0
Posted by Katrien in Concerten
 
 

Beirut @ AB

Ik was voor een keer ruim op tijd in AB, nog voor het voorprogramma een noot had gespeeld, een unicum. Maar geen verloren tijd, want de AB was uitverkocht en het bleef de hele avond drummen voor een goed plekje. Op de site was er veel te doen rond het voorprogramma tUnE-yArDs dat volgens sommigen nog veel beter zou zijn dan Beirut. Mijn aandacht was in elk geval gewekt.

tUnE-yArDs blijkt vooral rond een vrouw te draaien, zijnde Merril Garbus, die erin slaagt om in haar eentje te klinken alsof er tien man op het podium staat. Met behulp van ter plekke gemaakte loops spint ze gelaagde songs opgebouwd uit drums, ukelele en verschillende zanglijnen. Live wordt ze bijgestaan door een bassist en twee saxofonisten.

Tesamen zorgden ze ervoor dat mijn aandacht bijna drie kwartier lang vastgehouden bleef, iets waar geen ander voorprogramma ooit in geslaagd is. Niet dat ik nu meteen de cd ga kopen, daarvoor is tUnE-yArDs me net iets te ingewikkeld en ligt het wat ver van mijn normale smaak. Maar deze dame verdient een tien voor creativiteit om het op zijn Komen Etens te zeggen. Haar songs zitten goed in elkaar, swingen (de ritmes en zang doen soms wat Afrikaans aan), prikkelen en zijn vrij gevarieerd.

De verwachtingen voor Beirut stonden hooggespannen. Met The Rip Tide heeft Zach Condon zijn meest toegankelijke en poppy plaat uit tot hiertoe. De man lijkt op zijn vijfentwintigste zijn draai gevonden te hebben.

We krijgen een evenwichtige set voorgeschoteld met heel wat nummers uit The Rip Tide, maar ook al het ouder werk komt aan bod. Het tempo van de set ligt hoog, zeer hoog,weinig blabla tussendoor al maakt Zach wel elke keer tijd om het publiek uitgebreid te bedanken. Maar voor de rest wordt er strak gemusiceerd vanavond. Laat dat dan meteen mijn enige puntje van kritiek zijn, dat het zo strak en snel ging dat de songs maar heel zelden de kans kregen om de ruimte in te nemen die je van ze verwacht, er was weinig improvisatie, weinig tierlantijntjes.

Naar mijn gevoel heeft Zach echter dus zijn geluid gevonden, de set klonk dan ook zeer harmonisch ondanks de mix van Mexicaans, Frans, Oost-Europees,… De blazers en de warme stem drukken in elk nummer weer hun stempel op de sound. Aandoenlijk trouwens hoe Condon op het podium staat, hij ‘brengt’ zijn nummers echt, heen en weer wiegend, echt naar het publiek toe zingend, nu eens naar de linker- en dan weer naar de rechterkant. Als een ouderwetse muzikant, zo ware. In zijn houding klinkt onwennigheid door, maar hij lijkt zichzelf ondertussen gewoon aanvaard te hebben zoals hij is, als publiekslieveling en lijkt er ergens best wel van te genieten. Daarenboven heeft hij een stel goeie muzikanten om zich heen verzameld die blazers in alle soorten en formaten de baas kunnen.

Veel mooie momenten in de set, zoals Santa Fe, het sober gebrachte en kippenvel bezorgende A Sunday Smile, het halverwege in de set verstopte Nantes, het poppy My night with the prostitute from Marseille (zonder enige elektro maar vol accordeon en blazers), het verstilde Goshen met Zach achter de piano,… Het blijft genieten van het samenspel van de blazers, het ondertussen welbekende unieke Beirut-geluid. Warm, een beetje melancholisch, niet van deze tijd en toch ook helemaal wel.

Na een concert van een goed uur kregen we bovendien nog een vijftal bisnummers geserveerd. Een Tweede bisronde zoals in Parijs en Amsterdam het geval was, bleek ons echter niet gegund.


Katrien