Joe Bonamassa @ Lotto Arena

 
10172656_10152319854479687_1302054845_n
10172656_10152319854479687_1302054845_n
10172656_10152319854479687_1302054845_n

 
Info
 

Genre: Blues, Folk
 
Recente Album: Different Shades Of Blue
 
Meer concerten: geen
 
Concertzaal:
 
 

Pluspunten


topperformance, van dergelijke muzikanten mag je ook niet minder verwachten

Minpunten


akoestiek van de Lotto-Arena bleek ditmaal een echte spelbreker


0
Posted by

 
Concertverslag
 
 

Bonamassa opens for Bonamassa, de man is zo goed dat hij zijn eigen voorprogramma doet. Met zo’n naam heb je zelfs geen artiestennaam meer nodig. De Amerikaanse bluesgitarist sloot zijn nieuwste wereldtour, waarin hij telkens een akoestische set afwisselt met een elektrische, af in de Antwerpse Lotto-arena. 

Qua goesting oproepen kon de intro alvast tellen: een akoestische versie van Highway To Hell, de Hayseed Dixieversie welteverstaan. Plots floepten enkele spots aan en daar had de vijfkoppige band intussen plaatsgenomen. Een band met leden die hun sporen allang verdiend hadden, namelijk bij Dream Theater, Alice Cooper, Kiss, Billy Idol,… en dat was dan nog maar enkel toetsenist Derek Sherinian. Voorts heeft ook percussionist Lenny Castro als freelancer al een aardig palmares opgebouwd met onder andere Fleetwood Mac en Toto (maar het lijstje is véél langer).

Duidelijke hoogtepunten uit de eerste, enorm folky klinkende set waren vooral het nieuwe ‘Different Shades Of Blue’ en ‘Happier Times’. Opmerkelijk waren de maar liefst acht klaarstaande gitaren waartussen de zoon van een gitaarhandelaar uit Utica, New York vlijtig switchte. Voor ‘Jockey Full Of Bourbon’ haalde Castro de flessen en wasbordje boven, afsluiter ‘Athens To Athens’ duurde weliswaar net iets te lang om te blijven boeien.

Een klein kwartiertje later was de man daar alweer voor het elektrische gedeelte van de avond. Nieuwe nummers à la ‘Oh Beautiful’ en ‘Love Ain’t A Love Song’ passeerden, maar het ware genot volgde pas vanaf een uitgebreid ‘Sloe Gin’, oorspronkelijk van Tim Curry, maar intussen de aangenomen zoon van Bonamassa. Daarna kreeg ook ‘The Ballad Of John Henry’ een heerlijk verlengstuk aangemeten. Van routine was na 35000 mijl touren amper sprake, de man amuseerde zich kostelijk. En de volle lotto-arena met hem, ondanks het feit dat het geluid weer alle kanten op galmde.

De bisronde bracht ons nog ‘Django’, dat de zaal eventjes muisstil kreeg. Tijdens afsluiter ‘Mountain Time’ werd de sfeerverlichting ingezet en toverde de thuiszaal van de Antwerp Giants even om in een Amerikaanse gymzaal tijdens prom night. Met een eersteklas band weliswaar. Was dat middenveld niet volgezet met stoelen, gegarandeerd dat mensen spontaan aan het slowen zouden gaan.


Nic De Schepper

 
rockliefhebber, voetbalfan, aspirantjournalist, 'Metal Dude' bij MotherLoveMusic


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response