2
Posted by Rien Dingemans in Festivals
 
 

Down The Rabbit Hole – Verslag

Na een jaar wachten, mochten we 24, 25 en 26 juni terug naar Nijmegen om de zomer af te kicken met DTRH ’16. Weedburgers, het vuige veldje en natuurlijk de geweldige namen van dit jaar. Ja, ja, wij waren er klaar voor!! Down The Rabbit Hole was er weer in geslaagd om grote en goede namen te boeken zoals The National, MO en PJ Harvey. Deze bekendere artiesten konden we natuurlijk niet missen maar we hebben ook een paar nieuwe namen ontdekt zoals The London Souls, Savages en Spidergawd.

Laten we beginnen bij de grote artiest van de eerste dag, PJ Harvey. Al kwam je een half uur voor het optreden, geen kans om vooraan te staan. Ze liet de ongeduldige, schreeuwende fans dan ook niet wachten. Om 22u45 stipt, als saxofoon spelend elfje het podium opkomen tussen haar muzikanten, de overvolle Hotot betoveren met haar prachtige stem en dan “No Man Is An Island” citeren van John Donne uit 1624, dat deed Polly Jean zonder probleem en het was adembenemend mooi… Het gegil werd nog luider om vervolgens “Chain of Keys” te spelen van haar nieuwste album “The Hope Six Demolition Project“. Deze gaat over drie conflictgebieden: Afghanistan, Kosovo en Washington DC. PJ Harvey heeft zowel haar negende album als haar poëtisch boek “The Hollow Of The Hand” gedurende haar reis door deze landen geschreven. Haar nummers zijn, duidelijk, politiek gericht en ze heeft dan ook geen schrik om te zeggen wat zij er van vindt, en dat deed ze ook de dag na de “strange day”. De Brexit was maar net gewonnen en de meningen waren onzettend verspreid dus wie is er meer geknipt dan PJ Harvey om via poëzie en muziek de hare uit te drukken. De Britse zangeres koos voor het gedicht “No Man Is An Island” om over het “probleem” van haar land te praten. “Every man is a piece of the continent, a part of the main” werd geciteerd (John Donne) om daarna het optreden te hervatten met twee nummers van haar album van 2011 “Let England Shake”. Passend, niet?

Nu terug naar de oorspronkelijke volgorde van de dag. Als eerste stond Matisyahu op onze planning. Door de opeenvolgende en oneindige files (zo leek het toch) werd een tripje van normaal 1u30 opeens een reis van 5 uur… Hierdoor hebben we ook een paar optredens gemist zoals Oscar, Fresku, Sun Kil Moon en Michael Kiwanuka. Ondanks alles hebben we de performance van Matisyahu nog kunnen halen. De energie van al die gelukkige, dansende mensen bracht meteen de lach terug op ons gezicht. Het ritme en de sound paste perfect bij het zonnige weer.

Daarna waren Courtney Barnett en Mac De Marco aan de beurt. Courtney‘s hese stem, eenvoud en aantrekkingskracht waren meer dan een gepaste opvolger voor ons. Haar meeslepende beats zorgde voor een super chille sfeer in en rond de Teddy Widder tent. Deze was vol en op de hellingen errond kon je ook maar hopen om een plaats te vinden. Eenvoudig maar levendig en een plezier om zowel naar te kijken als naar te luisteren. De Canadese muzikant, Mac DeMarco, vulde de tent in een mum van tijd en het werd al snel duidelijk waarom. Zijn beachy muziek was zo aangrijpend dat stilstaan onmogelijk was, zelfs de crew kon niet stilstaan. Een goed begin voor het festival en de zomer.

Vervolgens kwam Spidergawd aan de beurt. De Noordse band (met de drummer van Motorpsycho) was er helemaal klaar voor en al bij de eerste noten ontplofte het publiek en drupte het zweet al van het lijf van de muzikanten. Voor je het wist was er een vliegend paar schoenen, ontelbare luchtgitaren en een moshpit. Het enthousiasme van Spidergawd was niet alleen heerlijk om naar te zien maar reflecteerde ook helemaal in hun muziek. Op elkaar geklemde tanden, toegeknepen ogen en een zweetsnor. Het schudde het wildste in elke toeschouwer wakker.

Na een nachtje slapen, konden we aan onze zaterdag beginnen. De artiesten die op ons de grootste indruk nalieten waren Savages en Mura Masa. Onze geplande yogasessie viel letterlijk en figuurlijk in het water maar het geweldige viertal, Savages, had de zon meegebracht. Het vrouwengeweld was van het begin al moeilijk bij te houden en de energie vloog de zaal in. Het enthousiaste publiek headbangde erop los en wie nog geen fan was, werd het zeker na het beleven van deze ladies. Ja, er staat “beleven” want op hun optreden worden zo goed als alle zintuigen geprikkeld; de geur (van het zweet van zowel de muzikanten als de fans), het zicht (die killeroutfits mogen er zeker wezen, vooral de drop dead gorgeous pumps van zangeres Jehnny Beth) en, of course, het gehoor (de ruwe maar op een of andere manier toch prachtige stem van Camille Berthomier (aka Beth), de loeiharde gitaar van Gemma Thompson en de oorverdovende drumcapaciteiten van Fay Milton.

Er was niet alleen een groot succes in de Teddy Widder, ook in de Fuzzy Lop werd er op los gedanst. Deze tent werd zaterdag dé nachtclub van Nijmegen. Niet de vuile clubs met gevechten en buitenwippers maar één waar er plezante dance muziek is en iedereen het naar zijn zin heeft. De 20 jarige Alexander Crossan, beter gekend als Mura Masa, heeft het zeker en vast gemaakt in de wereld van elektronische muziek en wordt verwacht op Werchter, Pukkelpop en Melkweg (in Amsterdam). De jonge DJ werd vergezeld met Bonzai die zorgde voor leuke vocals en voor interactie met het publiek. Het optreden zorgde voor kriebelingen in je buik waardoor zelfs de fotografen al dansend foto’s namen van het duo.

Natuurlijk kunnen we de hoofdact van zaterdag niet vergeten, The National. Een foutje in het eerste nummer “Find A Way” van gitarist Bryce Dessner werd snel weggelachen door zanger Matt Berninger en de show werd voortgezet. De tent was al helemaal vol maar het volk bleef maar komen. De indierock van de Amerikaanse band deed veel mensen goed en dat was duidelijk te zien aan het gedans op het derde nummer “Sea Of Love” van hun laatste album “Trouble Will Find Me“.

Ook de Britse singer- songwriter met Jamaicaanse roots, Lianne La Havas, zette een fantastische show neer. De eerste harten werd al veroverd met die in your face, vuurrode outfit en die liefdevolle lach waar iedereen voor smelte maar ze had pas iedereen in haar macht nadat ze haar impressionante soul stem had kunnen bewijzen met “Grow“. Je kon je ogen niet van haar afhouden en je moest wel blijven luisteren! Of je nu voorbij kwam of bleef staan, een indruk maakte ze zeker.

Een artiest dat we heel graag wilden zien was Flume maar omdat onze shuttle maar tot 12u reed, moesten we dat skippen. DTRH had de wateroverlast heel goed geregeld en op het festival zelf was het geen probleem maar volgend jaar (hopelijk is het dan bikini weer en is het niet meer nodig) misschien de shuttles voor de crew en pers wat langer laten rijden zodat zij ook een dansje kunnen placeren.

Zondag was nog een dag gevuld met toppers! Toen kwamen Nothing But Thieves, Rico en Sticks, MO en Anohni. Ook onze Belgische trots, The Sore Losers, waren aanwezig. Bij bun optreden was de Fuzzy Lop verrassend leeg maar ze stopten niet. Er kwam toch een beetje volk dat mocht genieten van die scheurende gitaar en de ongelofelijke grijns bij “girl you know i got it bad” van het nummer “Got It Bad”.

Rico & Sticks waren next en ze hebben “alle handjes in de lucht” gekregen, vooral bij hun 3e nummer “Eigen Wereld”. Je voelde de Hotot trillen door het springen van het publiek en voor diegenen die zeggen dat rappen geen talent is; vul jij maar eens de grootste tent van DTRH met mensen die zich rot amuseren op jouw muziek. Ze brengen old school hip hop terug en zijn hun fame zeker waard.

Daughter was de volgende op ons programma. Deze Londense rockband dat net terugkwam van Glastonbury betoverde veel toeschouwers. De zangeres Elena Tonra heeft een aantrekkelijke eenvoud en een prachtige stem maar voor ons iets te rustig dus hebben we besloten een weedburger te gaan eten en een nieuwe band te ontdekken, The London Souls. Het is een heftig duo dat geen schrik heeft om vanaf de eerste noot hart te gaan en HUN rock-n-roll te delen met het publiek. Tash Neal en Chris St. Hilaire komen van “the Big Apple” en hebben ongetwijfeld veel harten veroverd dit weekend. Verassende twist: de drummer, Chris St. Hilaire, zorgt ook voor de vocals.

Suede was een beetje een teleurstelling, vooral door het geluid dat veel te schel stond, maar dat neemt niets weg van hun capaciteiten, nummers en super fijne achtergrond met 3 varkentjes.

MO begon op hetzelfde moment als de match van de Rode Duivels tegen Hongarije maar we hebben ze allebei kunnen volgen. Dankzij een zeer vriendelijke meneer konden we de 4 (!!) goals zien van de Belgen en hoefden we niets te missen van Karen Marie Ørsted’s concert. Deze was ongelofelijk; er was interactie met het publiek, een goede sound en alleen maar dansende fans. De zangeres vloog erin en had dan ook geen schrik om met wijd gespreide benen voor 20 fotografen te staan. Het was een enorm succes en dat was te zien aan de volledig uitgelopen make-up en de druppels zweet rollend van iedereens gezicht.

Als laatste hebben we naar de engelen stem van Anohni mogen luisteren. Haar optreden begon eigenlijk al een halfuur op voorhand met een projectie van het dansende Victoria’s Secret model, Naomi Campbell. Het was een leuke mix tussen elektronische muziek en een prachtige stem. Er zijn vaak heel sterke boodschappen in haar nummers. Anohni, die vroeger bekend was als Antony Hegarty van Antony and the Johnsons, bracht dit jaar haar eerste album “Hopelessness” als solo artieste uit. Ze kwam op in een zwart gewaad en zo is het ook gebleven. Niet echt sensationeel voor de fotografen en het zorgde ook voor weinig contact met de toeschouwers. Het enige om naar te kijken waren de projecties van verschillende mensen achter haar die de lyrics meezongen, maar dat zorgde er ook voor dat mensen kwamen (en bleven) voor haar adembenemende stem.

Kortom, Down The Rabbit Hole was (weeral) een succes en een geweldige start van de zomer 2016!!

Auteur: Zoë Van Schooten


Rien Dingemans

 
Oprichtster en hoofdredactrice MotherLoveMusic (sinds 2010).