0
Posted by Rien Dingemans in Festivals
 
 

Melkrock Verslag – Altijd een beetje thuis komen

Afgelopen zondag zakten we met veel plezier af naar Tielt. Klaar om er opnieuw een supergezellige dag van te maken op Melkrock. We arriveerden al vroeg op de middag en er hing een gezonde portie spanning bij de mensen van de organisatie. De weergoden beloofden ons een droge editie en inderdaad, soms was het zelfs echt puffen geblazen onder de stralende zon.

Ook de jongens van dirk. stonden al vroeg klaar om het festival af te trappen. En dat deden ze met een fameuze schop. De winnaars van de Melkrock Rally publieksprijs bevestigden met gemak dat dit volledig terecht was. Twee aanwezige mama’s van de band zagen dat het goed was.

Het volk kwam stilaan goed toegestroomd. Het was dan ook heerlijk vertoeven op ‘de wei’, waar zoals elk jaar zelfs de kindjes zich kostelijk amuseerden. Een speeltuin en zelfs een springkasteel maken van Melkrock dan ook een echt familiefestival. Bekertjes rapen hoort hier uiteraard ook bij, waardoor alles er de ganse dag piekfijn en proper bij lag.

Heerlijk genieten was het daarna bij de psychedelische droomsound van Tin Fingers. De jonge snaken breien leuke gitaarriffs en catchy refreins aan mekaar met een zweverige synthsound. Heerlijk wegdromen op een roze wolk met een fris pintje in de hand.

Niet veel tijd om in die dromerige roes te blijven, want daar was Brutus al om ons een muzikale rammeling rond onze oren te geven. Een band die in hun korte bestaan al een redelijke live-reputatie heeft opgebouwd. Vooral met de straffe frontdame, Stefanie Mannaerts, die ook de oerdegelijke drums voor haar rekening neemt. Os nieuwe favoriete topwijf, dat staat vast. En als we het mogen toegeven, dan was Brutus toch onze grootste ontdekking van het festival.

We moesten even wat op adem komen, het mag gezegd zijn (worden we oud of zo?). De synthpop van Warhola hebben we van op een afstandje tot ons laten komen en eerlijk, we stonden eigenlijk ook al ongeduldig te wachten aan de Radio Topkaas-tent voor Biezen. We zeiden het al op voorhand in onze preview en het geschiedde ook: een zware maar wondermooie set. Erik van Biesen was weer zijn ontwapenende zelve en de saxofoon gaf aan de nummers een extra emotionele toets. Het was soms vechten tegen wat zoekende tranen. Een terechte volle tent!

Het aangename aan Melkrock is ook de leuke afwisseling van genres. Team William kon ons snel weer opvrolijken met hun aanstekelijke popsongs, een uurtje later was het dan weer tijd voor heerlijk rocken en shaken bij de vinnige garagerock van The Sha-La-Lee’s. We hoorden zelfs iemand Cedric Maes ‘De Belgische Jack White’ noemen. En dat zegt zo ongeveer alles over dit wervelende optreden.

Afsluiten werd er ook heel gevarieerd gedaan: eerst kregen we nog de pletwals van Wallace Vanborn over ons, om dan de dansbenen een versnelling hoger te zetten met Compast Disk Dummies, die de feestavond naar een absoluut hoogtepunt brachten.

Melkrock Tielt, het is altijd enorm genieten van goede muziek, een goede organisatie en een relaxte sfeer. Altijd een beetje thuis komen. Tot volgend jaar!


Rien Dingemans

 
Oprichtster en hoofdredactrice MotherLoveMusic (sinds 2010).