0
Posted by Rien Dingemans in Festivals
 
 

Down The Rabbit Hole – Verslag

Afgelopen weekend was het tijd voor de vierde editie van Down The Rabbit Hole: een sfeervol festival in Nederland dat niet moet onderdoen voor grote zus Lowlands of Best Kept Secret. Dit jaar opnieuw een heel mooie affiche met daar bovenop de sprookjesachtige omgeving en veel lekkers voor wie ook graag wat beters eet dan frieten en hamburgers op een festival. Wij lichten er graag een paar toppers uit.

Chris Tailor aka SOHN
De Londense producer/multi-instrumentalist staat zaterdag om 15u30 in de Teddy Widdertent.
In een ietwat duistere sfeer begint zijn set met een minimalistische intro. Tailors specifieke stemgeluid vult de ruimte als een engelenkoor. Dan breekt de hemel open en een zware basdrum zet de tonen voor wat belooft een indrukwekkende show te worden. Puss ‘n boots meets Zorro. Sohn is maskerloos, maar zijn muziek en samples gaan genadeloos door de vervormmachine. Vanaf het 3e nummer bouwen de arrangementen zich op, laag boven laag. Electro-pop in een ambient jasje : een wall of sound die niet gaat vervelen. Interessant figuur die Chris Tailor en dat moeten onder meer Lana Del Rey, Rhye of Banks ook gedacht hebben. Zelfs Milla Jovovich werkt maar wat graag mee in de clip die Sohn maakt van het nummer “Signal” uit het recente album Rennen.

Izzy Bizu
De kanonnen van Navarone komen mee vooraan staan. Al hebben knapperds net al hun kruit verschoten in de Fuzzy Loptent, ze zijn net als het publiek benieuwd wat deze Britse Isobel Beardshaw te bieden heeft naast haar begeerlijke uiterlijk.
Izzy Bizu wordt aangekondigd met de woorden “ she’ s got some R&B, she’s got some soul, she’s got some britpop” ..
De 23-jarige schone beroert en bespeelt de menigte op een manier die we kennen van Amy Winehouse, nuchter weliswaar.
Bij het uittrekken van haar jasje krijgt ze applaus en goedkeurend gefluit. I bet they dig – skinny- Izzy.
Een beetje verlegen maar oh zo sympathiek gebruikt ze haar bindteksten om vol lof over haar aantreden op DTRH te praten. En zo breit ze vlotjes een warm, soulfull dekentje dat ieders hart kan verwarmen. Ik hoor er een jonge Macy Gray in en ook wel wat Selah Sue, bij de “ ooooh”’s en de “ aaaah”’s. Maar na afloop heb ik in gedachten eerder Jamiroquai teruggevonden in Izzy Bizu’s stijl. Funky en groovy nummers, afgewisseld met gevoelige songs, die uit haar mond geloofwaardig klinken.

Bazart
De Hotot-tent staat afgeladen vol voor Bazart. De jongens uit Gent/Antwerpen zijn duidelijk geen onbekenden meer voor het gretige publiek. Een straffe intro waarbij zanger Mathieu Terryn met de woorden “ik weet niet waar naartoe” iedereen op het juiste spoor zet. En dan is de trein der Nederlandstalige hits vertrokken. Er wordt collectief meegezongen met “Nacht”, “Goud” en ook de minder bekende nummers gaan er makkelijk in. Van hetzelfde laken een broek- hits in wording die 1 voor 1 in je hoofd blijven steken. De formule van het succes van Bazart is zonder twijfel de combinatie van dansbare poparrangementen, energieke live-act, Hollands-klinkende zangpartijen van Terryn en Nuytten ( die de band in 2012 oprichtten), aangevuld met de pitch-perfect 2e stem Olivier Symons. Uit elke song valt wel een krachtzin te halen die als een mantra herhaald kan worden… “zo lang het straks maar over gaat”.

Warhaus
Niets zo ergerlijk als een optreden dat begint met iemand naast je die een ruikende wind gelaten heeft. Het past niet meteen in de donkere sfeer die Warhaus wil neerzetten. Dus denk ik maar aan Nick Cave. Hij zou zijn jongere ik zeker herkend hebben in zanger Maarten Devoldere. Die wordt 30 en is lang niet zo getekend door het leven als de groten waarnaar bij Warhaus weleens verwezen wordt (Cohen, Gainsbourg, Cave). Maar in de songs van het debuutalbum We fucked a flame into being bezingt Devoldere de liefde. Mooi en mysterieus, soms pijnlijk, dan weer een avontuurlijke trip, die hij samen met zijn Sylvie Kreusch – Soldier’s Heart – onderneemt.
Bij “The good lie” scheurt de gitaar van Faces on TV-man Jasper Maekelberg erop los. Blikken worden ondertussen gezogen naar de sensueel dansende Sylvie die met recht en reden op een verhoogd altaar staat achteraan het podium. Bij het 3e nummer, instrumentaal, neemt Devoldere de trompet ter hand om zijn loop in te stellen. Dominante gitaarriff eronder en alles op repeat, dreigend, gevaarlijk. Hartverscheurend. Elk woord krijgt meer betekenis ondersteund door de drumcomputer. “ How I try to be against the rich” klinkt het ietwat provocerend. Maar met de steeldrums zitten we met Love’s a stranger meteen terug in ander water. Boeiende interactie tussen alle bandleden. Het podium is hun natuurlijke habitat, dat voel je, dat zie je. Hoezo “Loving you ain’t easy”? Om dan te eindigen met een Morphine klinkend “It’ s a mad world” la la la la la.

Soulwax
Op het hoofdpodium bij aftrap 3 strandtenten in gestreept canvas en een lading elektronica. Bij de 1e noten wordt meteen al het vastzittend slijm op m’n longen losgeklopt. “Do you want to get into trouble?” Liever niet, maar daar staan we, vol verbijstering te kijken hoe de doeken van de kabines naar beneden vallen en 3 topdrummers het ritme opdrijven. Igor Cavalera (Sepultura), Blake Davies (Turbowolf) en Victoria Smith (Jamie T, M.I.A. en The XX) vormen het kloppend hart van deze spectaculaire act. Bij de visuals wordt er ingezoomd op hun gelaatsuitdrukking. Het heeft iets dierlijks. De kracht waarmee zij spelen met het tempo, het kost hen zweet, zeker naar het einde toe. En daar tegenover staan de De Waele (DeeWee)broers, in hun clean wit lab. Zelfs de kabels van de microfoons zijn wit. En als het donker wordt op het podium zien we enkel de witte lichtjes van de equalizers nog. Stephen De Waele, die nu wat meer heeft van een jonge Eric Clapton qua looks, doet dat prima op vocalen. Bijgestaan door Laima Leyton, mevrouw Cavalera, met haar sexy parlando en handig op de synths. David DW en Stefaan VL maken het geheel compleet. Heerlijk die live drums en het contrast tussen de strakke lijn en het gezang van Laima. De show zit naadloos in elkaar, alles is tot in de puntjes uitgedokterd : de podiumopstelling, de shots van hardwerkende muzikanten, gedreven meppend op alles wat rond hen staat of finetuning de vele knoppen en schuiven. Klassebakken in vraag en antwoord. It’ s good enough for what we’ve paid. En alsof het nog een excuus nodig heeft, als apotheose, een enorm lichtgevend hoofd dat rond draait. Het hoofd van op de hoes van het sublieme nieuwe album From Deewee. Deewee, de naam van de opnamestudio van de Dewaeles, alwaar alles in 1 take is opgenomen.

Je ziet: genoeg te beleven daar in Beuningen, om volgend jaar ook zelf zeker langs te komen.

Auteur: San Sipido

Foto: Nadia Denys


Rien Dingemans

 
Oprichtster en hoofdredactrice MotherLoveMusic (sinds 2010).