Deafheaven @ AB Box

 
ab brussel
ab brussel
ab brussel

 
Info
 

Genre: Metal
 
Recente Album: New Bermuda (2015)
 
Meer concerten: /
 
Concertzaal:
 
 

Pluspunten


Ijzersterke, striemende show van het beste wat de black metal scene te bieden heeft.

Minpunten


/


0
Posted by

 
Concertverslag
 
 

We hadden hier gewoon een foto van het kleur pekzwart willen uploaden en verder niets. Gewoon ondoordringbaar zwart, onpeilbare dieptes en een zweem van wanhoop gemengd met eindeloos turen in het niets. Vergeet de eindeloze slides van foto’s van het vijftal op een te fel verlicht podium in de AB. De waarheid kan niet verder liggen van wat u ogen waarnamen. Het was een gitzwarte avond en een waar feest voor de liefhebbers van de band uit San Francisco.

Bijna uitverkocht was de AB Box en dat is niet meer dan terecht. Want na het snoeiharde en grensverleggende Sunbather uit 2013, dat al het onbekende en dus onbeminde Roads To Judah uit 2011 opvolgde, leverde Deafheaven wederom een ijkpunt in de geschiedenis van de black metal af met New Bermuda, hun laatste uit 2015. Slechts vijf nummers telt het kleinood, maar jemig, wat een album. De uitgesponnnen riffs, de geluidsmuur waar zelfs Bianca Castafiore geen barst in weet te krijgen, de potige, ijzige sfeer die je meteen bij je nekvel grijpt…

Het moest en zou dus een goed optreden worden, daar twijfelden we niet aan en Deafheaven zelf blijkbaar ook niet. Ettelijke keren werden we bedankt voor het afzakken naar Brussel, waar het volgens frontman Clarke enig vertoeven is. Maar de spaarzame zinnen die hij met een minzame stem het publiek in gooide stonden in schril contrast met de herrie die de band van het podium liet stromen. We hadden het stiekem gehoopt, zeker na hun slooptocht in de Kreun enkele jaren geleden waar ze hetzelfde kunstje flikten, maar op de setlist stonden enkel nieuwe nummers. Alle vijf de stormrammen van New Bermuda werden in de perfecte volgorde op ons losgelaten, met als bisnummertjes nog twee uppercuts van Sunbather, ‘Dream House’ en ‘Sunbather’. Kan een setlist nog schoner zijn?

Langs geen kanten, want vanaf het moment dat ‘Brought To The Water’ losbarstte, was het razen geblazen tot we een uur later wezenloos weer op straat stonden. De lichtman had best wat minder mogen werken van ons, de donkerte doet hen meer deugd, maar de geluidsman, die heeft zijn pintjes achteraf dik verdiend. Deafheaven klonk zoals we wilden: strak, helder, ontzettend vuil en vooral: lekker luid. Dat moet ook. Je kan daar flauw over doen en heiliger zijn dan de paus zijn, maar sommige muziek moet op het randje zijn. En de atmospheric black metal (we hebben het zelf ook niet verzonnen) van het vijftal is zo’n muziek. En hoewel we bewonderend aan het applaudisseren waren na ‘Brought To The Water’, hadden we geen vermoeden dat het beste nog moet komen: ‘Luna’ en ‘Baby Blue’.

We haalden het al aan in onze albumreview, maar het zijn twee ongelofelijk goeie nummers. Qua opbouw en spanningsboog benaderen ze de perfectie, maar beide nummers hebben nog iets wat een stuk kostbaarder én zeldzamer is dan dat: de verbeeldingskracht die goeie verhalen ook oproepen. Er is iets ontegensprekelijks meeslepend aan dat duo. Vanaf de eerste seconde van de in totaal toch dikke twintig minuten werden we meegezogen in een atmosfeer die deed denken aan Nooitgedachtland, de mythische plaats waar Peter Pan heengaat. We dartelden op de euforische golven van het slot van ‘Luna’, we kabbelden mee met de rivier die het begin van ‘Baby Blue’ is, voelden de pijn van god-weet-wie die verdacht veel op onze pijn leek in de ijskoude postpunk en balden onze vuisten telkens ze uithaalden om op het onverwachtse mokerslagen uit te delen.

Hadden ze daar en dan gestopt, we hadden nog een lovende review geschreven. Maar gelukkig telt hun plaat nog twee puike liedjes en die luisterden naar de naam ‘Come Back’ en ‘Gifts To The Earth’. Wij zullen ze vooral herinneren als ‘die keer dat ze nog een memorabele wall of sound optrokken om dan af te sluiten met een enig mooi en treurig gitaarlijntje waar die bas zo mooi rond krult dat we ons even op Mogwai waanden’ en ‘episch afsluitertje’ (eens niet boven de tien minuten!) waarvan we maar langzaam wisten te ontwaken om te schreeuwen achter een bisnummertje of twee.

En dat waren weggevertjes. In de Kreun lapten ze het ook al om na hun volledig album een oudje op te diepen om de diehards nog even op de hand te krijgen en dat was hier gelukkig niet anders. Getrakteerd worden op ‘Sunbather’ en ‘Dream House’ (met de prachtige tekst die ons op zon- en feestdagen wel eens tot tranen toe durft bewegen), dat doet altijd deugd aan ons hartje. Afsluiten deden ze dus als een bende woeste barbaren om dan als dieven in de nacht te verdwijnen zonder er nog veel woorden aan vuil te maken.

Kortom, u had er bij moeten zijn. Oke, Clarke gedraagt zich soms wat patserig op een podium, maar geniet u van staalharde, hoogstaande muziek ook niet meer met uw ogen toe? Ja toch? Wat is het probleem dan? Nee, wij zagen, wanneer we onze ogen dan toch eens opendeden, een band die weet wat ze doen: kickass shows spelen. Deafheaven was in de AB de pure definitie van een goed optreden: de volledige plaat gespeeld in de juiste volgorde, maar dan veel krachtiger en om de fans te plezieren nog wat oude reuzen van onder het stof halen. In de onpeilbare duisternis kunnen we nu op zijn minst Deafheaven onderscheiden.

 

 


Bert Scheemaker

 
"Whatever you do, don't be another brick in the wall" -Hank Moody-


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response