Florence + the Machine @ Lotto Arena

 

 
Info
 

Genre: Alternative Pop
 
Recente Album: Ceremonials
 
Concertzaal:
 
 

Pluspunten


Unieke live ervaring

Minpunten


Opletten bij keuze setlist


2
Posted by

 
Concertverslag
 
 

Er stond zondag 25 november 2012 een grote vrouw op het podium van de Lotto Arena te Antwerpen. Sinds haar debuut ‘Lungs’ in 2009 mag zij zichzelf slechts na een luttele drie jaar al één van de meest belangwekkende hedendaagse zangeressen noemen in de alternatieve popwereld. Haar naam is Florence Welch, haar band gaat onder de naam Florence + the Machine. De hamvraag: is de heisa terecht?

Wat opviel: Florence Welch bekoort jong en oud. Wij zagen zowel gillende zestienjarigen als swingende vijftigjarigen, en misschien is dat niet zo moeilijk te verklaren, gezien de wereld van Florence + the Machine zowel naïef als gewichtig kan zijn, en het is het constant schipperen tussen die twee sferen dat het geheel spannend houdt. Haar singles zijn zowat de perfecte radiopop, en maken met gemak de brug tussen twee generaties en brengt ze wonderwel bijeen. Het was precies op die magie dat het publiek rekende vanavond.

Dat theatraliteit een belangrijke rol speelt bij Florence + the Machine is geen geheim, en wie dat niet kan waarderen in een artiest(e) zal wellicht eens met de ogen gerold hebben bij de openingsact, die erin bestond het silhouette van Welch in een bijna smekende houding eerst te laten zien vanachter het doorzichtige, verlichte decorstuk. Langzaam naar voren schreidend ging Florence voor haar publiek staan en opende de armen tijdens het machtige ‘What the Water Gave Me’, dat misschien wel het meest van de hele avond garant stond voor de epische draagkracht van Welch’s songs, waarin de ingrediënten van vanavond met stijl werden voorgesteld: hevige percussie, een hemels koortje, zacht harpgetokkel, een cleane slide-guitar, een piano en een klók van een stem. Die Florence Welch, die kon zíngen, bij God.

De set werd op dreef getrokken met het aanstekelijke ‘Drumming Song’, en Florence ruilde alsmaar meer haar statische, dramatische houding af met een frivool en jeugdig huppelen, als Roodkapje die bloemetjes plukt. Maar in haar songs loert ook de boze wolf om de hoek. Er schemert een duistere inslag over elk akkoord van Florence + the Machine die niet weg te denken is. We stonden bovendien best wel versteld van Welch’s uitstekende conditie. Niet onderschatten: zulke sprintjes uit de benen persen en ondertussen toch blijven zingen zonder in een uitbundig hijgen uit te barsten is allicht niet evident. Na applaus kon er een bovendien nog een gracieuze pirhouette af ook. Florence Welch verscheen als een sympathieke vrouw die grote waardering en appreciatie toonde voor haar publiek.

Verder volgden er kanjers als ‘Cosmic Love’ en – u raadt het nooit – monsterhit en het tot vermoeiens toe elektronisch platgemixete ‘You’ve Got The Love’, dat gelukkig in haar oorspronkelijke verschijningsvorm nog steeds bewees een heel verfrissende song te zijn. Florence Welch bleef zich vervolgens gedragen als een buitenaards wezen (het werkte eerlijk gezegd zelfs een beetje op de lachspieren hoe een witte ballon uit het publiek in Florence’s handen tot een religieus en mystiek voorwerp werd gepromoveerd) en vertelde haar relaas over de tocht door Antwerpen: “We were terribly lost. There’s a church or a cathedral here on every street corner. And then somebody recognised us in the car, and there we sat, Florence + the Machine, in our joggings.” Hoewel het gevaar van repetitieve songritmes soms achter een klein hoekje school (een probleem dat zich niet alleen live maar ook op de plaat voordoet) werd niemand daar minder vrolijk om, en gelukkig werden her en der de nodige adempauzes of energieke percussie-uitspattingen ingelast.

Uiteraard mocht Florence nog eens terugkomen. Er was niemand die naar huis wilde vertrekken zonder ‘Spectrum’ (u weet wel: “Say my naaa-aaa-aaame”) en ‘Dog Days Are Over’ te hebben gehoord. We werden nogmaals weggeblazen door de fenomenale percussionisten en bovendien ingewijd in wat Florence de ‘ceremonial’ zelf noemde (haar recentste plaat heet namelijk ‘Ceremonials’): iets wat het best te vergelijken viel met een gek konijnensprongetje dat iedereen tegelijk moest uitvoeren: nogmaals een uiting van diezelfde spanning die we eerder al aanhaalden. Bij Florence is een plechtige ceremonie namelijk niet meer dan een naïef kinderspelletje. Gravitas, maar met een leuke knipoog.

Toch wel de moeite om eens mee te reizen naar de fabelachtige wereld van Florence + the Machine. Is zij dus ook een grote vrouw in de figuurlijke zin van het woord? Wij formuleren alvast volmondig ‘ja’. De speelse wijze waarop Florence Welch tussen serieuze hartperikelen en prille kalverliefde kan dartelen in een nogal barok uitgevallen droomwereld is zonder meer uniek en is live bovendien een bombastische mokerslag van jewelste. Een geoliede machine, op z’n minst.


Jeroen De Gussem

 


2 Comments


  1.  
    Jean

    Wat vond u dan zo verkeerd aan de keuze van setlist?

    [Reply]

    You must log in to post a comment


  2.  
    Jeroen

    Er mocht naar mijn gevoel af en toe eens wat gas teruggenomen worden, ik had de indruk dat vooral in het begin de nummers die op elkaar volgden te veel dezelfde ritmes en songopbouw vertoonden, maar dat werd wel echt beter naar het einde toe.

    [Reply]

    You must log in to post a comment



Leave a Response