Dans Dans @ AB Club

 

 
Info
 

Genre: Jazz, Roots
 
Recente Album: 3
 
Meer concerten: 29/8, Cactus, Brugge
 
Concertzaal: ,
 
 

Pluspunten


Straffe voorstelling van een fenomenale nieuwe plaat

Minpunten


De harde realiteit dat je 'maar' in Brussel bent


0
Posted by

 
Concertverslag
 
 

Parijs, pakweg 1895, wanneer de sfeer van de film Moulin Rouge! de dagelijkse realiteit was in Frankrijk. Daar waanden we ons toen Dans Dans, het collectief bestaande uit Bert Dockx (Flying Horsemen, Stand), Fred Jacques en Steven Cassiers (Dez Mona), nog eens een oudje van onder het stof haalde die beruchte woensdag in de AB Club. ‘Au Hazard’ moet dat geweest zijn, we zijn er bijna zeker van. Vanwaar die lichte twijfel? Omdat titels wel het laatste is waar we aan denken als we Dans Dans voor onze neus zien het beste van zichzelf geven.

Waar we wel aan denken is de wereld. Letterlijk. Reizen, dingen bezoeken, avonturen beleven. Zoals de Moulin Rouge!! Want wij gokken nog steeds dat het ‘Au Hazard’ was, daar we ons nog levendig die speelse klanken van in het begin herinneren, teasen zoals een goeie callgirl dat enkel kan, vol van belofte die heel langzaam en zwoel ingelost wordt. De subtiel opgebouwde spanning wordt langzamerhand omgezet in een explosie (duidelijk te horen aan de drum), waarna er bij wijze van naspel weer afgebouwd wordt. Wulps, verleidelijk, een tikkeltje decadent en smerig maar vooral om duimen en vingers van bij af te likken. ‘Lady Marmelade’, iemand?

U snapt het punt wel, we hebben een bevreemdend concert gezien. En daarbij hoort een aparte review. Als we u gewoon zouden zeggen: “Dockx en kompanen leverden een knappe set af, waarbij hun nieuwe album, 3, uitvoerig in the picture geplaatst werd”, krijgt u geen waar voor uw geld en ook maar een miniem klein deeltje van de waarheid. Tenslotte weet iedereen dat de band hoge toppen scheert live. De muziek van Dans Dans is namelijk zo filmisch dat het bijna onmogelijk is om tijdens het optreden met je gedachten in de kleine ruimte te blijven die AB Club. Tuurlijk, wij hadden makkelijk praten, hangend aan de toog met iets fris bij de hand, maar toch. Wat hier volgt, is meer een verslag over muziek die ons overal bracht, aangezien dat vooral een indruk naliet.

Want wij weten vooral nog dat we tijdens ‘Take A Close Look’ ons in Zuid-Amerika waanden. Feestend, in pakweg de hoofdstad van Argentinië. Of zoals Gossip Girl het ooit treffend omschreef: “word is Serena van der Woodsen tangoed in the New Year in the plazas of Buenos Aires.” Zo kwam het over. Zwoel, stijlvol, warm, uitdagend en funky. En dat was niet alles, daar het nummer plots een twist neemt en iets dreigender wordt. Drugsbendes, politie, overvallen en burgemeesters die studenten de dood injagen (jaja, niet in Argentinië, we weten het), we hoorden het er allemaal in. 

Maar niet alleen Zuid-Amerika hebben we bezocht die avond, ook Praag kwam voorbij en wel in ‘Zephyr’. De weemoed, de stille pracht en de ongrijpbare melancholie voerden ons zonder moeite terug naar de warme Praagse nachten, kijkend over de Moldau vanop de Karelsburg, met zijn prachtig historisch centrum achter ons.

Of wat te zeggen van ‘Bloed en Dromen’, met voorsprong onze favoriet van het nieuwe album? De stonerriffs die keihard aankwamen daar in de AB, gevolgd door de gecontroleerde wanorde die later in het nummer opduikt, deed ons verdwalen in de gebieden waar we Rudi Vranckx met veel te veel kogelvrije vesten zien rondlopen. Woede, verdriet, ongeloof, harde realiteit en vernieling, daar gaat het om!  Zelfde verhaal bij ‘Coffee Grounds’, dat zomaar de soundtrack had kunnen zijn bij de invasie van Normandië op D-Day, al had het dan wel de sfeer – uitgelaten, enthousiast, beangstigend en opwindend – van de geallieerden beschreven.

Eerlijk is eerlijk, daar het nieuwe album nog maar twee dagen uit was en we een paar keer het album gestreamd hebben, zijn we er nog niet helemaal in thuis. Voor zover dat natuurlijk kan bij Dans Dans, een album door en door kennen. Want hoe vaak we ook terugdenken aan dat optreden en de plaat erbij opzetten, hetzelfde klinkt het nooit. Het was een mooie introductie tot hun nieuwe plaat, maar de nummers deden er eigenlijk weinig toe. Wat je erbij voelt en voorstelt, daar draait het om. En op dat vlak leverde het Belgische trio een kunststukje af. U moet het vooral zelf ervaren.

Was het een goed optreden? Geen idee. Dans Dans brengt muziek die de noemer muziek overstijgt. Geavanceerde kunst, dat komt meer in de buurt. Vrijgevochten zielen die samenkomen en iets magisch proberen te creëren, dat hebben we gezien. Met succes overigens, dat creëren. We hebben altijd het gevoel dat het nog beter kan, met nog meer gevoel en passie, maar dat lijkt ons menselijk bijna onmogelijk. Wat we wel weten, is dat iedereen tevreden naar buiten ging, ondertekende voor het eerst in lange tijd nog eens een album aanschafte op een optreden en dat als ze enkel Samson en Gert nummers zouden coveren, we nog zouden opdagen. Dus ja, het moet vree goed geweest zijn als we voor één keer logica in acht nemen bij Dans Dans.

 


Bert Scheemaker

 
"Whatever you do, don't be another brick in the wall" -Hank Moody-


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response