Julia Holter @ Cactus

 
Cactus
Cactus
Cactus

 
Info
 

Genre: Indie Rock
 
Recente Album: Have You In My Wilderness
 
Concertzaal: ,
 
 


0
Posted by

 
Concertverslag
 
 

Beste juffrouw Holter,

Liefste Julia,

Ik beken, ik mag al eens vaker naar een jongedame kijken en denken ‘miauwkes’. Eigen aan de mens neem ik aan, zeker als die jong en gezond is. Maar hoe jij me betoverde, daar in de Biekorf te Brugge, te midden van al die trouwe bezoekers van Cactus, dat was iets anders. Zelden gehoord, nimmer gezien. Uniek zou een mens zeggen, terwijl het eigenlijk de doodgewoonste zaak van de hele wereld is. Mijn hart bleef achter daar in Brugge, bij jou, Julia. In bewaring gegeven, omdat ik me met de beste wil van de wereld niet kan inbeelden dat iemand met zo’n stem en talent onzorgvuldig zou omspringen met iets puurs als dat. Grenzeloos vertrouwen. En dat moet, gezien we weldra weer veel te veel kilometers van elkaar zullen verwijderd zijn. Zelfs Google Maps weet zich geen raad meer, gezien ook zij geen route kunnen suggereren om van Brugge naar Val Verde, California te raken, waar jij resideert.

Maar we dwalen af, Julia. We dwalen af van datgene dat nu al enige tijd in mijn hoofd rondspookt. De ontegensprekelijk overrompelde manier waarmee je mijn ego, zelfbewustzijn en hele hebben en houden van de kaart veegde. Heel erg cliché zou het omschreven kunnen worden als ‘dat ik klaar was om één te worden met je’, maar niets is minder waar. Bewonderend, zachtjes tussen de tanden fluitend kijken naar puur vakmanschap, gebracht door een nimf zoals Tim Vanhamel ze bezingt in ‘Until I Find You’. Daar stel ik me tevreden mee. Met het ongrijpbare, het magische, het niet realistische en toch zo verleidelijke.

Al was het een trage verleidingsdans die je aanging met me. Tergend traag. Eerst de clichés in de strijd gooien, zoals de vriendin die even het water test in de vorm van  Jessica Moss, de gereputeerde violiste bij Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra. Weg waren we er niet van, maar toegegeven, interessant was het des te meer. Een drieëntwintig minuten durende ode aan de oceaan, het moet niet gekker worden op een gewone woensdagavond, zeker wanneer de enige verlichting een nachtlampje is en mevrouw op haar blote voeten speelt. De Björk sound was leuk en maakt dat iedere hipster morgen in de IJslandse haar kont zou kruipen mocht ze dit uitbrengen, maar Moss bracht het er net ietsje bekaaider van af helaas.

Desondanks kon dat de pret niet bederven eens jij het podium betrad. En voor jou duidelijk ook niet, want je ogen spraken boekdelen. Ietwat onzeker, een klein beetje verlegen, maar vooral doordrongen van wat we enkel permanente pretlichtjes kunnen noemen. Het woord ‘hemels’ doet je slechts onrecht aan, en dat geldt zeker voor je stem. Je stem, die klonk als een jonge moeder, haar kleine voor het eerst toesprekend, verzekerend dat er nooit iets slechts zal gebeuren en ze er altijd zal zijn. Een stem die klinkt als thuiskomen.

Een gevoel dat nog kracht werd bijgezet door de minimalistische opstelling die je hanteerde. Visuals waren overbodig, de belichting sober, doch voorzien van warme kleuren. Het werkte wonderwel, al van in het begin toen je opteerde om te verrassen met oud werk, daar waar we nieuw hadden verwacht. Schalks, een tikje avontuurlijk en vooral heel erg eigengereid. Zoals ‘Horns Surrounding Me’, een van die oudere pareltjes die je opdiepte vooraleer we samen de ondoorgronde dieptes indoken.

En van dieptes gesproken… Hoe je bedachtzaam de Biekorf rondtuurde terwijl je schijnbaar uit de losse pols ‘Silhoutte’ op ons afvuurde, alsof het doodnormaal was dat ik aan je lippen hing en elke beweging minutieus in mijn geheugen printte, vastbesloten om het nooit te vergeten. Hoe je schouders lichtjes op en neer gingen bij het inzetten van ‘In The Green Wild’, onze favoriet en het door jezelf bestempelde tweeluik met ‘This Is A True Heart’, hoe je half stond te balanceren op je ene schoentip wanneer je jezelf liet gaan in het betoverende ‘Feel You’, waarvan je schoorvoetend toegaf dat je geen idee had waarover het ging, maar je kickte op de melodie. Schattig kan de lading zelfs niet eens denken. Elke noot, elke zanglijn en elk woord staat daar met een reden, maar elke vorm van lof werd gepareerd met een bedeesde glimlach en halve, bij momenten hele verontschuldigingen voor je kunsten.

Maar het waren vooral ‘Have You In My Wilderness’ en afsluiter ‘Sea Called My Home’ die ons helemaal overstag deden gaan. We zwierven mee met je, heinde en ver, volgend in het spoor dat je trok in je sprookjesbos. Bedwelmend ook en vooral heel erg fijn. Onder een gemeend en luid applaus huppelde je bijna van het podium, ongemakkelijk onder zo veel, verdiende, lof.

Veel liefst en tot de volgende Julia,

Bert


Bert Scheemaker

 
"Whatever you do, don't be another brick in the wall" -Hank Moody-


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response