Met zijn langverwachte eerste solo-plaat bewees Noel Gallagher nog maar eens waarom hij zo vaak het broertje met het meeste talent wordt genoemd. Noel Gallagher’s High Flying Birds is een perfecte pop-rock plaat geworden die zich perfect leent voor gezellige zondagmiddagen. Op 1 december kwam Noel zijn plaat en band voorstellen in de Brusselse AB. Wie zich wat voorbereid had, wist al dat Noel Gallagher’s High Flying Birds, in tegenstelling tot het Beady Eye van broer Liam, wel wat Oasis materiaal zou spelen. 2.000 fans die op donderdag 8 september aan hun computer klaarzaten en één van de felbegeerde tickets konden bemachtigen zakten dus met hoge verwachtingen af naar Brussel.
Over het voorprogramma kan er hier dankzij onze vrienden van de NMBS niks zinnigs gezegd worden. Het anderhalf nummer dat we wel nog konden meepikken klonk best wel ok: typische britpop met plaats voor solos en jams. Maar goed, over naar de kern van de zaak. Je moet het ego van een Gallagher hebben om als laatste nummer in je pre-gig tape, de muziek die speelt tijdens het klaarzetten van het podium, te kiezen voor een remix van een nummer dat je later op de avond nog gaat spelen. Hier en daar werd er dan ook al voorzichtig meegezongen met If I Had A Gun…, maar alle kelen werden open gezet toen de lichten uitgingen en het publiek zijn held luid verwelkomde. Gallagher speelt Oasis, zeiden we eerder al. Om dit kracht bij te zetten, schoten Noel Gallagher’s High Flying Birds uit de startblokken met (It’s Good) To Be Free en Mucky Fingers. De band stond geposteerd voor een led-gordijn waar in deze beginfase de naam van de band groots op aangeduid stond. De fans hadden er duidelijk veel zin in en verwelkomden dan ook met veel enthousiasme albumopener Everybody’s On The Run.
Gallagher speelt zijn nummers in dezelfde volgorde zoals ze op de plaat staan. Zo kregen we dus vervolgens Dream On en de albumversie van If I Had A Gun… te horen. Dream On is één van de vele nummers op de plaat die perfect op één uit de beginperiode van Oasis had kunnen staan. Het getuigt van veel talent om quasi elk nummer te schrijven alsof het een anthem is dat al jaren meegaat. Ook tijdens dit refrein gingen de armen dus voetbalsgewijs de lucht in en werden de woorden vol overgave luidkeels meegeschreeuwd. Om de stadionsfeer compleet te maken werd Noel’s naam tussen de nummers door ook meerdere malen gescandeerd. Vervolgens kregen we twee B-sides, met daar tussen nog leading single The Death Of You And Me. Verzoeknummers werden naar het podium geschreeuwd en Gallagher nam tussen de nummers door graag de tijd om deze ongeduldigaards lik op stuk te geven. “I’m going to play it, but not because you asked it. I was going to play it anyway, so shut up.”.
Zo kregen we wat later dé Oasis-ballad bij uitstek, Wonderwall, voorgeschoteld. Maar om hersenloze meezingers voor te zijn, had Gallagher de melodie van de zang wat aangepast. Verbaasde en verwarde blikken werden met elkaar gewisseld (ja, ook bij ondergetekende), maar de écht goed voorbereide fans hadden duidelijk al wat YouTube-werk erop zitten en zongen deze versie dan ook foutloos mee. Respect, kerels. De akoestische gitaar werd nog even bij gehouden, want Supersonic werd in een knap akoestisch jasje gestoken. Terug naar het recente werk vervolgens met (I Wanna Live In A Dream In My) Record Machine, een nummer dat mij op de één of andere manier telkens weer doet denken aan I Am The Walrus van The Beatles. Of de Oasis-cover er van, ik ben er nog niet helemaal uit. Feit is dat het één van de beste nummers op de plaat is en daar spelen de strijkers en het koor zeker een grote rol in. Geen van die twee waren op het podium terug te vinden, maar met de moderne middelen kun je een synth laten klinken alsof ze er wel stonden. Eindigen doet het nummer met een snippet uit Stop The Clocks, de albumafsluiter en tevens het enige nummer van de plaat die niet gespeeld wordt. Zonde, want het is naar uw dienaars bescheiden mening het beste nummer op de plaat.
Het was duidelijk dat niks de glorieuze terugkeer van Noel Gallagher in België nog kon verpesten. En dat voelde de man zelf ook. Met zijn bekende arrogantie sprak hij nog enkele toeschouwers toe. Een greep uit het aanbod “Come to Columbia? Why? You’re here, I’m here, fuck the rest of them” en “You want a picture? With me? No.”. De set werd verder afgewerkt met knappe uitvoeringen van onder andere AKA… Broken Arrow en Half The World Away. De reguliere set werd ten slotte afgesloten met (Stranded On) The Wrong Beach. Terugkeren deed de man uit Manchester met maar één doel voor ogen: wie nog twijfels had over dit foutloze concert definitief vermorzelen met een trio van Oasis-nummers. Little By Little gaf de aftrap, The Importance Of Being Idle de voorzet, maar het was (hoe kan het ook anders) Don’t Look Back In Anger dat de bal definitief loeihard binnenknalde. Wij hadden ons persoonlijk verwacht aan een akoestische versie van de hit, maar wat waren we blij toen het nummer in volle glorie weerklonk. De man zelf geniet er ook nog steeds zichtbaar van, vooral wanneer hij zich tijdens de refreinen grijnzend terugtrekt en de volledig verlichte zaal vol plezier aanstaart.
Kort samengevat heeft Noel Gallagher en zijn High Flying Birds een perfect concert gespeeld. Nieuw materiaal werd waar nodig aangevuld met enkele klassiekers. Het leuke is ook dat dit niks in deze set echt uit de toon valt. Dat Noel Gallagher maar één genre muziek kan maken is duidelijk. Maar dat hij dat met erg veel klasse doet is nog veel duidelijker. Vorig jaar stond Beady Eye op de eerste Werchter-dag in de Marquee. Als De Schuur vandaag van de partij was, weet hij wat hem te doen staat.
Noel Gallagher’s High Flying Birds – Noel Gallagher’s High Flying Birds op Spotify.
Tekst, foto & video: Jason Callewaert
Lees ook:
- Noel Gallagher’s High Flying Birds
- Jack White en Noel Gallagher’s High Flying Birds vervoegen affiche Rock Werchter
- Therapy? @ Ancienne Belgique
Maandelijks op de hoogte blijven van alle reviews en concertnieuws? Schrijf je snel in op onze nieuwsbrief.
