0
Posted by Stephanie in Festivals
 
 

Cactusfestival 2011

Vrijdag en zaterdag trok ik naar het Minnewaterpark in Brugge. Daar stond reeds de dertigste editie van het Cactusfestival op de agenda. Bovendien won het festival reeds de award voor Best European Small Festival. Ook deze jubileumeditie van het familiefestival had weer een mooie affiche met voor elk wat wils.

Op vrijdag mocht Lady Linn het festival openen met haar Magnificant seven. Wegens de lange wachtrij aan de bandjes heb ik het eerste optreden gemist.

Vervolgens was het de beurt aan Kate Nash. Met een all female band en een zwarte strik in het haar besteeg ze het podium. Ik was niet echt onder de indruk van haar optreden, maar het overgrote deel van het publiek leek geamuseerd. Voor mij zat er iets teveel gegil en getier in haar nummers verweven. En toen ze op het einde haar piano besteeg en op een neer sprong bovenop de toetsen brak mijn ‘muzikantenhart’. Ik moet wel zeggen dat het hartverwarmend was om te zien hoe ze haar fans in de watten legt. Ze liep het publiek in onder het zingen en knuffelde de meisjes die al het hele optreden met bordjes aan het zwaaien waren naar haar. Bij gebrek aan een signeertent passeerde ze ook nog eens aan de voorste rijen om handtekeningen uit te delen.

De volgende die het podium mochten bestijgen was het duo Isobel Campbell & Mark Lanegan. Isobel Campbell ken je misschien van Belle & Sebastian. Haar ijle stem contrasteerde mooi met het diepe basgeluid van Mark. Persoonlijk vond ik de setlist wel iets te eentonig. Het was leuke luistermuziek, maar begon naar het einde toe wat te vervelen. Iets meer variatie was aangenaam geweest.

Dan was het de beurt aan de dame waarvoor ik voornamelijk naar Brugge was afgezakt die dag, KT Tunstall. Met een aantal radiohits op zak en een dijk van een dance-geïnspireerd, maar weinig gekend laatste album was het uitkijken naar de setlist. Ze speelde vooral materiaal uit haar laatstgeborene, Tiger Suit. Minder gekend bij het brede publiek, maar dankzij zijn dansbare karakter wel erg geschikt voor een festival. De band had er zin in en ook het publiek deed goed mee. Met Black Horse and the Cherry Tree als (te verwachten) massa-samenzangmoment.

Afsluiter van dag 1 was Bryan Ferry. Hem ken je misschien nog van Roxy Music. Uitgeput van een lange dag op de voorste rijen, zakte ik wat af naar het gras verder van het podium om al zittend te genieten. Maar toen de eerste noten van Let’s Stick Together weerklonken, moest ik gewoon opspringen om een dansje te placeren. De band bracht een meer dan degelijke set en vormde een mooie afsluiter van de eerste festivaldag.

Het Amerikaanse Fool’s Gold mocht dag 2 openen. Hun plezante zomermuziek was ideaal om het toestromende volk vrolijk wakker te schudden. Ook de combinatie van een gewone drum met Afrikaanse percussie, gitaren maar ook blazers, maakte deze band ietwat speciaal.

Daarna kwam de man die voor mij de ontdekking van deze editie van Cactusfestival was. Keziah Jones is een nigeriaan die ook drummer en bassist is. En dat kan je merken aan zijn speciale stijl van gitaarspelen. Zijn gitaarspel steunt heel sterk op ritmische slagpatronen met zijn duim. Zijn muziek is zwaar beïnvloed door funk. Daarnaast is hij ook een entertainer. Het publiek werd helemaal wild wanneer hij zijn gitaar achter zijn rug bespeelt. En de vrouwen keken goedkeurend toe wanneer hij zijn afgetrainde lichaam laat zien en zijn jasje open doet.

Next up: Cold War Kids. Degelijk optreden met een aantal nummers die zelf mij – ik ken hun muziek totaal niet goed – bekend in de oren klonken. De zanger en drummer speelden strak. Een hyperactieve bassist en een tweede gitarist die inventief slagwerk toevoegde maakte het podium compleet.Niet iets dat ik meteen ga opzoeken om in mijn vrije tijd te beluisteren, maar de moeite om het optreden te gaan bekijken.

Janelle Monae mocht het publiek in feeststemming brengen. Ik was wel benieuwd naar haar optreden na het bekijken van enkele fragmenten van haar optreden op Glastonbury een paar weken terug. Janelle stond met een serieuze hoop volk op het podium. Leuk was het zwart-wit thema. Het showaspect was erg prominent aanwezig met dansers, balonnen, confetti en zelfs een schildersessie. Daarnaast leverde het gezelschap ook goede muziek af. Niet het soort dat ik in mijn vrije tijd zou luisteren, maar prima om een feestje op te bouwen in de palle namiddag. En vocaal gezien heeft ze wel indruk gemaakt.

Volgens mij mogen we Triggerfinger ondertussen wel een beetje bestempelen als publieklieveling op de Belgische festivals. Ruben Block speelt een sterk optreden. Monsieur Paul zorgt voor strakke baslijnen. Mario Goossens steelt de show met zijn drumsolo. All This Dancing Around werd goed meegezongen. Vreemde afwezige op de setlist was echter Let it Ride. Op dit optreden viel er ook, meer dan tijdens de andere acts, op dat het toch een familiefestival blijft. Het publiek bleef opvallend rustig bij de opzwepende muziek.

Na het geweld van deze rockende Antwerpse jongens, was het helemaal tot rust komende bij de akoestische set van Lyle Lovett. Puur genieten van deze man zijn karaktervolle stem aangevuld met strijkers, contrabas, drum en gitaren. Jammer van het storende getetter van de 15-jarigen naast mij, maar na een vriendelijk verzoek tot stiller zijn, denk ik dat ook zij de mooie puurheid van de muziek konden appreciëren.

Nog meer Belgisch talent op het Brugse podium. Hooverphonic mocht het publiek warm laten draaien voor het elektronische geweld van de afsluiter. Met de nieuwe zangeres Noémi Wolfs en een nieuwe cd op zak was er genoeg materiaal om uit te kiezen. Naast hun hits en nieuwe nummers brachten ze ook hun cover van White Lies’ Bigger Than Us, die ze maakten voor Gi:el op 3fm. Hoogtepunt van het optreden was echter The World is Mine waarbij Alex Callier de mannen van Triggerfinger er bij haalde.

De verwachtingen voor het optreden van Lamb waren hoog gespannen. Ik hoopte op een bommetje. Dat kregen we ook voorgeschoteld, met bassen die aan zo een volume de boxen uit vlogen dat de eerste rij al snel ingeruild werd voor de tweede helft van de weide. Het toppunt van ironie: zangeres Louise Rhodes vroeg aan de security om oordoppen uit te delen aan de eerste rijen. Zonde van het onaanvaardbare geluidsvolume, want het optreden was anders wel goed.

Al bij al een mooie editie van Cactus. Wat de zondag nog bracht is voor mij een vraag, voor u misschien een weet. Volgend jaar opnieuw, graag!

- Stephanie


Stephanie