0
Posted by Olivier De Clercq in Concerten
 
 

Battles @ De Kreun

8 december was een hoogdag voor de Belgische muziekliefhebber: The Horrors, die de AB kwamen platspelen (MLM verslag), Caribou, die met zijn Vibration Ensemble voor één van de meest exclusieve shows van het jaar zorgde (in de Vooruit dan nog wel), en dan Battles, die in De Kreun in Kortrijk neerstreken voor een werkelijk nijdige performance. Kiezen is verliezen noem je zoiets.

De dobbelsteen besliste uiteindelijk dat het Battles werd. Blijkbaar hadden de heren vertraging opgelopen, zodat de uurregeling een uur opschoof, inclusief voorprogramma. Dat voorprogramma bleek The Sedan Vault te zijn, een groep van eigen bodem. Met hun mix van poppunk en melodieuze post-hardcore waren ze niet de meest voor de hand liggende opener, maar de nieuwe nummers die ze speelden, bevatten meer electronica elementen en ritmes die geïnspireerd zijn door de Amerikaanse headliners van de avond. Bovendien konden ze scoren met een geslaagde Suicide cover. Een band die binnenkort wel eens potten zou kunnen breken.

Maar goed, over naar de hoofdschotel: Battles met een dik uur vertraging. Het publiek liet het echter niet aan haar hart komen en de sfeer zat alvast meer dan goed. Wanneer de band dan uiteindelijk het podium opkwam en inzette met ‘Africastle’, brak het feest los. De muziek van de New Yorkers is super catchy en dansbaar, en het voordeel van de liveset was dat de mindere albumnummers gewoon werden overgeslaan.

Na ‘Africastle’ werd direct overgeschakeld naar de derde versnelling met ‘Sweetie and Shag’, op ‘Gloss Drop’ halve R’n’B, hier omgevormd naar nijdige en pompende drum & bass. Vanaf dan keken de heren niet meer om en lieten ze een ware pletwals van geluid op het publiek los. Het was ook duidelijk dat, drummer John Stanier het geheime wapen van de groep is. Wat die allemaal uit zijn drumkit krijgt is bijna niet te vatten. Mokerslagen op de basdrum werden afgewisseld met onmogelijke fills, en bij iedere cymbaalaanslag moest hij rechtspringen uit zijn stoel om ze te raken, de cymbaal was namelijk op een hoogte van twee meter opgesteld. Na een half nummer werd het hem al te heet zodat zijn hemd vlug de lucht in vloog.

Die hitte bereikte de zaal pas echt vanaf ‘Atlas’. Een leuke verrassing, want sinds het vertrek van hun ex-zanger/multi-instrumentalist Tyondai Braxton, spelen ze quasi geen nummers uit hun debuut ‘Mirrored’ meer. ‘Atlas’ was acht minuten keihard stampen. Tijd om te bekomen was er echter nauwelijks want ook ‘Wall Street’, ‘Inch Worm’ en die andere publieksfavoriet ‘Tonto’ lieten ons naar adem happen. Allen behorend tot de top van beide albums en live nog extatischer, opwindender en krachtiger.

Tijd voor een beetje nuance, echter. Hoewel we graag hadden vermeld dat Battles een perfect optreden had neergezet, waren er daarvoor helaas te veel dingen verkeerd gelopen. Wanneer de machine op volle toeren draait, komt die perfectie wel zeer dicht bij, maar door de vertraging hadden ze hun materiaal wat te haastig opgesteld. Daardoor moest er nog heel wat bijgesteld worden door de bandleden en roadies tijdens het optreden zelf. Zo dook een koebelconstructie midden ‘Dominican Fade’ het publiek in. Lachen, dat wel, maar echt professioneel komt het niet over. Ook konden we de groepsleden bij momenten duidelijk zien worstelen met het gemis van een vierde bandlid. Zeker omdat ze perfectionistisch zijn en geen nuances in de muziek verloren willen zien gaan.

Maar al bij al zijn bovenstaande kritieken niet meer dan kleine schoonheidsfoutjes. Wat meer stoorde, echter, waren de overgangen tussen de nummers. Op zich zijn we fan van een naadloze overgang tussen songs om de flow van de muziek te behouden, maar hier werkte het gewoon niet. Ze haalden het tempo gewoon uit het optreden door de loops, stemsamples en ritmes die vaak compleet uit de maat gingen. Als ze die overgangen kunnen perfectioneren, zien we ze graag nog eens terug om ons oordeel bij te stellen, maar nu had de groep beter gekozen voor een stop-start methode.

Eindigen doen we toch met een positieve noot: meer groepen zouden moeten durven afwijken van de albumsound zoals Battles dat deed. Ze zijn niet bang om te improviseren tijdens de nummers, wetende dat ze kunnen vertrouwen op de kunde van de anderen om een vangnet te vormen. De interplay tussen de groepsleden is één van hun grootste troeven en het speelplezier spat er vanaf. Na het laaste nummer, ‘Futura’, brak dan ook een welverdiend en luid applaus los, waarna ze nog eens terug kwamen om ons met een heerlijk uitgebreide versie van ‘Sundome’ als bisnummer, de nacht in te sturen.

Topband. Bijna-topconcert.

Auteur: Olivier

Foto’s: FBER Concert Photography

Setlist:

/’Africastle’/’Sweetie and Shag’/’Dominican Fade’/’Atlas’/’Wall Street’/’Tonto’/’Ice Cream’/’Inch Worm’/’My Machines’/’Futura’/’Sundome’/


Olivier De Clercq