0
Posted by Rien Dingemans in Interviews
 
 

Interview Echo Beatty

In 2013 verscheen het geweldige debuut, Tidal Motions, van het Antwerpse Echo Beatty.  Een plaat vol mysterieuze melancholie en psychedelische folk. Het duo, Annelies Van Dinter en Jochem Baelus, liet ons drie jaar ongeduldig verlangen naar een vervolg, maar ‘Nonetheless’ bleek absoluut het wachten waard. Een overtuigende bevestiging van hun typische donkere blues en dreigende schoonheid. Wij hadden een gesprek met  Annelies over dat tweede album.

echo-beatty-interviewDe plaat is ongeveer een half jaar uit, met alleen maar zeer goede reviews: prachtplaat, wereldklasse. Hoe is het laatste half jaar voor jullie geweest, wat waren jullie verwachtingen?

Annelies: Je hoopt wanneer je een nieuwe plaat maakt op een soort van rimpel effect. Dat het je weer op nieuwe plekken brengt en dat het iets kan betekenen voor anderen. We proberen ook echt iets bijzonders en uniek te maken. Het is geen hapklare minute-soup. Ik ben soms wat ongeduldig, je wilt altijd verder en meer. Maar ik ben eigenlijk ongelooflijk dankbaar voor hoe de nieuwe plaat onthaald is, voor de mensen met wie we samenwerken en de concerten die we al in binnen- en buitenland hebben kunnen doen.

De Morgen had het in hun recensie over een sound van ‘grootstads-blues’. Jullie zijn oa in Berlijn gaan opnemen, vooral  om even weg te vluchten van Antwerpen, maar blijft er toch iets van Antwerpen aanwezig wat die melancholische sound oproept?

Annelies: Goh, de donkere sound ligt niet aan de plek waar we de muziek maken. Het is dat aspect van mezelf /onszelf dat in Echo Beatty een plek krijgt. Natuurlijk werkt een andere omgeving heel verfrissend en inspirerend én biedt het een ander soort focus. Maar al zouden we naar Hawaï gaan… je ontsnapt niet aan jezelf hé.

In de meeste reviews wordt ook gesproken van ‘niets verrassends’ ten opzichte van het debuutalbum, maar alleen maar in positieve zin: een overtuigende bevestiging, even beklijvend of bezwerend, maar toch ook iets vrijer, opener, minder ‘zwaar’. Kunnen jullie je daar in vinden?

Annelies: Ja, dat iets openere was zeker mijn intentie met de nieuwe plaat. Ik wou anders kunnen gaan optreden. De live-set met de vorige plaat kon magisch zijn, maar vereiste wel een context die dat toeliet. Ik wou iets directere taal spreken en het publiek een hand uitreiken om mee in onze muziek te kruipen. Maar ik ben nog steeds ongelooflijk trots op onze eerste plaat en als we terugdenken aan de opnames in Toronto met Jeff McMrrich is het met heimwee. Misschien is je eerste plaat als een eerste grote liefde. Het heeft een soort puurheid waar je later wel eens nostalgisch van wordt.

We kunnen niet meer echt zeggen dat jullie in de ‘underground-scène’ zitten. Komt dat door dat iets vrijer geluid, of is de muziek’wereld’ in Belgie veranderd? Meer openheid naar het experimentele?

Annelies: Ik vind dit een moeilijke. Ik stel mijn perceptie soms wel eens in vraag. Maar ik ben momenteel niet zo optimistisch op vlak van waar mensen uit de ‘business’ nog risico’s kunnen of durven nemen. Ik wil er niet te diep op ingaan, maar ik weet niet goed wat ik momenteel over de muziekwereld in België denk. Er wordt hier in ieder geval ontzettend veel goeie muziek gemaakt én België is een heel klein landje.

In Het Laatste Nieuws verscheen je in een artikel rond de Girlboss-reeks, over straffe madammen die hun mannetje staan. Hoe moeilijk is dat in de muziekwereld? Moet je je harder bewijzen?

Annelies: Dit is een zeer interessant onderwerp, waarrond ik wel een volledig interview/debat zou willen doen. Vrouwen zijn in de minderheid in de muziekwereld. Ik begrijp nog steeds niet waarom. Ik hoop nog steeds op een grondig sociologisch/antropologisch/psychologisch onderzoek met een verlossende verklaring. Ik durf soms wel te denken dat de mannelijke psyche in onze maatschappij in mannen hun voordeel werkt. Vrouwen lijken soms meer moeite te hebben om compromisloos en zeker van hun stuk te zijn. In het openbaar dan toch, want mannen worstelen hier ongetwijfeld ook mee. Maar dan gewoon lekker in ’t geheim. Vrouwen hebben het precies moeilijker om helemaal te durven opgaan in hun eigen ding en daar ook credit/erkenning voor durven verwachten, zonder dat ze op één of andere manier eerst de bevestiging/toestemming krijgen om dat te mogen doen. Anderzijds ken ik veel vrouwen met een ongelooflijke passie en drive, die door geen enkele vorm van seksisme zijn tegen te houden.

Je hebt de hoes van de eerste plaat zelf ontworpen. Ook de video van ‘Soldier on furlough’ werd door jullie zelf gemonteerd. Hoe belangrijk is het totale artistieke plaatje voor jullie, jullie eigenheid zelf in handen te hebben?

Annelies: Ik ben altijd graag beeldend en met grafisch ontwerp bezig geweest en Jochem is van opleiding een filmmaker en heeft altijd al videoclips, animaties en visuele dingen gemaakt. Het is leuk om je andere intersses ook te kunnen verwerken in een project. Maar het is niet zo dat we daar krampachtig aan vasthouden ofzo. Een interessante samenwerking kan ook enorm verrijkend zijn. We zijn ook niet zo goed in het hele PR-gedoe, we proberen gewoon iets authentieks te doen.

De nieuwe plaat heeft ook een iets meer organisch geluid, met wat tribal-accenten, primitieve klanken. Omdat dat organische geluid live beter over te brengen zijn jullie beginnen repeteren met een drummer. Hoe is dat proces verlopen vooraleer het volledig op punt stond?

Annelies: We hadden de plaat al opgenomen op het moment dat we een drummer gingen zoeken. Dus er was een duidelijke referentie voor de partijen. Louis Evrard was een very lucky shot, iemand had hem getipt, hij bleek enthousiast én zeer goed. We zijn in februari beginnen repeteren en op 27 maart speelden we onze eerste show in de Brakke Grond, Amsterdam. Dat ging nog niet zo gesmeerd. We hebben allemaal veel pedalen, knoppen en verschillende tunings om aan te denken. Maar tegen onze releaseshow in Het Bos op 1 april zat het helemaal goed.

Zijn er ondertussen nummers die jullie, na een half jaar, anders brengen live, misschien omdat het soms ergens nog niet goed zat?

Annelies: In dit geval zijn de arrangementen van op de plaat vertaald naar een live-gegeven. Uiteraard veranderen er dingen. Het is ook gewoon fijn om te blijven verder experimenteren en sommige keuzes gewoon helemaal oveboord te durven gooien. Het geweldige aan muziek spelen is dat het geen statisch ding is.

Zijn jullie op tournee ook al bezig met nieuwe nummers, of is dat louter iets dat jullie ‘thuis’ doen?

Annelies: Dat is iets wat constant sluimert en broedt. Maar ik heb veel ‘headspace’ nodig om echt tot het eigenlijke uitwerken van ideeën te komen. Die focus komt er binnenkort aan. Eerst was de plaat opnemen de focus, dan ze releasen, dan ze live gaan spelen. Het gaat niet lang meer duren eer ik nieuwe nummers ga schrijven.

Hebben jullie al ideeën voor een volgend album, dingen waar jullie wel eens mee willen experimenteren?

Annelies: Er zijn contstant ideëen! Een grappig fenomeen is ook dat als je een plaat aan het opnemen bent, je terwijl al fantaseert over wat je op de volgende allemaal wilt proberen.

Wat kunnen we van jullie nog verwachten in het najaar?

Annelies: We hebben net twee concerten in Zwitserland gedaan met Warhaus en spelen nog een paar fijne shows in België. En er zijn nog een paar interessante dingen in het vooruitzicht, maar dat zal je binnenkort wel zien!

Echo Beatty is nog te zien in CC Mechelen (15/10), De Studio in Antwerpen (21/10) en Velinx in Tongeren (10/12).


Rien Dingemans

 
Oprichtster en hoofdredactrice MotherLoveMusic (sinds 2010).