Les Nuits Botanique: Rx Y + Warhaus

 
Botanique-najaar1
Botanique-najaar1
Botanique-najaar1

 
Info
 

Genre: Alternatief
 
Recente Album: Dawn (2016)
 
Meer concerten: /
 
Concertzaal: ,
 
 

Pluspunten


Meeslepende, goeie avond

Minpunten


Beide bands wisten ons niet helemaal te overtuigen


0
Posted by

 
Concertverslag
 
 

Daar is ie dan terug! Ry X! Om de zoveel maanden komt hij wel eens langs, zij het met The Acid, Howling, of gewoon onder zijn eigen alias, Rx Y. En dit keer kwam hij langs om iets te vieren! De man heeft namelijk, nadat wij al verkocht waren in 2013 met zijn EP Berlin, eindelijk een album uit: Dawn. En dat kwam hij op Les Nuits aan ons voorstellen, samen met Warhaus, ook een nieuwkomer, en evenzeer eentje met adelbrieven. Maarten Devoldere van Balthazar geeft daar namelijk gestalte aan zijn gedachten. Zowaar een reden om nog eens een voorprogramma mee te pikken.

En zo gezegd, zo gedaan dus. Al wisten we achteraf niet goed wat we ervan moesten denken. De single ‘The Good Lie’ bleef ook live overeind, maar al te vaak leek het iets te stuurloos. Maar goed, probeer maar eens met twee in totaal zes instrumenten te bespelen, logisch dat niet alles even goed klinkt. Als je dan nog een zangeres hebt die enkel zingt en sensueel danst, dan krijg je vanzelf al een vrij voorspelbare show. De ruimte om buiten de lijnen te kleuren is zodanig doordat de songs van nature al alle kanten opgaan en dat viel wel op. De vergelijking met Balthazar is natuurlijk gauw gelegd, Devoldere heeft niet plots een andere stem tenslotte, maar het zijn de verschillen die opvallen: de teksten zijn minder cryptisch. Het optreden ademde een atmosfeer uit die overliep van vergane liefdes. Een treurrede over vrouwen, met die onderkoelde hoop die altijd net onder het oppervlakte sluimerde. Maar toch, de invulling van de liveshow zal toch nog wat werk vergen durven we denken.

Dat zit wel anders bij Ry X, die duidelijk besloten heeft dat hij niet langer de vergelijking met Bon Iver uit de weg probeert te gaan. Want laten we wel zijn, wie daar gisteren was, was daar omdat Bon Iver niet meer optreedt. De heren tappen uit exact hetzelfde vaatje, met die prachtige stemmen en dito muzikale invulling, alleen durft Ry X al eens meer de elektronische hoek induiken. Maar om die vergelijking nu nog eens extra in de verf te zetten door net zoals Bon Iver met strategisch geplaatste sfeervolle verlichting het podium te verlichten, da’s erom vragen. Al waren het slechts kaarsen van Ry X, in plaats van de lampen die zijn voorganger meebracht.

Maar goed, vooruit met de geit, al is dat maar relatief. Ry X specialiseert zich namelijk in gevoelige, meeslepende en wondermooie popmuziek met een scherp kantje. Wat Drake is voor de hiphoppers, die kerel die heel breekbaar en echt is, is Ray Cuming voor de indieboys. Het moet niet altijd om te lachen zijn. En we kregen in grote lijnen wat we verwacht hadden: een goeie set doorspekt voor favorieten. Openen deed hij bijvoorbeeld al met ‘Shortline’, om dat dan te laten opvolgen met ‘Vampires’ en daarna ‘Sweat’, dat ook al eventjes meedraait. Goeie start dus, al nam hij wel zijn tijd. Iedere keer ging hij bij zijn outro weer teruggrijpen naar het mistroostig feestje waar hij zo van houdt, iets wat ons ook al opviel bij zijn doortochten met The Acid en Howling. Misschien is Cuming gewoon een vrolijke Frans die graag danst, maar het toch altijd wil verpakken met het leed van de wereld dat hij op zijn schouders draagt.

Lange nummers dus, want na zo’n drie nummers waren er toch al zo’n goeie 25 minuten gepasseerd. Maar gelukkig bleef hij dat dansfeestje na ieder innemend nummertje niet volhouden. We kregen een vrij pure versie van ‘Berlin’ voor de kiezen, een puntgave ‘Howling’, toch wel een toppertje en ook  ‘Lean’ klonk zoals we het wilden: bedwelmend. Maar het probleem van zijn show is dat het na een eindje vervalt in elkaar. De nummers, hoe mooi ook, zijn fantastische singles, maar zet ze na elkaar op een album of live, en je moet al van goeie huize komen om het echt spannend te houden. Na een eind lijkt alles gewoon op elkaar, zeker op plaat. Live kwam Ry X iets vaker bovendrijven op zijn pure klasse, maar echt weergaloos zouden we hem nu ook weer niet noemen. Oerdegelijk, dat eerder.


Bert Scheemaker

 
"Whatever you do, don't be another brick in the wall" -Hank Moody-


0 Comments



Be the first to comment!


Leave a Response