Dit jaar was het alweer de 35ste editie van het festivalletje vlakbij Oostende, Leffingeleuren. Wel gek dat het op al die jaren niet zo veel groter is geworden naar locatie toe. Maar op gebied van affiche moeten ze zeker niet onderdoen voor andere festivals. Veel Belgische artiesten, maar ook enkele internationale namen die zeker de moeite waard zijn.
Op dag 1 konden we nog het laatste stuk meepikken van de Rock Rally winnaars van 2010, School Is Cool. ‘New Kids In Town’ weerklonk al snel en de vroegkomers op die vrijdagavond kregen gelijk.
Das Pop leek er zin in te hebben. Of het authentiek is of geacteerd bij Bent Van Looy, blijft altijd de vraag achteraf. Geen probleem voor het jonge publiek. Zeker met de bekendere nummers als’Skip The Rope’, ‘Never Get Enough’ en meest recente single ‘The Game’ kregen ze de tent snel mee.
Daarna was het de beurt aan Battles. Psychedelische, experimentele rock, aan elkaar geknutseld door drummer John Stanier (Helmet). Straf wat ze doen en op een bepaalde manier vernieuwend, maar doodjammer dat zanger Tyondai Braxton besloot om de band te verlaten. En die ontbrekende schakel merk je toch, niet alleen op plaat maar ook live. Nu is het bij momenten te veel een lang uitgerekte jamsessie, die hypnotiserend maar soms ook slaapverwekkend wordt.
Dan was het tijd voor het eerste echte feestje van de avond: Goose. De band uit (hoofdzakelijk) Kortrijk heeft deze zomer al een aantal festivalpleinen in vuur en vlam gezet. Ook in Leffinge was het niet anders: persoonlijke favoriet ‘Bring It On’ kwam al vroeg in de set, maar ook de andere single-kleppers volgden snel waarbij er geen tijd leek om uit te rusten:’Low Mode’, ‘British Mode’, ‘Everybody’ en ‘Synrise’. Met natuurlijk als heerlijke afsluiter een lekker uitgerokken versie van ‘Words’, die live toch nog altijd duizend keer harder klinkt dan op plaat.
Op dag 2 waren we net op tijd voor Intergalactic Lovers. ‘Shewolf’ hoorden we in de verte al weerklinken, dus het was haasten geblazen. Opnieuw stond deze Belgische band zo vroeg op de affiche. Gek als je bekijkt hoe hot ze zijn geworden op zo een korte tijd. Daarnaast vind ik hun muziek ook beter passend bij het vallen van de avond, wanneer de festivalsfeer je al wat meer omhelsd heeft. Toch was het festivalpubliek al talrijk toegestroomd. Lara Chedraoui, de charismatische frontvrouw, was een beetje geblesseerd aan de knie, maar dat weerhield haar en de band er niet van om een straf optreden neer te zetten. ‘Delay’, publieksfavoriet, mocht de set afsluiten en weerklonk nog lang erna uit verschillende neuriënde monden.
Hoogtepunt voor mij die dag was toch wel het Britse Crystal Fighters. In januari had ik ze gezien in Café Central in Brussel, zonder drummer. Dus ik had niet echt een idee van de werkelijke live-kracht van de band. Maar de dynamiek spatte al gauw rond de oren met ‘Solar System’. Maar het aangename aan Crystal Fighters blijft vooral de afwisseling: harde electro, melodieus en verleidelijk, zuiders, tot zelfs dubstep. Het heerlijke ‘I Love London’ is waarschijnlijk het meest representatief voor hun veelzijdigheid. Neem hierbij het aantrekkelijke visuele aspect van de band en het duurde niet lang of de tent sloeg mee aan het dansen.
Gabriel Rios stond daarna te wachten om het podium te betreden. Uiteraard met zijn kompanen Jef Neve en Kobe Proesmans. De combinatie van deze drie straffe muzikanten geeft altijd muzikaal vuurwerk, met de passie die ervan af spat. ‘Dauphine’, ‘Broad Daylight’ en zelfs ‘Angelhead’ gingen erin als zoete pap. Enig minpunt vond ik dat de set net iets te lang leek te duren. Alle ‘hits’ kwamen vroeg voorbij en daarna bleef het beetje wachten op nog een climax, die niet meer kwam.
G. Love heb ik maar deels meegemaakt, vanop afstand (dinner time). Jammer, zo bleek achteraf. De multi-getalenteerde man neemt zowel gitaar, mondharmonica, zang en drum voor zijn rekening. Maar het moment waarop de man echt mijn aandacht trok, was toen ik plots de begintonen hoorde van ‘Rags And Run’ van Admiral Freebee. Nu begreep ik wat Tom Van Laere in de backstage bracht. Ik dacht al dat ik iets gemist had op de affiche. Maar nee hoor: G. Love had hem leren kennen in Antwerpen en nodigde hem graag het podium op voor misschien één van de meest pakkende versies van dat nummer en ook misschien wel het mooiste moment van heel het festival. Kippenvel, alleen nog versterkt tijdens de mondharmonica-solo.
Dan was het tijd voor iets volledig anders, harder. Het Britse post-grunge duo, met allen een gitaar en drums, is zo goed op elkaar ingespeeld, dat je als publiek bijna schrik krijgt om hun concentratie te verstoren. De nummers werden met een harde lap rond onze oren gesmeten, met ook de singles ‘Light It Up’ en ‘Count Me Out’. Soms lijkt het allemaal een beetje te veel van hetzelfde, maar het enthousiasme van de twee zette de tent toch flink op stelten.
Afsluiter voor mij van het festival én van mijn festivalseizoen: niemand minder dan Arno. De man is een Oostendenaar, dus het was zo goed als een thuismatch voor hem. Toch vond ik de set iets minder hard dan bijvoorbeeld op Feest In Het Park. Maar dat Arno nog steeds kan rocken, dat werd al snel duidelijk. Of de man altijd dronken op het podium staat, het blijft een geheim. Part of the act, of gewoon een echte levensgenieter. Als we op zijn 
bindteksten mogen afgaan, is het toch het tweede. De ”Rock On, motherfuckers!” en “hoooodvheerdhooomeeeuh”s klonken veelvuldig door de tent. Hoogtepunten waren de TC Matic hit ‘Oh La La La’ en uiteraard ’Les Filles Du Bord De Mer’, dat door onszelf dansend werd afgesloten in de modder.
Op dag 3 was een collega nog even aanwezig, die gelukkig Selah Sue nog kon meepikken. Eindelijk speelde ze nog eens in ons land, want dat was al een tijd geleden.
Soundcheck van de band was al een superstrakke groove op zich, wat zou dat live dan wel niet geven? Inderdaad, het zat er vlak op! Drums, die af en toe elektronisch of met loops experimenteerden, in combinatie met een constante groove van de bas en mooie opvulling van gitaar en synths, dat op zich was al hemels. Reken daar nog een stevige soulstem bij, en je totaalplaatje is compleet.
Selah liet geen nummer onberoerd, alle hits gingen erdoor, maar ook was er ruimte voor dat kleine ‘akoestische gitaar-moment’. Een meisje alleen op het podium met een spot op zich gericht, dat bezorgt vonken. Afsluiten doen ze in stijl en met alles erop en eraan, het publiek was nooit zo enthousiast als die zondag in Leffinge…
Leffingeleuren, tot volgend jaar en bedankt voor de mooie, waardige afsluiter van ons festivalseizoen.
Lees ook:
Maandelijks op de hoogte blijven van alle reviews en concertnieuws? Schrijf je snel in op onze nieuwsbrief.
