1
Posted by Rien Dingemans in Festivals
 
 

Leffingeleuren Report

Midden september. Voor de muziekfans betekent dit maar één ding: Leffingeleuren, het laatste grote zomerfestival. Steeds een fijntje ook om mee af te sluiten. Het gezellige muziekfeest in het kleine dorpje kan altijd rekenen op een enthousiast en sympathiek publiek. De affiche, die wordt ook elk jaar spectaculairder. Triggerfinger, The Van Jets, The Temper Trap, Joss Stone, Beirut en ga zo maar voort. Drie dagen lang het fijnste uit nationaal én internationaal muziekland.

Dag 1

Vrijdag mochten de Rock Rally winnaars Compact Disk Dummies aftrappen met hun stomende gitaar-rock en synthesizer beats. Het was nog vroeg, maar toch konden de jonge mannen rekenen op een ‘compact’ maar fijn publiek. Toch nog duidelijk nat achter de oren op vlak van stage-ervaring, dreigt het optreden soms wat verloren te lopen in de wall of sound die de twee tieners uit Kortrijk neerzetten. Met foutjes die je alleen door ervaring al wat sneller kan rechtzetten of omzeilen. Toch een verdienstelijke opener.

Daarna mag een meer ervaren band komen bewijzen hoe ze dat doen. The Van Jets komen hun nieuwe plaat ‘Halo’ voorstellen. Vers materiaal, op een festival? Het blijft een gewaagde poging. Dat mogen ook Johannes en co ervaren. Een set die, naast de meest recente single ‘Here comes the light’, voort raast met onbekende tunes: het blijft voor de grootste fan toch nog een moeilijke opdracht om door te spartelen. De frontman weet gelukkig wat zijn taak is en probeert met zijn performance het publiek toch mee te trekken. Na een half uur doen de bekendere nummer de rest van het werk. Met uiteraard ‘The Future’ als kers op de taart. Een eerste knaller op festivaldag één.

Dan is het haasten naar het gezellige zaaltje van De Zwerver. Nog meer Belgisch geweld staat te wachten om er, net als op Pukkelpop, een flinke lap op te geven. Dat doet Hong Kong Dong met poppy rock nummers, overgoten met een soms psychedelisch sfeertje. Naast de catchy songs is het vooral ook hun charisma en performance die ons overtuigen van een beloftevolle toekomst. Papa Kamagurka mag heel trots zijn.

Op een festival kan je soms niet overal zijn. The Subways hebben we even aan ons voorbij laten gaan, Tu Fawning moesten we missen door die vervloekte dubbele boekingen. Want eerlijk, de laatste keer Triggerfinger op Vlaamse bodem, dit wilden we toch niet missen.

Het is een leuke, boeiende, maar vooral lange tour geweest: die promotie van ‘All This Dancin’ Around’. En vooral dat laatste begin je te voelen. De setlist is al heel de zomer ongeveer dezelfde, daar waar we vorig jaar nog konden rekenen op wat afwisseling. En hoewel je van Block, Goossens en Mr. Paul nooit zal kunnen zeggen dat ze er geen schwung in brengen, voel je dat het genoeg is geweest. Een strakke, rockende show, zoals we niet anders verwachten. Het jonge publiek kon het ook smaken. Maar, zoals Polle ook achteraf liet vallen: het is tijd voor wat rust en een nieuwe plaat.

Kort konden we nog Sleepy Sun meepikken: een fascinerende band waar amper een genre op te plakken valt. Betoverend, afgewisseld met harder en vettig. Hoewel dat betoverende iets verder te zoeken is, nu de band het doet zonder zangeres. Een verdienstelijk optreden, met een klein beetje heimwee naar die eerste plaat, toch nog altijd onze favoriet.

Dag 2

Het werd laat, vrijdag, nog nagenietend. Zaterdag was het dus haasten en konden we als als eerste band Isbells nog even meepikken. Die deden wat van hen verwacht werd: met de minste moeite een knappe set neerzetten. Hun hypnotiserende folk klonk subliem als vanouds, al wist het publiek het nog niet altijd even goed te waarderen. Maar met klassieker ‘Reunite’ kwam er toch al snel een eerste hoogtepunt op die tweede festivaldag.

Op naar De Zwerver weeral, voor misschien wel dé Belgische belofte: Oscar & the Wolf. We horen een bezwerende stem die soms wat doet denken aan een Bon Iver, in combinatie met een haast geniaal instrumentaal arrangement . Weeral een Belgische topper op Leffingeleuren.

De loeiharde genialiteit van Japandroids mocht één van onze recensenten vrijdag al meepikken in Brussel. Zaterdag moesten we niet rekenen op een kalmere variant. Al moet je er wel van houden: een luide, helse rit door een broeierige wall of sound. ‘Celebration Rock’ mocht al rekenen op goeie kritieken en dat kunnen ze ook live bewijzen. Maar dus toch een kleine nuance: enkel voor de liefhebbers.

Heel even konden we ook Nneka meepikken. We ruiken wat rauwe hip hop in de stijl van Erykah Bady en Lauryn Hill. Maar het is vooral de immens power van haar stem die de tent in een diepe soul roes bracht.

Helaas was het weer haasten naar de zaal, al klinkt dat net iets te negatief voor wat ons te wachten stond. De mannen van Wolf People hadden we al eerder mogen aanschouwen in Genk op Absolutely Free Festival. We wisten wat ons te wachten stond: stoner folk met een ferme seventies vibe. Aanstekelijke riffs, een psychedelische sfeertje en vooral een retestrakke set van deze Britten.

Nog niet volledig bekomen van waarschijnlijk dé topper van Leffingeleuren, stond Black Box Revelation ons al op te wachten in de tent. Belangrijkste opdracht voor de Belgen: hun mindere plaat toch wat beter in de verf zetten via een wervelend live optreden. Dit deden ze zeker, maar toch niet met ganse overtuiging. Zelfs het jonge publiek, dat je moeilijk kan beschuldigen van weinig enthousiasme, leek ons nu toch wat ingehouden.

Voor ons was het even tijd om de oren wat te laten rusten. Dus lieten we Future Of The Left even aan ons voorbij gaan.

Tijd voor top of the bill Joss Stone. 25 jaar is Stone nog maar en toch draait ze al een tijdje mee. Op het programma: een afwisseling tussen pop en soul, met vooral een beklijvende stem die ruim centraal stond. Misschien was het allemaal net iets te braaf tussen al het rock geweld dat we al hadden mogen aanschouwen, maar het was ook vooral de sympathieke attitude van de Britse diva die ons toch wist te betoveren.

Late afsluiter in de zaal werd Creature With the Atom Brain. Aldo Struyf en zijn companen weten ondertussen hoe ze een geheimzinnig rocksfeertje door de zaal kunnen sturen. De typische riffs en opzwepende basslijnen maakten er een heerlijke afsluiter van op dag 2.

Dag 3

De laatste dag van Leffingeleuren was er nog eentje om u tegen te zeggen. Beginnen deden we in de vroege namiddag met Spinvis. De Nederlander brengt liederen à la Boudewijn de Groot en doet dat met even grote klasse. De nummers wisselen af in genre en dat maakt het optreden net zo interessant. Soms krijgen we wat zwaarder gitaarwerk over ons heen, andere momenten blijft Erik de Jong intiem, maar steeds vertelt hij verhaaltjes. Over liefde en andere dingen. En op het einde geeft hij ons nog wat raad, als een vaderfiguur: “Reis ver, drink wijn, denk na, lach hard, duik diep, kom terug.” Ik ga alvast meteen als Spinvis nog eens terugkomt.

Na Spinvis was het de beurt aan de Congolese mannen van Staff Benda Bilili. De meeste leden zitten in een rolstoel, omdat ze op jonge leeftijd polio kregen. Ze vonden elkaar in de sloppenwijken en verbluften de wereld in 2009 met hun debuutplaat ‘Très Très Fort’. In 2010 werd er een film over hen gemaakt en begonnen ze de wereld rond te reizen met hun muziek. In België waren ze eerder te zien in De Laatste Show en op het Cactusfestival in Brugge. De groep speelt levenslustige muziek, maar voor ons klonk het soms wat teveel als een variatie op hetzelfde. Maar alle respect voor Staff Benda Bilili

Kitty, Daisy and Lewis mochten na het Congolees geweld het publiek proberen te verroeren. De twee zussen en broer groeiden op met de Amerikaanse klassiekers en zo is hun eigen muziek beïnvloed door early R&B, blues, country en rockabilly. Met deze interessante mix van genres en wetende dat ze allen verschillende instrumenten kunnen spelen en permanent van plaats verwisselen, kon het niet anders dan een leuke show worden. Het ene swingnummer volgde het andere op en zette mensen aan tot twist-moves of een occasionele jive. De sfeer zat er goed in, maar ook de rustigere ballads werden door het publiek met respect beluisterd.

Na dit opzwepend concert trok ondergetekende naar de kleinste venue ooit: café De Zwerver. Daar was al redelijk wat volk bijeengekomen voor Big Harp. Dit verliefde koppel uit Amerika bestaande uit Chris Senseney (vocals, gitaar) en Stefanie Drootin-Senseney (basgitaar, backing vocals) speelt een mix van traditionele folk en country, geïnjecteerd met rock. Het was een uiterst aangename kennismaking met een onbekende band, maar een slechte PA regeling verstoorde enkele nummers. Laat ons hopen dat deze band nog eens terugkomt in een grotere venue.

Nog snel een degelijke helft meepikken van Absynthe Minded. De Belgische topband stond op scherp en kreeg de tent volledig mee. Beirut mocht dit jaar Leffingeleuren afsluiten en deed dat goed, maar wij mistten persoonlijk wat actie. Beirut is niet meteen de geschikte band om een festival af te sluiten, want je wilt stoppen met een feestje natuurlijk. Desalniettemin was het een innemend concert door de Amerikaanse band rond Zach Condor.

Leffingeleuren 2012 was een sterke editie. Zoals altijd was het een goeie mix tussen nationale en internationale gevestigde waarden en ontdekkingen. Wij wensen de organisatoren alvast veel succes toe om deze editie volgend jaar te overtreffen! Go for it!

Bekijk hier het volledig fotoverslag van Leffingeleuren.

Foto’s: Marijke Debusschere en Nathalie Van Riel


Rien Dingemans

 
Oprichtster en hoofdredactrice MotherLoveMusic (sinds 2010).