0
Posted by Rien Dingemans in Festivals
 
 

Vestrock Verslag

Afgelopen weekend stond Vestrock op de agenda. Mijn tweede festival van dit seizoen, de tweede keer een hete 30°. Ik weet ze er wel uit te pikken.

Benieuwd of de ambiance van dezelfde temperaturen ging zijn. Maar mooi weer geeft al snel een gezellig sfeertje: heerlijk genieten van vrienden, het zonnetje en een heleboel fijne muziek.

Vestrock is een festival in Hulst, net over de grens van Nederland. Maar toch heel veel Belgische bands op het programma. En wat voor een namen! Toch moest het publiek er nog wat inkomen: door de warmte, of misschien wou iedereen gewoon lekker relaxen.

Eerste optreden dat ik kon meepikken was dat van Mintzkov. Een Belgische band (uiteraard) die al lang meegaat en in die bijna 14 jaar vooral een stevige live-reputatie heeft opgebouwd. En dat lieten ze graag horen in Hulst. Zanger Philip was zo verbouwereerd door het enthousiaste publiek, dat hij zijn tekst vergat bij een nummer.

Even later was het op de main stage de beurt aan Das Pop. Zanger Bent Van Looy had voor de gelegenheid speciaal een nieuw kostuum aangetrokken. Een fancy geel exemplaar, waar hij al vlug spijt van kreeg omdat het net iets te heet leek voor een volledig maatpak. Het bovenstuk werd al snel afgesmeten.

Bent en Co brachten een show gelijkwaardig aan de temperaturen: pittig, stomend en heet. Elk instrument werd met dezelfde gretigheid bespeeld of als extra podiumstuk gebruikt. De menigte nam het graag tot zich, maar toch weer met enige gereserveerdheid. Bij ‘Never Get Enough’ kwamen de voeten en heupen dan toch volledig los.

Volgende Belgische band op het programma van het hoofdpodium was Goose. De groep uit (hoofdzakelijk) Kortrijk heeft met ‘Synrise’ een waardige opvolger afgeleverd voor debuutplaat ‘Bring It On’, zij het soms iets minder harde electro. Fans van dat iets zwaardere werk bleven wat op hun honger ziten. Zeer benieuwd dus hoe dit live ging klinken.

Er werd afgetrapt met recent materiaal, waaronder vorige single ‘Can’t Stop Me Now’. Maar al gauw volgde het hardere werk, met persoonlijke favoriet ‘Bring It On’. Graag een bedankje aan de Nederlanders rondom mij die me de plaats van de wereld gunde om volledig los te gaan.

Nog meer ‘losgehen’ met die andere klassieker ‘British Mode’, maar ook met huidige single ‘Synrise’ en de voorspelbare maar ultieme afsluiter ‘Words’. Die werd wel erg lang gerokken, waardoor uw recensent bijna aan de zuurstofmachine mocht.

Dan was het tijd voor headliner Triggerfinger. Het publiek vestigde zich al lang van op voorhand vooraan het podium, klaar om die sterke live-reputatie van dichtbij te evalueren.

De herkenbare intro klonk luid door de boxen en even later verschenen de drie muzikanten op het podium om er een alom bekende lap op te geven. Zanger Ruben (Block) ging in conversatie met het publiek, danste met zijn gitaar en zette de longen open als geen ander. Drummer Mario (Goossens) ging zijn drumstel weer te lijf als een beest zoals bijna niemand anders het kan, tussendoor het publiek opzwepend, met de sublieme solo op het einde als typische afsluiter.

Een straf optreden, maar net iets te herkenbaar en vooral voorspelbaar aan het worden? Zolang de geoliede machine maar niet te gladjes wordt, blijf ik er zelf ook graag van smullen.

Als after-party kregen we een set van Shameboy. Nog opgehitst door de rockers van Triggerfinger werd er nog graag nagefeest op de electro-tunes van het duo, met uitschieters de bekende singles ‘Recocheque’ en ‘Strobot’.

Vestrock had een straffe affiche, met veel muzikaal goeds tot gevolg in een leuke omgeving. Een bijna perfect feestje, als die Nederlanders nog iets meer van zichzelf hadden gegeven.

Volgend jaar zijn we er graag weer bij om te laten zien hoe wij Belgen dat doen ;).

Fotoverslag: Ellen Van Hoyweghen


Rien Dingemans

 
Oprichtster en hoofdredactrice MotherLoveMusic (sinds 2010).