0
Posted by Olivier De Clercq in Concerten
 
 

Japandroids @ La Chocolaterie

Geen betere manier om de (goede) uitslag van je herexamens te vieren dan uit de bol te gaan op een geweldig rockconcert. Vandaar dat we gisteren, vrijdagavond 14 september, afzakten naar La Chocolaterie in Sint-Jans-Molenbeek, nabij Brussel, om het geweldige groepje Japandroids aan het werk te zien. Vooreerst moeten we toch vermelden dat die Chocolaterie bij uitstek de meest gezellige venue is waar we in België al naartoe zijn geweest. Subtiele sfeerverlichting, doorzakkende zetels en een ronddraaiende discobal: wij zijn fan!

Maar uiteindelijk draait het nog altijd om de muziek, en ook op dat vlak was alles dubbel en dik in orde. Zo was vervulde de Schotse band Paws haar rol als opwarmer voor de Canadezen met verve. Dit trio speelde uiterst aangename en catchy garagerock waarbij de gitaren gierden, de baslijnen springerig op en neer gingen, en de drumkit werkelijk murw werd geslagen. De drummer liet sowieso de sterkste indruk na: wat een beest! We hadden er dan ook alle begrip voor dat hem na enkele nummers een klein rustmomentje werd gegund. De melodieën bleven bij, de zanger was goed bij stem en de vaart werd er goed ingehouden. Nergens sloeg de verveling toe – een euvel waar het bij andere voorprogramma’s al eens mis kan lopen – en de heren maakten ons zeer benieuwd naar hun debuut, dat blijkbaar uitkomt op 1 oktober. Dit is een band die binnenkort wel eens potten zou kunnen breken.

En dan kwam de hoofdact op. We kunnen er ons eigenlijk gemakkelijk vanaf maken door te zeggen dat Japandroids Paws tot de derde macht was: de gitaar van Brian King gierde en scheurde dat het geen naam had en zijn riffs werden aan driehonderd kilometer per uur de zaal ingestuurd. En drummer David Prowse was een zo mogelijk nog groter en gevaarlijker beest dan die van Paws. Het was in deze livesetting dat de groep uit Vancouver de titel van hun laaste album, ‘Celebration Rock’, alle eer aandeed. Anthem na anthem werd aangeheven, de ontelbare whoa’s en aah’s volgden elkaar in sneltempo op en luttele seconden na de start van het eerste nummer, ‘The Boys Are Leaving Town’, dat voor de gelegenheid een geweldige jam-intro meekreeg, hadden ze het publiek mee.

“You are a fucking amazing crowd. And believe me, I don’t say this every show. I sure as hell didn’t say it last night.” wist King ons te melden. En gelijk had hij. Anderhalf uur lang werd er lustig meegebruld, werden talloze vuisten euforisch de lucht in gestoken, kon er vrolijk en gezellig meegepogood worden en hier en daar kwamen de nodige crowdsurfers bovendrijven; merkwaardig genoeg zonder noemenswaardige accidentjes. De sfeer werd bovendien nog versterkt door het charisma van de zanger en zijn redelijk tongue-in-cheek bindteksten, nederig gebracht maar tegelijkertijd met blinkende pretoogjes. Het had iets schattigs.

Anderhalf uur optreden leek ons op voorhand wat lang voor een band met maar twee platen op haar cv, maar we kregen duidelijk waar voor ons geld. Beide albums werden er quasi volledig doorgejaagd en we werden ook getrakteerd op een uiterst genietbare Mclusky-cover, die ons even het splitten van die groep deed vergeten. Andere hoogtepunten waren een stomend ‘Rockers East Vancouver’ (“This is a piece of our hometown, brought to you by Japandroids!”), een episch ‘The Nights Of Wine And Roses’ en ‘The House That Heaven Built’, ‘Wet Hair’, met de geweldige lijn “We must get to France, so we can french kiss some French girls”, en ‘Young Hearts Spark Fire’, dat opnieuw uit volle borst werd meegebruld. Een laagtepunt – al is dat zeer relatief – was het slepende ‘Continuous Thunder’, maar dat lag aan het feit dat we ons lief niet mee hadden, terwijl dit net een lover’s moment was. De geluidsmix stond ook niet altijd even goed afgesteld, maar dit leidde gelukkig nooit tot het vergallen van het concert.

Werden we al wild van Japandroids op plaat, dan trok deze show ons definitief over de streep. De jongens verdienen het echt om door te breken, want dit was zeker één van de meest opwindende optredens die we dit jaar al hebben gezien; een ware rollercoasterrit van begin tot eind. Nadat de laatste noot uitgestorven was bleef de adrenaline in ons lijf nog geruime tijd op een hoog niveau steken. Het was een waar voorrecht om in de superintieme setting van de Chocolaterie deze Canadese groep te mogen meemaken, een ervaring die ons nog lang zal bijblijven. Jongens en meisjes op Leffingeleuren: er staat jullie vandaag iets moois te wachten.


Olivier De Clercq