4
Posted by Fay Haelterman in Festivals
 
 

Laundry Day 2012 Report

Laundry Day kent een veelbelovende start. Terwijl de zon vrolijk de ruggen van de feestgangers bruinbrandt, houden wij een aftrap bij Aeroplane. De main stage wordt nauwelijks bezet en als er al gedanst wordt, is het maar zeer flauwtjes. Dat verandert echter niets aan het feit dat onze Belg trouw disco in een strak jasje brengt. Het zijn funky, catchy ritmes die wel degelijk uitnodigen tot een dans, maar het gemiddelde Laundry Day-publiek verwacht blijkbaar iets meer herkenbare deuntjes…

Die krijgen ze als ze aan de StuBru-tent gaan staan, hier ook wel ‘Holy Brussel’ genoemd. Bij Bram Willems horen we vooral drum and bass, de gekende nummers. Het is fijn om hier even uit te blazen, maar voor ontdekkingen of spitsvondigheid is dit níet the place to be. Behalve luisteren kan je hier ook je ogen uitkijken: op het podium geven enkele dansers het beste van zichzelf in een weinig verhullende outfit die het midden houdt tussen carnaval in Rio de Janeiro en een bosjesman. Opmerkelijke visuals zien we ook terug in de kleurrijke podia die verwijzen naar een bepaalde religie. Van de ‘Bling Bling tent’ slagen we er echter niet in de referentie te onderscheiden; eerlijk gezegd lijkt het een gigantisch fallussymbool.

Daarna is het tijd voor Mumbai Science. Nog steeds lijkt het publiek niet helemaal warm te lopen van de vette elektro, al laait het enthousiasme wat op als de hitjes ‘Researchers’ en ‘Gold’ gedraaid worden. Maar de ware reden waarom er het laatste half uur plots een gigantische massa arriveert, is omdat Murdock & Friends na de twee heren aan de beurt zijn. Jammer dat de pure elektro zo weinig geapprecieerd wordt, want wij vinden al die drum and bass lichtelijk eentonig. Jenna G is misschien wel een meerwaarde bij dit soort muziek – ze bewijst ons dat ze wel een paar noten kan zingen – maar Murdock kan ons niet helemaal overtuigen.

‘Hallo Laundry Day! Zijn de pillen al aan het werken?’ begroet John Roan van Arsenal ons vrolijk. De zomerse muziek past perfect als de afsluiter van een warme dag, terwijl de ondergaande zon een surplus aan sfeer creëert. Bovendien weten de mannen het moeilijke (lees: gericht op herkenning) publiek te imponeren door vooral hun bekende nummers te spelen, zoals ze wel vaker doen. Tijdens dit optreden ontstaat een bijna magisch samenhorigheidsgevoel waarbij iedereen danst en meezingt. Roan bekent dat hij zelf niet goed begreep wat ze met een dergelijke band op Laundry Day moesten komen doen, maar iedereen is duidelijk overdonderd door het succes. Genietend gaan we de nacht in.

Dimitri Vegas & Like Mike worden hartelijk verwelkomd door een inmiddels boordevolle main stage, maar wij slaan op de vlucht. We zijn niet zo tuk op een aaneenschakeling van gemixte bekende liedjes, en dat is net waar dit dj-duo garant voor staat. Als we in veiliger oorden dan ook een danceversie van Nickelbacks ‘This is how you remind me’ horen, kijken we elkaar dan ook met afgrijzen aan. Het is anderhalf uur aftellen naar Goose.

Maar deze band was het wachten waard. Hoewel het niet meer mogelijk leek, overtreffen ze Arsenal. Knallende synths, snoeiharde gitaren en bonkende drums brengen ons zowaar in trance. Elk nummer wordt zo strak gebracht dat zelfs de minder bekende exemplaren op een ongelooflijk enthousiasme kunnen rekenen. Maar vooral bij het opzwepende ‘Synrise’, dat geen einde lijkt te kennen, lijkt iedereen stuk voor stuk gek te worden en de mannen doen er nog een schepje bovenop als ze ‘Words’ op een zodanige manier uitrekken dat het pure hardrock wordt, ondersteund door elektronica. Bovendien wordt tijdens dit laatste nummer een prachtig vuurwerk afgestoken, een bijna letterlijke kers op de taart.

Belgische trots stond vandaag voorop – en het is bewezen dat we ook veel hébben om trots op te zijn. Het succes van een band als Arsenal betekent dat er wel degelijk ruimte is voor een grotere verscheidenheid aan genres, dat het begrip ‘dansbaar’ erg ruim geïnterpreteerd kan worden. Misschien zou een andere instelling bij het merendeel van het publiek wel positief zijn. Voor ons is het immers een grotere kunst dat artiesten hun eigen ding brengen dan een wel erg flauwe herwerking van bestaande hitjes. Mocht het publiek hier ook meer appreciatie voor krijgen, belooft de volgende editie nog méér spectaculair te worden.

 

Foto’s: John Graves

Auteur: Fay Haelterman


Fay Haelterman