King Dude + Kiss The Anus of a Black Cat @ Cactus

 

 
Info
 

Genre: Americana, Doom // Synth
 
Recente Album: KTAOABC: 'To Live Vicariously'; KING DUDE: 'Songs of Flesh and Blood - In The Key of Light'
 
Concertzaal: ,
 
 

Pluspunten


King Dude kon ons moeiteloos boeien.

Minpunten


KTAOABC kon de verwachtingen niet helemaal inlossen.


0
Posted by

 
Concertverslag
 
 

Iedereen die meer zwart dan wat anders in zijn klerenkast heeft hangen, kon gisteren zijn hart ophalen aan de avond die Cactus Muziekcentrum had samengesteld. Naast de Amerikaanse predikant TJ Cowgill, aka King Dude, stond ook de Belgische goth-synth-groep Kiss The Anus of a Black Cat op de affiche. Zwarte kleren waren geen overbodige luxe.

En dat had het publiek begrepen want voor het podium vonden we een grote zwarte massa, 150 man sterk. Opvallend hoe verscheiden het publiek was, trouwens. Fantastisch om te zien dat er ook heel wat ouder volk aanwezig was, klaar om zich te laten onderdompelen. Kiss The Anus of a Black Cat (***) mocht dat als eerste proberen. Laat ons echter meteen duidelijk zijn; zij waren geen voorprogramma maar kregen zelf een uur de tijd om hun duivels te ontbinden.

Het project rond Stef Heeren kwam in Brugge zijn zesde langspeler, To Live Vicariously, promoten. Tien jaar geleden begon Heeren met KTAOABC. Zijn drone-creaties konden niet altijd op evenveel begrip rekenen van de (soms nogal kleingeestige) Belgen maar in de underground brak de man wel door. Op To Live Vicariously koos Heeren echter voor een toegankelijkere, elektronischere sound. Opener ‘Lying’ maakte meteen duidelijk waar het om zou gaan; repetitiviteit. Van de goeie soort welteverstaan. Strakke drumlijnen, diepe baslijnen uit een MOOG en gescandeerde zang heersten. Daarbovenop kregen we dan heel wat experimentele synthesizergeluiden en de occasionele uithaal van de gitaar. En we waren vertrokken voor een uurtje.

De band putte voor de set in Brugge enkel uit zijn jongste album. Het begon allemaal nogal rustig dus stelden wij ons wat afwachtend op. Halverwege de set kreeg KTAOABC ons echter helemaal mee met hoogtepunten als ‘Be The Death of Me’ en het dansbare ‘Semantics’. De 80′s referenties vlogen ons om de oren. Wat we hoorden was wel goed maar ergens bleven we toch wat op onze honger zitten. Het was veelal een verhaal van ‘net niet’. We snappen dat Heeren andere dingen wou ontdekken maar eigenlijk blijven wij vooral fan van zijn oud werk. Je weet wel, die platen die niet aanvaard werden door kleingeestige Belgen.

Tijd voor een switch-over dan, niet enkel op het podium maar ook in onze hoofden want King Dude (****) was toch even wat andere muziek dan de gothy synth-toestanden van KTAOABC. Denk americana, gedrenkt in duisternis met invloeden van blues, lo-fi en zelfs een vleugje psychedelica. En oh ja, de stem van TJ Cowgill is er eentje met een ongelooflijk bereik in de laagte. Neem de zwaarste stem die je je kunt herinneren en voeg er nog een toonaard lager aan toe. Die stem wend de Amerikaan nogal predikend aan. Mark Lanegan, iemand?

Cowgill kwam ook met een nieuw album onder de arm naar Brugge. In 2015 kwam Songs of Flesh and Blood – In the Key of Light uit, een heel persoonlijk album over verlies, liefde, dood en natuurlijk… Religie. Want jawel, religie en our lord and saviour Jesus Christ spelen een belangrijke rol in de muziek van King Dude. Al zingt hij ook over Satan, hoor. Het eerste deel van de set bestond uit nummers van zijn nieuwste album. Een razend ‘Black Butterfly’ wisselde moeiteloos af met een ingetogen nummer als ‘Death Won’t Take Me’. Het dreigende ‘Rosemary’ sleepte ons helemaal mee en leerde ons dat Cowgill ook hard kan blaffen – uithalen met zijn stem. Halverwege de set liet hij zijn drummer en pianist-gitarist een pauze nemen en speelde hij wat nummers op aanvraag van het publiek. Hij kreeg de harde kern vanvoor zelfs zo ver om mee te zingen met ‘Lucifer’s the Light of the World’. En daarop besliste hij dan maar om nog wat oude nummers te spelen ook. Titels blijven we u schuldig maar geloof ons; wij waren zo overtuigd dat we al zijn werk aan het doorspitten zijn.

Toffe mens ook, die TJ. Of ja, vreemde mens. Tussen de nummers door babbelde hij veel. Hij vroeg het publiek naar hun hobby’s, of hij mocht roken in de zaal en vroeg en kreeg een tweede fles witte wijn die hij dan op een halfuurtje kegelde. Het had rode wijn moeten zijn volgens ons maar bon, de coloribus et gustibus

Een geslaagde avond was het zeker. David Eugene Edwards heeft een muzikale kleine broer want de referenties 16 Horsepower en Wovenhand kwamen tijdens het optreden van King Dude meermaals naar boven. Nu, dat kun je misschien ook steken op het feit dat ze beiden een belangrijke ‘religieuze’ insteek hebben. Kiss The Anus of a Black Cat hebben we graag gezien maar we hadden er misschien té veel van verwacht. We geven hen snel nog een kans nadat we To Live Vicariously wat beter kennen.


Pieter DHooghe

 
Musicfreak / Vinyljunkie / Brugse Student in Gent


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response