmoeilijk nummer om live goed te brengen. “Do you remember this one?” vroeg hij bij de inzet van ‘This Modern Love’, dat de zaken desalniettemin nog wat kon rechtzetten. Maar het moet gezegd, ondanks de zwakkere uitvoering van de Intimacy-songs bleven ze nog steeds beter overeind staan als het meeste van Four. De zaal fronste de wenkbrauwen eens toen Kele aan het begin van bisronde twee ‘We Found Love’ van Rihanna begon te  zingen, maar herkende snel genoeg waarvan dit smakeloze grapje de voorbode was: het uitstekende, dansbare ‘Flux’. Na ons te trakteren op een nieuw nummer (‘Montreal Hill’) en ons (alweer) jammerlijk te vervelen met ‘The Truth’ kwam het scheurende ‘Helicopter’ de boel op z’n kop zetten. Het is een song die Bloc Party zich zo eigen heeft gemaakt dat ze er mee mogen doen wat ze willen: schijven zoals ‘Helicopter’ vallen nooit.

Bloc Party onthield ons wel enkele giganten uit haar oeuvre (vooral van de plaat A Weekend In The City), zo denken we bijvoorbeeld aan ‘Positive Tension’, ‘The Prayer’, ‘I Still Remember’, ‘Mercury’ en ‘Talons’. Dit hoeft niet te betekenen dat de kwaliteit en levendigheid van de show daarom in het gedrang kwam. Aan het eind van de rit drong het pas vrij laat tot ons door dat die songs inderdaad niet aan bod waren gekomen, en echt erg vonden we dat zelfs niet. De vier jongens, met de armen in elkaars nek gelegd, kwamen nog eens in het midden van het podium staan en bogen ons toe. Ondanks de verschillende persoonlijkheden en solo-uitstapjes van Kele blijft Bloc Party een band die nog vuurwerk kan geven. Wij hebben nog niet opgegeven. Veel zal afhangen van hun volgende plaat, en wij kijken al halsreikend uit naar Werchter 2013. Tot dan!

Setlist:

So He Begins To Lie
Trojan Horse
Hunting For Witches
Like Eating Glass
Team A
Real Talk
Waiting For the 7:18
Song For Clay (Disappear Here)
Banquet
Coliseum
Day Four
One More Chance
Octopus

Signs
Ares
This Modern Love

Flux
Montreal Hill
The Truth
Helicopter

 

 


Jeroen De Gussem

 


One Comment


  1.  

    I do not know whether it’s just me or if everybody else experiencing problems with
    your website. It appears like some of the written text in your posts are running off the screen. Can someone else please comment and let me know if this
    is happening to them too? This might be a issue with my browser because I’ve
    had this happen before. Appreciate it

    [Reply]

    You must log in to post a comment



Leave a Response