0
Posted by Rien Dingemans in Festivals
 
 

Crammerock Report

De festival zomer zit er bijna op. Voor de niet-kenners that is. De zware muziekfans weten dat je tot in oktober kan genieten van genoeg live geweld op Belgische bodem. Zo stond vrijdag de 22e editie van Crammerock op onze planning.

“Waar is Kraan?”. In de file, blijkbaar. Het was een rampzalige verkeersdag in Antwerpen, zo bleek. Kraantje Pappie, die normaal moest aantreden om 18.30u op de Main South stage,  moest zijn hip-hop geweld verplaatsen naar de Club, later op de avond. Ook wijzelf waren wat later en moesten zo Kapitan Korsakov missen, inclusief het topless ‘gastoptreden’ door Nele van School Is Cool.

De mannen van De Mens waren gelukkig wel op tijd. Beter nog: door de re-organisatie van de affiche mochten ze er zelfs nog iets vroeger aan beginnen. Verlinden en Co zijn al 20 jaar bezig, maar verbazend genoeg konden ze rekenen op een ongelofelijk enthousiaste jonge menigte. Want het is een feit: Crammerock wordt voor 3/4e bevolkt door tieners. Maar dus zonder enige twijfel: een enthousiast en dankbaar publiek. Zeker toen de net gearriveerde Kraantje Pappie het podium werd opgesleurd om een eerste versie te geven van ‘Waar Is Kraan?’. Maar ook het eigen werk van De Mens kon het publiek duidelijk tot het einde boeien, bisronde inbegrepen.

School Is Cool was er klaar voor. Dat hadden de vroege vogels eerder al mogen aanschouwen. Het was één van de laatste optredens van violiste en gekke ‘spring in’t veld’ Nele, die weldra de liefde volgt richting Argentinië. Na het ‘korsakov voorval’ was ze nu ook klaar om het eigen publiek volledig op zn kop te zetten. De bomvolle tent stond gretig te wachten om er samen een leuk feestje van te maken. Vette versies van ‘Warpaint’ en ‘New Kids In Town’ met bisnummer ‘We’re on a road to nowhere’ van Talking Heads. Misschien voelt het wel even zo aan voor de rest van de band. Nele, you will be missed!

Even later was Therapy? klaar voor een stevige, loeiharde set. De jonge menigte kon dit, wederom bijna verbazend, heel goed smaken. Want ook de Ieren draaien al enige tijd mee. Verbazend dat alle nummers er zo makkelijk in gaan bij de jongeren. Misschien ligt het aan het Jägermeister kraampje, maar sfeer is nooit ver te zoeken op het festival in Stekene. Ook de fan die vanuit de coulissen de heren even kwam vergezellen op het podium kon op veel gejuich rekenen.

Na een late, ongezonde festival-maaltijd was het haasten om nog een goed plekje te veroveren bij Triggerfinger. Ook al teren de mannen nu al bijna twee jaar op het succes van ‘All This Dancin’ Around’, niemand is het al echt beu, blijkt zo. Of zijn er echt mensen die de rockhelden nog altijd niet live hebben meegemaakt? Zonde, want ook op Crammerock maakten ze hun live reputatie meer dan waar. Luid, retestrak, spelend met de toeschouwers en vooral veel show verkopen: we kennen hen op die manier en willen ze ook niet anders. Met daarnaast misschien de meest vette drumsolo die we ooit al hebben kunnen aanschouwen van Mario Goossens. In de bisronde kregen we zowel ‘I follow Rivers’ (met kopjes en mes) en de Rihanna cover ‘Man Down’. Dank u heren!

Arsenal mocht de tent afsluiten met hun alombekende mix van dance- en zomertunes, in een verfijnd rockjasje gehuld. ‘Melvin’, ‘Estupendo’, ‘Lotuk’, de hits volgden zich allemaal in een razendsnel tempo op, met een verhitte tent tot gevolg. De band weet ondertussen hoe ze er een feestje van moeten maken. Eender in welke setting, op welk festival. Toch krijgen we ook bij hen stilaan het verlangen naar wat nieuwere nummers, net als bij Triggerfinger. Het is mooi geweest, maar kruip maar snel terug die studio in en geef ons nog meer om van te smullen.

Crammerock, tot volgend jaar!

Foto’s: Nathalie Van Riel


Rien Dingemans

 
Oprichtster en hoofdredactrice MotherLoveMusic (sinds 2010).