Defeater + Break Even @ AB Club

 
ab brussel
ab brussel
ab brussel

 
Info
 

Genre: Melodic Hardcore
 
Recente Album: Abandoned (2015)
 
Meer concerten: /
 
Concertzaal: ,
 
 

Pluspunten


Retestrak, snoeihard en een beetje emo; must be melodic hardcore

Minpunten


De makke indruk van het publiek


0
Posted by

 
Concertverslag
 
 

La Dispute. Comeback Kid. Modern Life Is War. Pianos Become The Teeth. Het zijn allemaal melodic hardcorebands, één van de vele uitlopers die ontstaan is uit de hardcore. Het Amerikaanse Defeater speelt in dezelfde league mee als de eerder vernoemde bands en in de warme club van de AB mochten ze dat live komen bewijzen. Daarvoor hadden ze nog ook nog wat bevriende bands opgetrommeld in de vorm van het Israëlische Kids Insane en de Aussies van Break Even. Een relaas!

Kids Insane misten we maar we gaan er vanuit dat ze zich 100% gegeven hebben om het publiek te overtuigen. Dat was iets wat Break Even ook deed. De heren uit Australië smeten zich vanaf het eerste nummer volledig. Na 2 nummers zou zanger Mark Bawdan een eerste korte speech geven. Over hoe hij altijd vluchtte voor problemen, over hoe muziek hem daarbij helpt en over hoe we altijd het goede moeten kunnen vinden. Inspirerend, dat zeker. En ook de muziek van de band gaat uit van het statement dat er immer goeds te vinden is. De Aussies hebben het zelf nochtans helemaal niet makkelijk gehad. In november 2008 pleegde hun gitarist Rowan Willoughby zelfmoord. De toekomst leek onzeker maar de band kwam na een tijd sterker dan voorheen terug. De meeste nummers die ze gisteren in de AB ten berde brachten, kwamen vanop de plaat die ze schreven in deze periode: The Bright Side. Afsluiter ‘November 18th’, vernoemd naar de datum waarop hun oud-gitarist stierf, zorgde voor een emotioneel einde.

Het publiek begon heel tam aan het concert van Break Even en eigenlijk hadden we meer reactie verwacht. Iedereen bleef rustig, weinig geschreeuw en zanger Bawdan moest letterlijk blijven vragen aan het publiek om actiever te zijn. “We, as a band, feed off of your energy.” Ondanks dat het publiek slechts op het einde echt wat energie begon te geven, bleef Break Even heel goed overeind.

Over naar de hoofdact van de avond dan want wij hoopten stilaan dat het publiek dan echt énkel voor Defeater kwam en daar sneller los zou komen. Niets was minder waar. Na twee rake en goede openers vanop hun nieuwste worp, Abandoned, moest zanger Derek Archambault met spijt meedelen dat het Brusselse publiek “probably the tamest crowd ever” was. Goed, iemand moet dan de show redden door te doen waar zowel Break Even als Defeater meermaals op aanstuurde: stagediven. Oke, het podium in de club leent zich daar misschien niet toe, maar komaan, het is nog altijd hardcore, hé. Allez, Melodic Hardcore natuurlijk maar toch. ‘Bastards’ werd ingezet en het geliefde nummer vanop ‘Letters Home’ kreeg eindelijk wat beweging in het publiek. We kregen zowaar de eerste stagediver!

En vanaf toen ging alles beter. In de front vormde zich een groepje van een stuk of 30 enthousiaste fans die Archambault maar al te graag bij stonden in het herinneren van zijn lyrics – al was dat natuurlijk niet nodig. Sommigen schreeuwden elk woord devoot mee terwijl anderen slechts de herhaalde mantra’s op het einde van een refrein of nummer meeschreeuwden in de micro die de zanger hen aanreikte. ‘Blessed Burden’ was zo’n nummer dat volledig meegezongen werd door de schare devote fans. En er werd zowaar nog eens gestagedived. En zaten we daar ook niet even in een kleine mosh? Et voila, meer moesten we niet hebben.

De sfeer was rechtgetrokken en de band speelde gedreven en snoeihard verder. Het emo-kantje van Defeater kwam bij nummers als ‘Dear Father’ of ‘Empty Glass’ hoog bovendrijven maar vergis u niet; het bleef nog net onder de grens. Nu ja, grens… We veroordelen of beoordelen niemand uiteraard. Ondergetekende heeft zelf een emo-periode doorlopen en schaamt zich daar niet voor. The Black Parade was een goed conceptalbum.

Maar goed, terug naar Brussel want daar hoorden we het einde naderen met één van de absolute publieksfavorieten, ‘Cowardice’ vanop Defeaters debuutplaat ‘Travels’. Nog eenmaal ging de band met ongekende precisie het publiek te lijf. Redelijk letterlijk in het geval van de zanger, die zich tussen het publiek begaf. Na afloop dankte hij datzelfde publiek en verliet de band het podium onder luid applaus en “we want more!” scandering. Als toegift kregen we nog zo’n perfect gespeelde publieksfavoriet en waarschijnlijk het meest epische nummer dat de band ooit schreef; ‘Bled Out’. Een beter einde hadden ze niet kunnen inplannen en de merchstand deed achteraf goede zaken. Tja, na zo’n overtuigende show wil iedereen natuurlijk een aandenken kopen. En terecht trouwens. Wij zien ze graag snel terug.


Pieter DHooghe

 
Musicfreak / Vinyljunkie / Brugse Student in Gent


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response