Fresku @ Cactus

 
Cactus
Cactus
Cactus

 
Info
 

Genre: Nederhop
 
Recente Album: Nooit Meer Terug
 
Concertzaal:
 
 

Pluspunten


Fresku is de shit

Minpunten


Iets minder bindteksten had wel gemogen


0
Posted by

 
Concertverslag
 
 

Sinds we Oddisee zagen optreden in Cactus een paar maanden geleden, kunt u er gif op innemen dat we van de partij zullen zijn telkenmale De Hossel en Cactus Muziekcentrum de handen in elkaar slaan. Want wie had gedacht dat na drum & bass ook hiphop zou aanslaan in het voor de rest slaperige West-Vlaamse stadje? Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit, want ook voor Fresku liep de tent meer dan aardig vol. Terecht, want ondanks het feit dat er geen kroon op zijn hoofd past door de pet die daar al bivakkeert, gaat hij toch al even door het leven als de ongekroonde koning van de nederhop.

Grootse titels dus, maar vooraleer we ons oordeel over Eindhovenaar konden vellen, mocht Rookwalm proberen om ons in hogere sferen te brengen. De West-Vlaamse MC, die u misschien al kent van bij De Feesters, kwam zijn derde album Para Siempré voorstellen en deed dat met verve. Al hadden we toch de indruk dat de meeste mensen geen flauw benul hadden dat hij al enige tijd meedraaide, maar hem leek dat niet te deren. Hij deed wat hij moest doen, bijgestaan door een DJ en wat gastrappers; en dat was zorgen dat we zin hadden in Fresku, ons niet verveelden en de volgende maal dat we Rookwalm ergens zien opduiken met de glimlach gaan terugdenken aan die avond in Cactus, terwijl we een ticketje op de kop tikken. Geslaagde doortocht dus.

Maar de zaal kwam pas echt helemaal los eens Fresku zich liet zien. Gehuld in een iets te strak zittend truitje van Chicago Bulls basketter Derrick Rose met daarboven een vestje en bijgestaan door nog een extra rapper en een DJ liet hij er weinig gras over groeien. De man had er zin in. Begrijpelijk, want zoals hij zelf aangaf, had hij twee weken opgesloten gezeten in de studio om ‘tracks te maken jonge’ en ‘moest hij nog even wennen aan ons’, maar dat ‘zou helemaal goed komen jonge’. We wisten wat te verwachten: een goeie show.

Nummers als ‘Pa’, waar ook Doe Maar op te horen is en Kreeft werkten gewoon en ondanks dat we net iets te veel de naam van zijn dochter gehoord hebben, Alisha was het?, knalde hij er in dat thema ook een aantal pure bangers uit. Je kan neerbuigend doen over nederhop en het niet voor ‘vol’ aanschouwen, maar dat is belachelijk kleinburgelijk gedoe. Otto-Jan Ham zei het ooit in het prachtige programma Winteruur, maar wie niet naast het gegeven van de Nederlandse taal kan kijken, die mist gewoon veel. We gaan niet zeggen dat hij op hetzelfde niveau zit of Kendrick Lamar, maar hij heeft het wel over dezelfde onderwerpen. De angst om te falen, om mensen teleur te stellen, de plaats van de zwarte medemens in de maatschappij en noem maar op… De nederhop is gegroeid en wij zagen iemand met het lijf van Killer Mike, de branie van A$AP Rocky en dus de light vorm van de kunst van Kendrick. Geen misse referenties.

Fresku wist ons simpelweg te begeesteren. Zijn bindteksten waren iets te lang en ondanks dat ze doorspekt waren van heel wat humor, is na ieder nummer uitgebreid je zegje komen doen gewoon te veel van het goeie. Zo haal je de flow uit je show en kun je nergens eens lekker doorjassen. En dat wilden we eigenlijk wel, want wanneer hij op stoom kwam, en dat was iedere keer dat hij rapte, ging het lekker. Neem nu ‘Lintworm’, met het refrein ”doe de lintworm!”, waarna hij doodleuk zei dat lintworm stond voor zijn lul en ons daarna toch weer lekker liet op en neer hossen terwijl we ‘‘DOE DE LINTWORM” keelden. Grappig, voos en heel erg leuk.

Maar dat het ook serieuzer kan, bewijs hij door zijn eigen archieven in te duiken. ‘Twijfel’, al vanuit 2010, deed terecht een golf van herkenning door de zaal gaan en bewijs nog maar eens dat hij weldegelijk een baas is. ‘Alisha’, uit 2012, was dat typisch momentje we allen samen zongen en een soort broederschap rond zijn dochter vormden voor één avond (ook maar raar als je het zo achteraf bekijkt) en ook van zijn laatste worp, ‘Nooit Meer Terug‘, kwamen de nodige kleppers ons verblijden. ‘Alzheimer’ bijvoorbeeld, waarop hij van leer trekt tegen al wie hem afschreef en ook nooit meer terug menen we ons in alle dolheid te herinneren. De schijven die we wilden horen met andere woorden. Nee, het was af, het was goed en de goedlachse Hollander wist ons zonder al te grote problemen in te pakken en vrolijk op de bus naar huis te doen. Petje af zeggen we dan.

 


Bert Scheemaker

 
"Whatever you do, don't be another brick in the wall" -Hank Moody-


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response