0
Posted by Rien Dingemans in Festivals
 
 

Fi:hP Verslag

Voor Feest In Het Park waren wij aanwezig op zaterdag en zondag. Hier het verslag van onze reporters ter plaatse.

Zaterdag:

De derde dag van Feest in het Park 2011 was ondanks het slechte weer een aangename wandeling door het diverse muzikale landschap van dit charmante festival.
De Grand Mix tent werd ingepalmd door oa SX, Los Campensinos, Gabriel Rios, Seasick Steve en Kruder & Dorfmeister, de Bar Bizar werd dan weer voorzien van beats and breaks door oa Tek One, Black Jack en Netsky.
De optredens van SX en Los Campensinos dienden vooral om de festivalgangers te verwelkomen, die met mondjesmaat het terrein vulden, zodat de tent pas goed vol stond om publiekslieveling Gabriel Rios te verwelkomen, die het publiek trakteerde op een bloemlezing uit zijn muzikale oeuvre.
Daarna was in de Bar Bizar Tek One aan de beurt, die voor de gelegenheid een live drummer en een overtuigende MC mee had gebracht.
Door deze sidekicks werd het concert een opzwepende en gevarieerde dubstep-set, die het jonge volk (voor de eerste keer vandaag) uit z’n dak liet gaan.
In de Grand Mix werd Seasick Steve onthaald alsof er nooit sprake geweest was een afgelasting door een zekere P. Doherty.
Met een snedige set met veel rauwe versies van oa songs uit z’n laatste plaat kregen de multi-gitarist (voor elke song een andere ‘zelfgebouwde’ gitaar) en de drummer het publiek meteen mee, zeker na het intieme prive-concert voor een gelukkige jonge dame uit het publiek.

Als hoodfact in de Grand Mix mochten de heren van Kruder & Dorfmeister hun passage op Gent Jazz van vorig jaar nog eens overdoen, met adembenemende visuals en twee zangers die het publiek door de verschillende sferen van het K&D-universum mochten leiden.

De set van Netsky in de Bar Bizar was de perfecte opvolger van het atmosferische K&D concert, met veel soulvolle drum and bass (een genre waar K&D vroeger ook wel mee uit de voeten konden).
Als afsluiter zorgde de Charlatan-resident Black Jack nog voor een gevarieerde afterparty, de ideale soundtrack bij het schuilen voor de regen in de Bar Bizar.

Zondag:

Op de laatste dag van het festival waren we jammer genoeg iets later van de partij, waardoor we voor een zoveelste keer Steak Number Eight moesten missen.

Dit gemis voor ons muziekhartje werd al gauw goed gemaakt door de Nederlandse band Dewolff, die met hun blues rock in de stijl van The Black Keys al gauw het jonge publiek konden veroveren.

Shantel & Bucovina Club Orkestar beloofde een feestje te worden van een gans ander kaliber. Balkan-muziek op zijn best, ideaal voor een menigte die al volledig in de sfeer was gekomen, mede door het mooiere weer dan dat van de voorbije dagen. Geen heupen of schouders bleven stil, een aantal nummers werden luidkeels meegezongen. De weerkaatsing van de laatste zonnestralen op het meer maakten het plaatje compleet.

Even kort Hercules & Love Affair meegepikt: met een zanger/zangeres die iedereen naast haar doet verdwijnen in zijn/haar schaduw, inclusief het dj-duo. Aanstekelijke pop/dance nummers, met een uitdagende bas. Maar soms net iets te alternatief nog voor het publiek in de Bar Bizar tent.

Dan was het tijd voor Triggerfinger. De mannen kwamen net terug van Sziget, Boedapest: grote vraag dus of ze fit genoeg waren voor nog een festival. Lag het aan het feit dat het publiek hen al 10 minuten op voorhand aan het aanmoedigen was, of is het omdat deze heren geboren zijn voor het podium: na de bekende dreigende intro kwamen de rockhelden met het immer bekende enthousiasme het podium op om er met ‘I’m Coming For You’ onmiddellijk de eerste harde lap op te geven.

En het was duidelijk: ze hadden er weeral enorm zin in. Aangemoedigd door het publiek volgden ‘On My Knees’ en ‘Short Term Memory Love’, nog iets te veel in de rook gehuld. Maar na enkele nummers werd dit klein visueel probleempje verholpen. Ruben Block kon zich vanaf dan volledig laten gaan in zijn favoriete spelletje: het publiek speels en verleidelijk rond zijn vinger winden. ‘Cherry’ en ‘My Baby’s Gotta Gun’ volgden op de ondertussen bekende setlist, maar altijd met een overgave alsof het de eerste show is die ze spelen. Uiteraard ook weer een moment voor drummer-’beest’ Mario Goossens met de sublieme drumsolo (die ditmaal nog net iets subliemer klonk dan anders?). De menigte smulde ervan en was niet tevreden met een lang uitgerekte ‘Is It’-jamsessie. Men wilde meer, en kreeg dit ook met een bisnummer: ‘Let It Ride’, de laatste single, die niet altijd live meegenomen wordt. Dank u Triggerfinger, dank u Fi:hP-publiek.

Als afsluiter kregen we Arno: oude rot in het rockersvak. Ik had even mijn vragen bij de opstelling van de setlist. Was dit de perfecte afsluiter, kon de Oostendenaar de strakke set van Triggerfinger overtreffen?

Feit is dat de man nog steeds rockt als een beest. Dreigend en onvoorspelbaar walste hij door het eerste deel van zijn set, het ene moment al stabieler dan het andere. Slim of niet, maar de bekendere nummers hield hij allemaal mooi voor op het einde. Het publiek wachtte er graag en gretig op en slikte de eerste noten van ‘Oh La La La’ binnen als een shot tequila. De west-vlaamse ‘hodverdomme’s werden meermaals uitgespuwd ter aanmoediging van de jonge menigte die nog meer werd opgezweept. Tot uiteraard het moment waarop iedereen had gewacht: ‘Les Filles Du Bord De mer’, dat luid mee gescandeerd werd. Een voorspelbare maar perfecte afsluiter.

Een mooi en waardig einde van een uiterst gezellig en sfeervol festival.

Tot volgend jaar!


Rien Dingemans

 
Oprichtster en hoofdredactrice MotherLoveMusic (sinds 2010).