0
Posted by Rien Dingemans in Interviews
 
 

Gabriel Rios: “Ik voel meer dan ooit de vrijheid om te doen wat ik wil”

Zaterdag op Puntpop had ik een afspraak met Gabriel Rios voor een gesprekje. Het moest snel gaan want de Puerto Ricaan had niet veel tijd. Moeilijk, want de man praat graag over zijn muziek en zijn passie. Een ware inspiratie om naar te kijken en intrigerend om naar te luisteren. Wat zich anderhalf uur later ook vertaalde op het podium.

MLM: ‘Ghostboy’ wordt algemeen aanzien als je latino-record. Angelhead noem je zelf je pop-album. Wat voor album is ‘The Dangerous Return’.

Rios: (denkt lang na). Ik denk dat het ‘pre-pop’ is. Ik maak ‘popular’ muziek, dat is mijn ding. Ik ben geen klassieke of jazz-muzikant. Maar dit album is geïnspireerd door het feit dat ik iets anders wou horen en dat het iets ouder mocht klinken. Het idee fascineerde me van mensen die samen aan een plaat werkten: iemand die de teksten schrijft, elk zijn taak. Ten opzichte van veel rockmuziek die nogal individualistisch wordt opgenomen, met achteraf aanpassingen die worden aangebracht. Ook al zijn de nummers op deze plaat hoofdzakelijk door mij geschreven, Jef, Kobe en ik hebben er echt wel tezamen aan gewerkt. Het voelde bijna aan als samen naar een workshop gaan. En dat is waarschijnlijk ook het grote verschil met de vorige twee platen. Ik was het een beetje beu van alleen met computers te werken.

MLM: Dit meer opnemen met ‘echte mensen’, ipv de hulp van computers: maakt dit de vertaling naar een live-performance makkelijker?

Rios: Ja, zeker. Omdat het ook zo tot stand is gekomen. We hebben dit bewust gedaan: samen in een kamer, met ons drie. Nummers maken en ze ook uittesten op mensen, vooraleer we de studio ingingen. Ze moesten al klaar zijn en goed gespeeld kunnen worden, echt al in de vingers en de stem zitten. Het grootste werk is eigenlijk al gedaan als je dan naar de studio gaat om op te nemen. Deze manier van werken was heel nieuw voor mij, omdat ik kom van net de omgekeerde richting: beginnen met de details, de stukjes als het ware in een collage samen gooien. En als dat iets moois gaf, had je geluk, dan had je een goed nummer. Nu was het echt een eerder old-school manier van werken.

MLM: In je muziek hoor je inderdaad veel kleine accenten, details. Je hoort die fijne afwerking van nummers niet altijd op de radio. Ben je je hiervan bewust wanneer je de studio in gaat?

Rios: Ja er zijn altijd verschillende werelden. Nummers maken, helemaal alleen zijn met je muziek, is een wereldje op zichzelf. Het vraagt veel geloof in wat je doet, en veel moed. Bijna een gevaarlijke periode, met heel veel aan de hand. Dit klinkt dit nogal dramatisch, maar je moet op dat moment echt geloven dat het gaat werken. Het is soms heel moeilijk, vraagt veel tijd, soms moet je het echt bij het haar trekken.Wanneer het dan af is, vergeet je vaak hoeveel werk je erin gestoken hebt. En dan moet je het ook plots voor mensen spelen, wat weer een heel ander gegeven is.

Het opnemen van die nummers in de studio zelf is ook weer iets totaal op zichzelf, volledig apart van die twee andere processen. Het zijn echt allemaal verschillende dimensies. Wanneer ik in de studio zit, ben ik me heel bewust van die details. Dat is hetgeen ik hoor. Een heel vreemde periode om in te vertoeven, heel gevoelig. Je haar staat soms recht overeind, ik word vaak heel neurotisch. Maar ook heel leuk omdat je je heel bewust bent van zoveel dingen. Maar dan sluiten die deuren en moet je het live brengen. En dan kan je niet zo hyper-bewust omgaan met die aspecten. Je moet geconsolideerd zijn en de muziek naar buiten brengen.

MLM: Hoe moeilijk is het om de drie platen in een goeie live set samen te brengen?

Rios: Dat is heel moeilijk. Ik was me er in de eerste plaats nooit echt van bewust dat we festivals gingen doen. Maar ik besef dat je dan wel nummers moet spelen die mensen kunnen herkennen. Het is ook niet eerlijk om te doen alsof je die oudere nummers niet meer kent. Je moet net trots zijn op die hits. Maar het blijft moeilijk, omdat ik altijd wil verder gaan met de nieuwe dingen.
Het is dan moeilijk om te kiezen. De nummers die ik kies voor de set moeten ergens passen bij de soort songs waar ik nu mee bezig ben. ‘Broad Daylight’ past hier wel bij, het is geen zuivere latin song. Ik word het ook nooit beu om het te spelen. Een geluk dat ik dat heb met dat nummer (lacht). Angelhead probeer ik er ook in te steken. Maar het is moeilijk, omdat ik zoveel verschillende dingen gedaan heb. En waarvan ik weet dat ik het met een zekere oprechtheid kan spelen.

MLM: Verander je dan soms nummers om ze er beter te laten inpassen?

Rios: Ik denk dat we dat soms moeten doen. Niet te veel, ze moeten herkenbaar blijven voor het publiek. In de theater-tournee brachten we ‘Angelhead’ als een soort lullaby. Maar dat past niet in een festival-context.
Vandaag (Puntpop) is een beetje een test. We brengen ook niet zoveel oude nummers. Ik besef dat ik veel vraag van het publiek.

MLM: Je fanbase of het publiek dat naar je shows komt: hoe is dit veranderd over de jaren?

Rios: De laatste tijd komen er veel mensen naar me die vroeger nooit naar mijn muziek luisterden maar het nu, met de laatste plaat, echt aan het ontdekken zijn. Wat een heel mooi compliment is en wat ook wil zeggen dat het publiek aan het verruimen is. Ik heb het ook zien veranderen. Misschien iets minder jonge mensen. Maar toch zie je op sommige shows een zeer uiteenlopende komst van leeftijden.

MLM: Je hebt je trouwe fanbase bij wijze van spreken verlaten en bent naar New York verhuisd. Hoe beangstigend was het om dat allemaal achter te laten en een beetje van nul te beginnen?

Rios: Ik gebruik dergelijke gebeurtenissen eigenlijk om mezelf in een situatie te plaatsen waar er wel iets ‘moet gebeuren’. Het is gewoon een ‘jump’ die ik maak, zonder er te veel bij na te denken. En op dat moment is dat niet beangstigend. Pas achteraf, wanneer je beseft wat je hebt gedaan. Nooit op het moment zelf. Het is eigenlijk heel makkelijk om te doen, gewoon bepaalde knoppen induwen en er niet verder bij nadenken. Zo ben ik ook in de eerste plaats in België beland. Maar dan besef je plots dat je de taal moet leren, dat ik alleen was. Dat komt pas erna. “What the fuck am I doing in New York”… En net op dat moment beginnen er dingen te gebeuren. Ik doe het mezelf aan, een beetje masochistisch eigenlijk. Het zorgt er ook voor dat ik niet lui wordt.

MLM: Na ongeveer een jaar, hoe ontwikkelen de zaken zich daar ondertussen?

Rios: Goed. Ik ben heel tevreden over het afgelopen jaar. Ik ben er gaan wonen, kijken wat het zou geven. Ik had ook geen te hoge verwachtingen de eerste maanden. Ik wou gewoon rondlopen, de stad aanvoelen, leren kennen. Het zat nooit in mijn gedachten om onmiddellijk zaken te doen. Als ik gewoon al een paar keer kon optreden, was dat al goed. Na een paar maanden begon ik regelmatig op te treden in Rockwood Music Hall, 1 à 2 keer in de maand. Mensen beginnen me daar nu ook te kennen. Op een rustige manier ben ik daar stilaan dingen aan het opbouwen. De baas vertelde me ook al dat mensen achter me vragen. Dus ik ben al heel tevreden. Ondertussen heb ik ook al wat contacten gelegd met mensen waar ik eventueel iets samen mee kan gaan doen.
Maar het verblijf in New York is echt heel leuk. Ik woon in China Town en ken daar op zich niemand. Zij mij ook niet. Ik ben gewoon één van de mensen.

MLM: Je zei ooit dat de beste nummers tot stand komen in een festival omgeving, met andere muzikanten rondom je heen. Zijn er zich al nieuwe ideeën aan het ontwikkelen?

Rios: Vroeger maakte ik veel nummers in de backstage. Nu is dat iets minder, omdat ik eigenlijk constant nummers zit te maken. Omdat ik het net zo leuk begin te vinden om op mezelf de basis van een nummer in mekaar te knutselen. Dus ik probeer het een beetje overal te doen. Ik ben een beetje lui dus ik dwing mezelf ertoe om toch elke dag actief te zijn.

Op zich is het dan wel heel raar om in die modus te zijn van op jezelf muziek te maken, wanneer je dan op een festival plots hieruit moet geraken. Je bent een beetje aan het trippen, het doet iets vreemds met je hersenen. Je staat open voor veel inspiratie. En dan moet je dat plots sluiten, vooraleer je aan iets anders kan beginnen.

MLM: Al ideeën voor een nieuwe plaat ondertussen?

Rios: Ja! Ik blijf verder werken op de manier van de laatste plaat. Ik experimenteer met andere instrumenten, organische, oudere instrumenten ook. Wat ik heb gedaan met Kobe en Jef heeft vele deuren geopend en voelt eigenlijk aan als nog maar het begin van vele andere dingen. Met het latin-aspect was ik wat gedwongen om een entertainer te zijn. Met de laatste evolutie voel ik veel meer dan ooit de vrijheid om te doen wat ik wil.

MLM: Bedankt voor het gesprek!

En wij zijn alvast zeer benieuwd naar nieuw materiaal…


Rien Dingemans

 
Oprichtster en hoofdredactrice MotherLoveMusic (sinds 2010).