Deep Purple – Lotto Arena

 
DeepPurple_HendrikDevestel_2014-04-02_LottoArena  (9)
DeepPurple_HendrikDevestel_2014-04-02_LottoArena  (9)
DeepPurple_HendrikDevestel_2014-04-02_LottoArena  (9)

 
Info
 

Genre: hardrock
 
Recente Album: Now What?!
 
Concertzaal:
 
 

Pluspunten


overvloedige energie, enthousiasme, beleving en nog een hoop woorden die min of meer hetzelfde betekenen

Minpunten


zanger Ian Gillan heeft z'n beste tijd helaas wel bijna gehad


0
Posted by

 
Concertverslag
 
 

Dat Deep Purple een gevestigde waarde is in de rockwereld, is een zwaar understatement. De Britten stonden eind jaren ’60 samen met andere iconen Led Zeppelin en Black Sabbath aan de wieg van de Britse hardrockscene, maar zo’n 45 jaar later spelen ze voor een niet eens uitverkochte Lotto-arena. Mogen we het woord “heiligschennis” in de mond nemen?

Het zag er op voorhand nochtans goed uit: nog steeds dat heerlijke lenteweertje dat ervoor zorgde dat de terrasjes rondom Sportpaleis en Lotto-arena al in de late namiddag goed volzaten met vooral ietwat oudere rockers. Eens binnen kreeg de rockliefhebber die zijn klassiekers kent met Horses On Fire een meer dan behoorlijke opwarmer voorgeschoteld. De jonge Gentenaren konden meer dan overtuigen met hun lekker ouderwets klinkende bluesrock met af en toe een duidelijke knipoog naar The Van Jets. Geen overbodige showelementen, gewoon stevig rocken en af en toe eens checken of het publiek al was wakkergeworden, en dat waren we.

Vorig jaar op de Lokerse Feesten kregen we met ‘Highway Star’ direct een ideale opener voorgeschoteld. Op hun eigen tournee kozen de rockdino’s ervoor om meer materiaal van het nieuwe album Now What?! te brengen en openen werd er deze keer gedaan met ‘Après Vous’, een progrocknummer dat spontaan doet terugdenken aan de hoogdagen van Yes en Kansas. Hoewel dat nieuwe album zeker niet slecht is, bij vele moderne bands zou het zelfs een hoogvlieger zijn, in Antwerpen werden die nieuwe nummers toch niet enorm warm ontvangen. Ook nummers als ‘Vincent Price’, ‘Uncommon Man’ en ‘Above and Beyond’ (opgedragen aan overleden ex-toetsenist John Lord) bleken grotendeels onbemind want onbekend.

De hits dan maar, met ‘Into The Fire’ en het altijd geweldige ‘Hard Lovin’ Man’ trok de band een blikje In Rock open, houdbaarheidsdatum: forever. Tegen ‘Strange Kind Of Woman’ was de zaal dan toch helemaal wakker, maar de nieuwe nummers die daarop volgden hadden weer het omgekeerde effect. Gelukkig bleken de oude knarren nog altijd over een meer dan behoorlijke portie enthousiasme te beschikken. Vooral toestenist Don Airey, drummer Ian Paice en gitarist Steve Morse vochten menig wedstrijdje “Kijk eens wat ik nog kan” uit. Geen afgelikte setlist zoals je die van veel jongere bands kan verwachten, maar veel energie en uitgebreid soleerwerk.

“Het volgende nummer gaat over een schepsel uit de onderwereld, met scherpe klauwen”, zanger Ian Gillan had het ongetwijfeld over een mol, maar het nummer dat volgde heet toch wel degelijk ‘The Mule’ (de muilezel)? De man met het uiterlijk van de ideale bompa had overigens wel meer van die momentjes. Zo duurde het bij aanvang al even vooraleer hij de juiste toon had gevonden. Maar kom, zo zijn we tenminste zeker dat hij niet staat te lipsyncen. Tegen ‘Space Truckin’ had hij dan weer zijn gilstem min of meer gevonden, al liet hij wijselijk de hogere screams voor wat ze waren. Moet het nog gezegd dat tijdens ‘Smoke On The Water’ het dak er spreekwoordelijk gezien pas echt af ging? Cliché en afgezaagd? Misschien, maar live nog altijd heerlijk om mee te kelen.

Als toegift kreeg Antwerpen zoals gewoonlijk nog de cover ‘Hush’, wat solowerk van bassist Roger Glover, waarmee alle vijf de bandleden dan toch hun moment de gloire hadden gehad en afsluiter ‘Black Night’.

Perfectie streven de diep paarse Britten niet na, ze brengen gewoon een goeie ouderwetse rockshow die bolstaat van het soleerwerk en het enthousiasme. Voor veel moderne muziekliefhebbers is dat overvloedige spierbalgerol wellicht overkill, maar dat is nu eenmaal Deep Purple. Een show moet niet perfect zijn om af te zijn. Gillan z’n stem kan die perfectie wellicht toch niet meer aan, maar desondanks verdient een band van dit allooi het om Sportpaleizen uit te verkopen en festivalweides te laten vollopen.


Nic De Schepper

 
rockliefhebber, voetbalfan, aspirantjournalist, 'Metal Dude' bij MotherLoveMusic


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response