0
Posted by Rien Dingemans in Festivals
 
 

Jospop Verslag

Op zaterdag was het tijd voor Jospop, een klein maar gezellig festivalletje in Vlaams Brabant. Klein inderdaad, maar met een grote affiche van al enkele vooraanstaande artiesten zoals Arquettes, The Sore Losers en A Brand en zelfs een klepper van formaat: Triggerfinger.

Toen we arriveerden op het modderige festivalterrein, goed afgedekt met dekens en planken, was Arquettes stevig aan hun set bezig. Scherpe rock, afgewisseld met popdeuntjes en een sexy bassiste: het perfecte plaatje van een band in opmars. Hoewel ik had gedacht dat het voor hen iets sneller ging gaan. Geapprecieerd werden ze wel door het jonge festivalpubliek.

Undefined bracht daarna een beetje ongeïnspireerde hip-hop, maar ik ben dan ook geen fan van het genre. Wel een chapeau voor de enthousiaste frontman, ook al was het publiek maar flauw opgekomen.

De Fanfaar heb ik helaas moeten missen, ook al beloofde de groepsnaam heel wat fun. Maar dan was het tijd voor The Sore Losers, die ondertussen al een stevige live-reputatie aan het opbouwen zijn. En dat lieten ze graag horen op Jospop. De garage-rock ging er makkelijk in en de ‘hits’ klonken gezellig door de tent.

Voor de opkomst van A Brand heerste een aangename spanning: ook zij staan live ondertussen zeer sterk en hebben al een resem hits, perfect voor een festivalset goed op te smukken. Ik heb maar een stukje kunnen meepikken omdat ik in de tweede helft van de set volop de mannen van Triggerfinger aan het interviewen was, maar ook zij vonden het heel leuk aanhoren vanuit de backstage.

Dan waren we klaar voor een beetje lol. Platte, Antwerpse lol, met wie anders dan de Clement Peerens Explosition. De nummers rockten, de bindteksten klonken zo plat als altijd en de bassist mocht weer even zijn/haar solo-moment brengen met een cover van Ann Christie. Verstand relatief op nul en gewoon meezingen met ‘Den Dikke Lu’.

Ondertussen werd het al na twaalven, maar niemand die al aan rusten dacht. Integendeel, het publiek stroomde de tent binnen voor misschien wel de beste live-act van het moment: Triggerfinger. Sexy, doch stevige blues-rock, aan elkaar gepraat met flirterige bindteksten. Zo kennen we ze. De setlist kwam me ondertussen al bekend voor, maar het blijft een leuke show om naar te kijken mét gewoon heerlijke nummers. ‘I’m Coming For You’, ‘On My Knees’, ‘Short Term Memory Love’, de drumsolo van Mario en ‘Let It Ride’ als bisnummer. Adembenemend voor wie het pas ontdekt, heerlijk voor wie eraan verslaafd is, voldoende voor de mensen die het net iets te veel hebben gezien. Grootste kritiek die je steeds meer hoort is het te hoge show-gehalte met te veel gitaarsolo’s, ten nadele van het aantal nummers in de set. Een terechte opmerking? Dit was nu net die heerlijke kritische vraag aan hen die ik ben vergeten te stellen!

Hierna was het voor ons helaas dringend terugkeren naar huis. Maar we hadden een heel tevreden festival-dag achter de rug met goede bekende muziek en weinig revelaties. Ik ben ervan overtuigd dat we volgend jaar nog een straffere affiche voorgeschoteld zullen krijgen!


Rien Dingemans

 
Oprichtster en hoofdredactrice MotherLoveMusic (sinds 2010).