0
Posted by Rien Dingemans in Festivals
 
 

Suikerrock – Vrijdag

Afgelopen vrijdag zakten we graag voor een dagje af naar Tienen om een beetje pure rock op te snuiven. Op het programma niemand minder dan onze eigenste Triggerfinger, met daarnaast oude rotten Iggy Pop en Deep Purple.

De tweede dag van Suikerrock werd op de gezellige markt hard afgetrapt door ons bluesrock trio dat al maanden de Afrekening en alle festivalpodia inpalmt: Triggerfinger. ‘I’m Coming For You’ werd dreigend ingezet, ‘On My Knees’ zette snel de toon van het optreden: hard, speels, entertainend. Want vooral dat laatste kunnen de mannen als geen ander. Logisch dat een radiohit als ‘All This Dancin’ Around’ de schouders en heupen wat los kreeg. Maar het is vooral door de flirterige, speelse rol die zanger/gitarist Ruben Block graag op zich neemt, dat heerlijke gitaarriffs veranderen in een bijna wulpse rockshow. Voeg hierbij het immer enthousiaste drumbeest Mario Goossens en de ingetogen grapjas Paul Van Bruystegem (bas) en ziedaar: een slapende markt ontwaakte uit een soezende slaap en werd op zn kop gezet. Het komt mezelf persoonlijk allemaal ondertussen al heel bekend voor, maar toegegeven: de drumsolo hoort er gewoon bij. En ze doen het toch maar weer. Klasse!

Daarna was het de beurt aan Iggy Pop. De ‘golden circle’ vooraan het podium, die bij Triggerfinger nogal leeg bleef en waar Ruben Block meermaals zijn mening over uitte, was mooi volgelopen. De fans van het eerste uur en de nieuwsgierigen hadden er zin in en kregen ook een spetterende Iggy Pop & The Stooges. De man is in de 60, maar hoe dit icoon nog op een podium staat te springen, het publiek om zijn vinger windt en een show neerzet om duimen en vingers bij af te likken, het is niet velen gegeven op die leeftijd. The Passenger en Lust For Life ontbraken dan misschien wel in de setlist: het is de man vergeven.

Als afsluiter kregen we Deep Purple met orkest, The Neue Philharmonie: een voorbeeld van hoe het inderdaad niet voor iedereen evident is om nog overtuigend op een stage te kruipen na decennia ervaring. Geen kwaad woord over Steve Morse die met zijn gitaar nog steeds kan snijden als een mes, of bassist Roger Glover die net uit zijn puber-slaapkamer lijkt gewandeld . Maar zanger Ian Gillan stond er in zijn verblindend witte hemd soms wat onwennig bij. Zijn stem klinkt wat gevangen en gesmoord, met als gevolgd dat het legendarische Child In Time mooi aan de kant bleef liggen. Wel andere hits zoals ‘Smoke On The Water’ die zelfs door de allerkleinsten enthousiast werd meegezongen. Of hoe bepaalde muziek echt tijdloos kan zijn.


Rien Dingemans

 
Oprichtster en hoofdredactrice MotherLoveMusic (sinds 2010).